کارنیلین داد میزند: «من رو بگیرین!به جاش من رو بکشین.تو رو خدا!فقط به اون کاری نداشته باشین.»
نگاهم را از اش می کَنم تا به چهره ی او نگاه کنم که از ترس تکان خورده،اما صادق است.
-کارنیلین تمومش کن.داری خودت رو تحقیر می کنی.
دوشس حتی نگاهی هم به خواهرزاده اش نمی اندازد.
«چی برای من داره مگه؟تو زنده یا مرده ات برای من فرقی نداره.این ملازم زندگی اش رو به خطر انداخت تا با یه جایگزین باشه.می فهمی؟ اون دوستت نداره.حتی مادر خودت مرگ رو به بودن با تو ترجیح داد.مگه سخته این موضوع رو درک کنی که هیچ کس نمیخوادت؟»
حتی من هم سوزش کلماتش را حس میکنم و اینکه چطور مستقیم به عمق وجود کارنیلین زخم می زنند
دوشس اخرین نگاه تحقیر آمیز را هم به من می اندازد.
بعد نفسش را حبس می کند و کمرش قوس بر میدارد.
صدایی وحشتناک حاکی از خفه شدن از گلویش در می آید.
رنگ سرخ کم کم در لباس آبی رنگش نفوذ می کند.
کارنیلین پشت سر او ایستاده.
در حرکتی سریع خنجر را از کمر دوشس در می آورد و پیروزمندانه بالا می گیرد.
حتما وقتی از دست دوشس افتاده،او آن را برداشته
ادای دوشس را زیر لبی در می آورد«تو خیلی مایه ی ناامیدی هستی کارنیلین.»
دوباره خنجر را در کمر او فرو می کند.
«برای هیچ کس نظر تو مهم نیست،کارنیلین.»
خنجر برای بار سوم فرو می رود.
«هیچ کس دوستت نداره،هیچ کس…»
دوباره و دوباره دوشس را می زند و من فقط تماشا می کنم،مبهوت و وحشت زده.
نگاهم را از اش می کَنم تا به چهره ی او نگاه کنم که از ترس تکان خورده،اما صادق است.
-کارنیلین تمومش کن.داری خودت رو تحقیر می کنی.
دوشس حتی نگاهی هم به خواهرزاده اش نمی اندازد.
«چی برای من داره مگه؟تو زنده یا مرده ات برای من فرقی نداره.این ملازم زندگی اش رو به خطر انداخت تا با یه جایگزین باشه.می فهمی؟ اون دوستت نداره.حتی مادر خودت مرگ رو به بودن با تو ترجیح داد.مگه سخته این موضوع رو درک کنی که هیچ کس نمیخوادت؟»
حتی من هم سوزش کلماتش را حس میکنم و اینکه چطور مستقیم به عمق وجود کارنیلین زخم می زنند
دوشس اخرین نگاه تحقیر آمیز را هم به من می اندازد.
بعد نفسش را حبس می کند و کمرش قوس بر میدارد.
صدایی وحشتناک حاکی از خفه شدن از گلویش در می آید.
رنگ سرخ کم کم در لباس آبی رنگش نفوذ می کند.
کارنیلین پشت سر او ایستاده.
در حرکتی سریع خنجر را از کمر دوشس در می آورد و پیروزمندانه بالا می گیرد.
حتما وقتی از دست دوشس افتاده،او آن را برداشته
ادای دوشس را زیر لبی در می آورد«تو خیلی مایه ی ناامیدی هستی کارنیلین.»
دوباره خنجر را در کمر او فرو می کند.
«برای هیچ کس نظر تو مهم نیست،کارنیلین.»
خنجر برای بار سوم فرو می رود.
«هیچ کس دوستت نداره،هیچ کس…»
دوباره و دوباره دوشس را می زند و من فقط تماشا می کنم،مبهوت و وحشت زده.