هههههههه. دشمن قدوس آمد پای او- چه شد این مورد آخر؟
- دیانا. دیانا دختر خوبی است. سواد ادبیاش عالی است. آدم مهربانی هم هست. شعرها و داستانهایم را خوانده است. اول هر روز زومکال میکرد. ساعتها گپ میزدیم. ساعت سه صبح در لندن مینشست و با من گپ میزد.
- گپ میزد یا میزند؟ ماضی است یا حال؟
- نه، اول در زوم فقط چهره و نیمتنهی بالایم را میدید طبعا. من نگفته بودم که پای راستم قطع است. ولی نمیشد که نگویم. از وقتی که گفتم پا ندارم، زنگش کم شده. حق دارد. کی میخواهد با کسی که پا ندارد…
- شروع شد باز.
- خوب، راست میگویم. تو دختر میبودی با من ازدواج میکردی؟
- بلی.
- برو برادر. خسمس که میگویم همینهاست.
- چرا…
- چرا چه؟ یک دختر هرقدر هم که خوشقلب و شریف باشد و شخصیت آدم برایش مهمتر از سلامت جسمیاش باشد، پیش خود فکر میکند که من تا آخر عمر با این آدم چه رقم زندگی کنم. خود من اگر دختر بودم با همین قدوس که میبینی ازدواج نمیکردم.
-
دشمن طاووس آمد پرّ او
- و؟ بگو. خوب چیز جور کردی.
- هههههههه. دشمن قدوس آمد پای او.- یک شعر پیدا کن و بخوان.
- از کی؟
- از پابلو نرودا.
- من اسپانیایی میدانم؟
- ترجمهی فارسیاش را پیدا کن سخخخخخخیداد. هههههههه.
- این. گوش کن. میگوید:
«این را بدان که من دوستت دارم و دوستت ندارم
چرا که زندگانی را دو چهره است،
کلام، بالیست از سکوت،
و آتش را نیمهییست از سرما.
دوستت دارم برای آنکه دوستداشتنت را آغاز کنم،
تا بیکرانگی را از سر گیرم،
و هرگز از دوستداشتنت باز نایستم:
چنین است که من هنوز دوستت نمیدارم».
- ترجمهی کیست؟
- نمیدانم. در صفحهی ایرانیهاست. مترجمش را ننوشتهاند.
- منظورش این است که… یعنی به طرف میگوید که اگر من ترا دوست داشته باشم، دیگر نمیتوانم بخواهم که ترا دوست داشته باشم؛ چون دوستداشتن خواستن نیست. خواستن با دوستداشتن تمام میشود. خواستنِ دوستداشتن خودش یک دنیای خاص است که نرودا نمیخواهد هرگز به پایان برسد. بیکرانگی این خواستن را نمیخواهد از دست بدهد. به همین خاطر…
- گیج کردی مرا.
- ببین مثل این است که یک آدم بیپا بخواهد دیانا را در لندن دوست داشته باشد و خود همین خواستن -که پیش از دوستداشتن است- تجربهی خاصی است که آدم نمیخواهد بیکرانگیاش را ترک کند.
- آها، پس فقط دیانا نیست. خودت هم میخواهی در این بیکرانگی بمانی.
هی هی. نه، من میخواهم از این بیکرانگی به یک جای کرانمند برسم. ولی این پای بریده را چه
کار کنم.