ناگهان صدای گلوله ای طنین انداز می شود.
تیر های زیادی شلیک می شوند،برای همین تعجب می کنم که به طور مخصوص از میان هیاهو این یکی را می شنوم.
بیشتر از دیدن حسش می کنم که در عرض محوطه ی چمن با سرعت به سوی ایندی می رود.
در لحظه جریانی هوا به سمتش می فرستم،اما دیر است.
نمی فهمم چرا سرش به عقب می چرخد،یا آن فواره ی سرخی که از میان موهای زیبای طلایی اش بیرون می زند چیست.
یک جورهایی با ظرافت به زمین می افتد،بدن بلند و لاغرش می چرخد و تکان می خورد.با صدای تلپی می افتد و دیگر بلند نمی شود.
جیغ می زنم:«ایندی!» و میان چمن شروع به دویدن میکنم.
گلوله ها در حال پرواز هستند،اما خشم مرا قوی میکند و با تکان دستم عنصر هوا همه را به سمتی دیگر منحرف می کند.
هوا گلوله ها را در دیوار و نظامی های پشت سرم پخش می کند.
چشمان ایندی باز هستند.
با چهره ای کمی غافلگیر،به آسمان آبی صاف خیره شده.
لب هایش بازند و موهایش دور صورتش ریخته اند.
حوضچه ای از خون دارد از پشت سرش بیرون می زند و تار های طلایی مویش را سرخ می کند.
حدود بیست نظامی دارند از مزایده خانه به من نزدیک می شوند.
به آن ها خیره می شوم،با خشمی بی شباهت به چیزی که در عمرم شناخته ام،خشمی که با هر ضربان قلبم قدرت می گیرد.
داد می کشم:«دفنشون کن!» خشمم آتشی سوزان است.چنان سریع و کامل به خاک متصل می شوم که انگار زیربنای این کاخ هستم،ریشه های چمن و پایین تر از آن،جایی که این جزیره به اقیانوس می رسد.
من تک تک این ها را نابود خواهم کرد.
تیر های زیادی شلیک می شوند،برای همین تعجب می کنم که به طور مخصوص از میان هیاهو این یکی را می شنوم.
بیشتر از دیدن حسش می کنم که در عرض محوطه ی چمن با سرعت به سوی ایندی می رود.
در لحظه جریانی هوا به سمتش می فرستم،اما دیر است.
نمی فهمم چرا سرش به عقب می چرخد،یا آن فواره ی سرخی که از میان موهای زیبای طلایی اش بیرون می زند چیست.
یک جورهایی با ظرافت به زمین می افتد،بدن بلند و لاغرش می چرخد و تکان می خورد.با صدای تلپی می افتد و دیگر بلند نمی شود.
جیغ می زنم:«ایندی!» و میان چمن شروع به دویدن میکنم.
گلوله ها در حال پرواز هستند،اما خشم مرا قوی میکند و با تکان دستم عنصر هوا همه را به سمتی دیگر منحرف می کند.
هوا گلوله ها را در دیوار و نظامی های پشت سرم پخش می کند.
چشمان ایندی باز هستند.
با چهره ای کمی غافلگیر،به آسمان آبی صاف خیره شده.
لب هایش بازند و موهایش دور صورتش ریخته اند.
حوضچه ای از خون دارد از پشت سرش بیرون می زند و تار های طلایی مویش را سرخ می کند.
حدود بیست نظامی دارند از مزایده خانه به من نزدیک می شوند.
به آن ها خیره می شوم،با خشمی بی شباهت به چیزی که در عمرم شناخته ام،خشمی که با هر ضربان قلبم قدرت می گیرد.
داد می کشم:«دفنشون کن!» خشمم آتشی سوزان است.چنان سریع و کامل به خاک متصل می شوم که انگار زیربنای این کاخ هستم،ریشه های چمن و پایین تر از آن،جایی که این جزیره به اقیانوس می رسد.
من تک تک این ها را نابود خواهم کرد.