بعد صدایی می شنوم،چنان آشنا که مرا به درد می آورد،تنها صدایی که میان این دیوار خشم ناامیدی می تواند به من برسد.
-وایولت!
نفسم را حبس می کنم.
«اش؟»بلند می شوم و می دوم،مردم را از سر راهم کنار می زنم تا او را پیدا کنم.
و او آنجاست.
موهایش حتی بلندتر شده و ته ریشی زبر گونه هایش را پوشانده.
پیراهنی سیاه پوشیده و بازوبند سفید به طور واضحی روی دستش پیداست.
شمشیری زنگ زده و دندانه دار در دست دارد.رویش به طرف مخالف است و هنوز دارد صداییم می کند و میان جمعیت می گردد.
یک لحظه فکر می کنم شاید اصلا مرا نشناسد،یادش نیاید که قیافه ام فرق کرده.
بعد می چرخد و نگاهش به من می افتد.
شمشیر از دستش رها شده و روی چمن می غلتد.
می گوید:«وایولت.»
و صدایش را نمی شونم اما می دانم اسم من روی لب هایش است.
به سمت من می آید،اول آرام و بعد تندتر و من هم می دوم و بعد محکم به هم بر می خوریم.
بوی خون و عرق و نشانه ی محوی از باروت می دهد.
ته ریشش زبر است.
او را محکم تر از آنکه باید نگه می دارم؛احساس او را می بلعم،از خوشی نزدیک است توهم بزنم.
در گوشم نجوا می کند:«زنده ای.»
به خاطر همان سرخوشی مثل خودم نفس ندارد.
نجوا می کنم:«خیلی متاسفم.خیلی متاسفم اش.باید بهت باور می داشتم.»
زمزمه می کند:«چیزی نیست.تو زنده ای…»
بعد می زند زیر خنده و سینه اش باد می کند.
من هم می خندم هر چند نمی دانم چرا.
-وایولت!
نفسم را حبس می کنم.
«اش؟»بلند می شوم و می دوم،مردم را از سر راهم کنار می زنم تا او را پیدا کنم.
و او آنجاست.
موهایش حتی بلندتر شده و ته ریشی زبر گونه هایش را پوشانده.
پیراهنی سیاه پوشیده و بازوبند سفید به طور واضحی روی دستش پیداست.
شمشیری زنگ زده و دندانه دار در دست دارد.رویش به طرف مخالف است و هنوز دارد صداییم می کند و میان جمعیت می گردد.
یک لحظه فکر می کنم شاید اصلا مرا نشناسد،یادش نیاید که قیافه ام فرق کرده.
بعد می چرخد و نگاهش به من می افتد.
شمشیر از دستش رها شده و روی چمن می غلتد.
می گوید:«وایولت.»
و صدایش را نمی شونم اما می دانم اسم من روی لب هایش است.
به سمت من می آید،اول آرام و بعد تندتر و من هم می دوم و بعد محکم به هم بر می خوریم.
بوی خون و عرق و نشانه ی محوی از باروت می دهد.
ته ریشش زبر است.
او را محکم تر از آنکه باید نگه می دارم؛احساس او را می بلعم،از خوشی نزدیک است توهم بزنم.
در گوشم نجوا می کند:«زنده ای.»
به خاطر همان سرخوشی مثل خودم نفس ندارد.
نجوا می کنم:«خیلی متاسفم.خیلی متاسفم اش.باید بهت باور می داشتم.»
زمزمه می کند:«چیزی نیست.تو زنده ای…»
بعد می زند زیر خنده و سینه اش باد می کند.
من هم می خندم هر چند نمی دانم چرا.