«تو چطور…»
اما ریون از قبل به سوی او رفته و در حرکتی سریع،محکم به صورت او مشت می زند.
صدای شکستن بینی اش را می شنوم.
خون از میان انگشتانی که صورت زخمی اش را چنگ زده اند،فواره می زند.
زوزه می کشد و تلو تلو خوران عقب می رود.
بعد ریون به سوی کنتس می چرخد.
میگوید:«سلام ابونی.»
عاشق دوستم هستم.یک بار جانش را نجات دادم و لازم باشد،دوباره هم این کار را می کنم.اما آن لحظه که به کنتس خیره شده،چهره اش وحشتناک است.
کمرم را به لرز می اندازد و کاری می کند موهای پشت گردنم سیخ بایستند.
کنتس انگار روح دیده که در واقع واکنش مناسبی است.
نفسش را حبس می کند.
«تو که مردی.»
ریون به خودش اشاره می کند.«من؟نه بابا.»
کنتس سریع خودش را جم و جور می کند.
«وقتی این ماجرا تموم بشه،می دم دست و پات و ببرن،صدونودودو.»
ریون هر کلمه اش را با دقت ادا می کند،می گوید:«اسم من ریون استرلینگه.و دورانشکنجه و ناقص کردن و ظلم تو دیگه به سر اومده.»
می بینم فردریک حرکت می کند و می خواهم با فریاد هشداری بدهم.
گارنت هم همزمان با من حرکت می کند و تفنگش را بالا می برد،اما ریون از هر دوی ما سریع تر است،انگار پیش بینی اش را می کرده.
جاخالی می دهد،طوری که قبلا فردریک پشت سر او بود اما حالا او پشت سر ندیمه قرار دارد.
ریون سر او را میان دستانش می گیرد.
می گوید:«وای،فردریک،خیلی خیلی وقت به این دیدار دوباره فکر می کردم.»
بعد با پیچش تندی گردنش را می شکند.
کنتس جیغ می زند:«نه!»
ریون بدون نگاهی دوباره،از روی جنازه ی او رد می شود.
کنتس به ریون خیره می شود.
ریون پوست سرش را لمس میکند،هر زخم را یکی یکی وارسی می کند«عجب موهبتی بهم دادی ابونی.حتی خودت خبردار نشدی.»
کنتس با خشم می گوید:«من رو با اسم کوچیکم صدا نکن.»ریون نشنیده می گیرد.
-میدونی،الان یه چیزایی می شنوم.می دونم که ترسیدی.بدتر از وقتی که مادرت یه هفته بهت گرسنگی داد،چون هنوز وزن کم نکرده بودی.تو سیاه چال حبستکرد و نذاشت بیای بیرون.هر شب با گریه به خواب می رفتی.
از حالت وحشت زده ی چهره ی کنتس،درخششی شیطانی در چشمان ریون پیدا می شود.
«آره رازهات رو شنیدم.افکارت رو میدونم.نمی شه که بری تو مغز یکی بگردی و توقع داشته باشی هیچ عکس العمل هم در کار نباشه.تازه اونم مغز یه پلدین.»
کنتس تلوتلوخوران به سوی پنجره شکسته عقب می رود.«من ازت نمی ترسم.»
ریون می گوید:«معلومه که می ترسی.»صدایش مثل هیس هیس ماری خطرناک شده.
«باید هم بترسی.»
قدمی دیگر جلو می رود،کنتس قدمی دیگر عقب می گذارد.
ریون که کنتس را از پنجره به بیرون هل می دهد،چشمان کنتس از غافلگیری گشاد می شوند و دهان بزرگش باز می ماند.
با جیغی ناپدید می شود و می افتد تا روی زمینی که خیلی پایین تر است،سقوط کند.
ریون در قاب پنجره ایستاده و به جایی خیره شده که کنتس ناپدید شد.
اما ریون از قبل به سوی او رفته و در حرکتی سریع،محکم به صورت او مشت می زند.
صدای شکستن بینی اش را می شنوم.
خون از میان انگشتانی که صورت زخمی اش را چنگ زده اند،فواره می زند.
زوزه می کشد و تلو تلو خوران عقب می رود.
بعد ریون به سوی کنتس می چرخد.
میگوید:«سلام ابونی.»
عاشق دوستم هستم.یک بار جانش را نجات دادم و لازم باشد،دوباره هم این کار را می کنم.اما آن لحظه که به کنتس خیره شده،چهره اش وحشتناک است.
کمرم را به لرز می اندازد و کاری می کند موهای پشت گردنم سیخ بایستند.
کنتس انگار روح دیده که در واقع واکنش مناسبی است.
نفسش را حبس می کند.
«تو که مردی.»
ریون به خودش اشاره می کند.«من؟نه بابا.»
کنتس سریع خودش را جم و جور می کند.
«وقتی این ماجرا تموم بشه،می دم دست و پات و ببرن،صدونودودو.»
ریون هر کلمه اش را با دقت ادا می کند،می گوید:«اسم من ریون استرلینگه.و دورانشکنجه و ناقص کردن و ظلم تو دیگه به سر اومده.»
می بینم فردریک حرکت می کند و می خواهم با فریاد هشداری بدهم.
گارنت هم همزمان با من حرکت می کند و تفنگش را بالا می برد،اما ریون از هر دوی ما سریع تر است،انگار پیش بینی اش را می کرده.
جاخالی می دهد،طوری که قبلا فردریک پشت سر او بود اما حالا او پشت سر ندیمه قرار دارد.
ریون سر او را میان دستانش می گیرد.
می گوید:«وای،فردریک،خیلی خیلی وقت به این دیدار دوباره فکر می کردم.»
بعد با پیچش تندی گردنش را می شکند.
کنتس جیغ می زند:«نه!»
ریون بدون نگاهی دوباره،از روی جنازه ی او رد می شود.
کنتس به ریون خیره می شود.
ریون پوست سرش را لمس میکند،هر زخم را یکی یکی وارسی می کند«عجب موهبتی بهم دادی ابونی.حتی خودت خبردار نشدی.»
کنتس با خشم می گوید:«من رو با اسم کوچیکم صدا نکن.»ریون نشنیده می گیرد.
-میدونی،الان یه چیزایی می شنوم.می دونم که ترسیدی.بدتر از وقتی که مادرت یه هفته بهت گرسنگی داد،چون هنوز وزن کم نکرده بودی.تو سیاه چال حبستکرد و نذاشت بیای بیرون.هر شب با گریه به خواب می رفتی.
از حالت وحشت زده ی چهره ی کنتس،درخششی شیطانی در چشمان ریون پیدا می شود.
«آره رازهات رو شنیدم.افکارت رو میدونم.نمی شه که بری تو مغز یکی بگردی و توقع داشته باشی هیچ عکس العمل هم در کار نباشه.تازه اونم مغز یه پلدین.»
کنتس تلوتلوخوران به سوی پنجره شکسته عقب می رود.«من ازت نمی ترسم.»
ریون می گوید:«معلومه که می ترسی.»صدایش مثل هیس هیس ماری خطرناک شده.
«باید هم بترسی.»
قدمی دیگر جلو می رود،کنتس قدمی دیگر عقب می گذارد.
ریون که کنتس را از پنجره به بیرون هل می دهد،چشمان کنتس از غافلگیری گشاد می شوند و دهان بزرگش باز می ماند.
با جیغی ناپدید می شود و می افتد تا روی زمینی که خیلی پایین تر است،سقوط کند.
ریون در قاب پنجره ایستاده و به جایی خیره شده که کنتس ناپدید شد.