برای همه زمزمه می کند:«رفت.»
شاید هم برای خودش،بلند تاییدش می کند تا بتواند واقعا باور کند حقیقت دارد.
زانو هایش طاقت نمی آورند و می افتد.
در لحظه گارنت کنارش رسیده و او را کنار خود جای می دهد.
ریون هق هق می کند.«رفت.»
گارنت در موهای او زمزمه می کند:«آره رفت.دیگه نمی تونه اذیتت کنه.دیگه هیچوقت نمی تونه هیچکس رو اذیت کنه.»
ریون نفسی عمیق و لرزان می گیرد و به چشم های او خیره می شود.
برای لحظه ای طولانی به هم خیره می مانند.گارنت با لطافت روی گونه ی او دست می کشد.چنان حرکت خصوصی و صمیمانه ای است که مجبورم به طرفی دیگر نگاه کنم.
شاید هم برای خودش،بلند تاییدش می کند تا بتواند واقعا باور کند حقیقت دارد.
زانو هایش طاقت نمی آورند و می افتد.
در لحظه گارنت کنارش رسیده و او را کنار خود جای می دهد.
ریون هق هق می کند.«رفت.»
گارنت در موهای او زمزمه می کند:«آره رفت.دیگه نمی تونه اذیتت کنه.دیگه هیچوقت نمی تونه هیچکس رو اذیت کنه.»
ریون نفسی عمیق و لرزان می گیرد و به چشم های او خیره می شود.
برای لحظه ای طولانی به هم خیره می مانند.گارنت با لطافت روی گونه ی او دست می کشد.چنان حرکت خصوصی و صمیمانه ای است که مجبورم به طرفی دیگر نگاه کنم.