از كنار اتاق سيگار دوك كه مى گذرم،صدايى آهسته مى شنوم شبيه هق هق.
در كمى نيمه باز است،براى همين نگاهى به داخل مى اندازم و گارنت را مى بينم كه در يك صندلى راحتی نشسته و سرش را ميان دستانش گرفته.
نميدانم چه كنم.
چيزى نمانده بچرخم و بروم كه گارنت سرش را بالا مى كند.
مى گويد:«عه.»
و سريع اشك را از روى گونه اش پاك مى كند.
مى پرسم:«خوبى؟»داخل مى روم و در را پشت سرم مى بندم.سوأل احمقانه اى است.
آهى مى كشد و در صندلى به عقب تكيه مى كند.
مى گويد:«از اينجا متنفرم.هميشه بودم.بو ميده.هيچ وقت نفهميدم چرا پدرم اين قدر سيگار دوست داشت.»
صداش در هنگام گفتن كلمه پدر خيلى كم دورگه مى شود.
نجوا مى كنم:«متأسفم.»
صورت گارنت سرخ مى شود و به طرفى ديگر نگاه مى كند.
مى گويد:«حتی اون قدرا هم دوستش نداشتم.هميشه مايه ى خجالت بود.خسته كننده بود.هميشه مست.اما من كه…نميخواستم كه…»
بعد او مچاله مى شود و هق هق هاى سنگين مى كند.
كنارش مى نشينم و دستش را مى گيرم.
نجوا ميكنم:«تقصير تو نيست.»
سر گارنت روى شانه ام مى افتد و من مى گذرام تا مدتى اشك هايش لباسم را خيس كنند.
در كمى نيمه باز است،براى همين نگاهى به داخل مى اندازم و گارنت را مى بينم كه در يك صندلى راحتی نشسته و سرش را ميان دستانش گرفته.
نميدانم چه كنم.
چيزى نمانده بچرخم و بروم كه گارنت سرش را بالا مى كند.
مى گويد:«عه.»
و سريع اشك را از روى گونه اش پاك مى كند.
مى پرسم:«خوبى؟»داخل مى روم و در را پشت سرم مى بندم.سوأل احمقانه اى است.
آهى مى كشد و در صندلى به عقب تكيه مى كند.
مى گويد:«از اينجا متنفرم.هميشه بودم.بو ميده.هيچ وقت نفهميدم چرا پدرم اين قدر سيگار دوست داشت.»
صداش در هنگام گفتن كلمه پدر خيلى كم دورگه مى شود.
نجوا مى كنم:«متأسفم.»
صورت گارنت سرخ مى شود و به طرفى ديگر نگاه مى كند.
مى گويد:«حتی اون قدرا هم دوستش نداشتم.هميشه مايه ى خجالت بود.خسته كننده بود.هميشه مست.اما من كه…نميخواستم كه…»
بعد او مچاله مى شود و هق هق هاى سنگين مى كند.
كنارش مى نشينم و دستش را مى گيرم.
نجوا ميكنم:«تقصير تو نيست.»
سر گارنت روى شانه ام مى افتد و من مى گذرام تا مدتى اشك هايش لباسم را خيس كنند.