وارد کارگاه لوشن می شوم و خاطره ی آن مثل مشتی به شکمم می خورد.
ساعت های روی دیوار مثل همیشه تیک تاک می کنند.،هیچ نمیدانند صاحبشان هرگز بر نمی گردد.
کتاب ها،کاغذ ها،بشر ها و… همه اش مثل همان روزی است که لوشن اینجا را نشانم داد،آن موقعی که من هنوز ایموجن بودم و کورال هنوز زنده بود.
نگاهم روی سه پایه ی نقاشی گوشه ی اتاق می افتد و فریادی آرام می زنم،چیزی میان هین کشیدن و هق هق.
همان عکسی که لوشن داشت نقاشی میکرد،همان که فقط طرح اولیه یک دختر بود.
نقاشی ای که فکر می کردم آزالیا باشد.
اما من هستم.
به آن زل می زنم،احساس گناه و غم و عشق درونم در کشمکش هستند.
اشک هایم شدید و سریع در جریان هستند و به خودم زحمت پاک کردن شان را نمی دهم.
ساعت های روی دیوار مثل همیشه تیک تاک می کنند.،هیچ نمیدانند صاحبشان هرگز بر نمی گردد.
کتاب ها،کاغذ ها،بشر ها و… همه اش مثل همان روزی است که لوشن اینجا را نشانم داد،آن موقعی که من هنوز ایموجن بودم و کورال هنوز زنده بود.
نگاهم روی سه پایه ی نقاشی گوشه ی اتاق می افتد و فریادی آرام می زنم،چیزی میان هین کشیدن و هق هق.
همان عکسی که لوشن داشت نقاشی میکرد،همان که فقط طرح اولیه یک دختر بود.
نقاشی ای که فکر می کردم آزالیا باشد.
اما من هستم.
به آن زل می زنم،احساس گناه و غم و عشق درونم در کشمکش هستند.
اشک هایم شدید و سریع در جریان هستند و به خودم زحمت پاک کردن شان را نمی دهم.