#ЖОЛОН_МАМЫТОВ

ӨМҮР

Бойго жетип кара кыздар кечээги
кызыл-тазыл түргө бөлөйт көчөнү.
Суктандырат жаш балдарын алдыда
сеникинен өмүрү көп экени.

Жылуу ойлор көөдөнүңдө жык толуп,
көпкө турат ыракаттуу жүк болуп.
Мөлтүлдөтүп быша түшөт сезимдер
бир кыйлага жалгыз жүрсөң бук болуп.

Унутулат далай сууну кечкениң,
далай үйдөн далай үйгө көчкөнүң.
Улуу күндүн маегинен бошобой
унутпайсың жылдар кантип өткөнүн.

Уюлгуган тунук ойлор андайда
чырак болуп жанып турат маңдайда.
Кызык, таттуу, табышмактуу жашоонун
бирок, даамы калбайт тура таңдайда.

Болбогондой дайым тегиз көл бети,
көп кездешет добулдарга жер бети.
Тирүүлүккө төрөлмөй бар, кайтмай бар,
жигиттик бар калыбына келбечү.

Булчуңдай дирт сезим түйүп түйүнгө,
маани бербей акча, даңкка, кийимге,
Поэзия коңшу болуп күн өтөйт
кыймылдагы жандар тоонун түбүндө.

Токтотпостон өмүр чырак жүрүшүн,
табийгаттан алат каткан үлүшүн.
Тууган жерде жүрөк калат от болуп,
жалбырттаган сүйүү болуп бир үзүм.

Туйбайсың сен турпатымдан күмөндөп.
калаар болсом сезимдери үнөмдөп:
качандыр бир кайра баштап жаралсак,
мен өзүңө келээр элем “Сүйөм!” деп…