ترجمانک


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


دست‌نوشته‌ها و دوست‌داشته‌های ترجمه‌آمیز و ادب‌‌انگیزِ مترجمی کوچک
چشم‌انتظارِ نظرات شما با شناسهٔ
@abtranslator

Связанные каналы  |  Похожие каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


Репост из: ‌‌‌ ادبیات تخصصی ‌کودک و نوجوان
راهنمای نگارش به‌زبان غیرآدمیزاد
نقد ترجمه؛ «گربه‌ای خیابانی به اسم باب»

https://goo.gl/s3Jx4a

یادداشتی که در ادامه می‌آید بررسی مختصر ترجمۀ کتاب «گربه‌ای خیابانی به اسم باب» است. اغلب بزرگان ترجمه تسلط به زبان فارسی را لازمۀ ترجمه می‌دانند. محمدرضا وحیدی در این یادداشت میزان تسلط مترجم «گربه‌ای خیابانی به اسم باب» را به فارسی بررسی کرده است. در مقدمۀ یادداشت آمده: «با وجود چنین جمله‌هایی، چه نیازی است برویم سراغ متن اصلی و بخواهیم نقد ترجمه بنویسیم؟» متن این یادداشت را اینجا بخوانید:
https://goo.gl/1RkrWY

گربه‌ای خیابانی به اسم باب | جیمز بوئن | گیتا گرکانی | نشر سده | ۳۳۶ص | ۱۹۵۰۰ تومان


@kudakestan_com


🔹یاری در ترجمه‌پژوهی

همهٔ دانشجویان مترجمی زبان انگلیسی که ترم ششم را گذرانده‌اند و بالاتر می‌توانند به این پرسشنامه پاسخ دهند. یعنی، دانشجویان کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی، فارغ‌التحصیلان کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی و دانشجویان و فارغ‌التحصیلان کارشناسی‌ارشد و دکتری این رشته واجد شرایط پاسخگویی هستند و می‌توانند یاری‌رسانِ دکتر بیکیان باشند در به‌ثمر رسیدن این پژوهش. امید که این دستِ یاری را به‌گرمی بفشارید چرا که گاهی سردمهری‌ها آتش می‌کشد به‌جان و تحمل آن سخت است در گرماگرم دقایق آتشین این تابستان.
@tarjomanak


Репост из: Ali Beikian
سلام خانم مدیحی عزیز. وقت شما به خیر. خوب هستید؟ زحمتی برای شما داشتم. خواستم خواهش کنم یک پرسشنامه را در رابطه با رساله بنده تکمیل کنید. لینک پرسشنامه: https://goo.gl/forms/xHPzOwAlyOvsBFuX2. از لطف شما خیلی خیلی ممنونم. عذر زحمات.






Репост из: ساده‌نویسی و درست‌نویسی
💙 ترس از عشق

آیا می‌دانستید نوعی ترسِ مرضی به نام «ترس از عشق» یا «ترس از عاشقی» (philophobia) وجود دارد؟
@SadeNevisi


🔹شاید مدیحهٔ بی‌صله من باشم!

امروز دوم مرداد است. دوم مرداد سال هزار‌وسیصدوهفتادونه احمد شاملو، چهره در نقاب خاک کشید. شاملو را بیش از هر چیز با شعر و ترجمه می‌شناسند.
من این تعریفِ او از شعر را بارها تجربه کرده‌ام:
شعرْ رهایی‌ست
نجات است و آزادی
تردیدی‌ست که به یقین می‌گراید
و گلوله‌ای‌ست که به انجامِ کار شلیک می‌شود.
شاید این که نام «مدایح بی‌صله» را بسیار دوست دارم، از نوعی نام‌شیفتگیِ ذاتی نشئت می‌گیرد یا شاید مدیحهٔ بی‌صله من باشم!
امروز که سالگرد مرگ جسمانی شاملوست، شاید بیش از هر روز دیگری در گوشه‌وکنار شعر شاملو می‌خوانیم.
من اما می‌خواهم شعری از شاعری معاصر با شما به اشتراک بگذارم، شعری که از یاد شاملو خالی نیست و شاعری که با خواندن بعضی شعرهاش آن‌قدر به یاد احوال خودم می‌افتم که آرزو می‌کنم ای کاش آن شعر را من سروده بودم.
شعری از مریم جعفری آذرمانی:

شاملوترین زنم، جهان! شغل من در آستانگی
شاه‌کار آفرینشم؛ آفرین به این زنانگی
مرگ را قشنگ شسته‌ام گوشه گوشه دفن کرده‌ام
ایستاده سجده می‌کنم در نمازهای خانگی
غیر گریه هیچ پرده‌ای، روی پوستم نمی‌کشم
ای نقاب‌دارِ بی‌شمار! دور شو از این یگانگی
با منِ بریده از عوام، ادعای دوستی نکن
تک تکِ خواص شاهدند شهره‌ام به بی‌نشانگی
هرچقدر موریانه‌ها، موذیانه دفنِ‌شان کنند
سرنوشتِ شعرهای من، ختم شد به جاودانگی
@tarjomanak


Репост из: ناخواناخوانی
#رباعی‌خوانی

> مگذار که آفتاب، «آفتابه» شود!

> مجتبی احمدی
•
[چند «رباعی» از یک ویراستارِ نسبتاً عاشق، که هم «زبان فارسی» را دوست می‌دارد و هم «تو» را./ این رباعی‌ها پیشکش می‌شود به یاد و خاطرۀ زنده‌یاد «مجتبی عبدالله‌نژاد» و دغدغه‌های عاشقانه‌اش برای زبان فارسی.]
•
پدرم –که «خداش در همه‌حال از بلا نگه دارد»- حافظه‌ای سرشار از ضرب‌المثل‌های شیرین فارسی دارد. یک‌بار، ضرب‌المثلی را به‌کار برد که برایم تازگی داشت؛ «همه‌چیزش به نوا/ نوبتِ انگشترِ پا!»؛ یعنی طرف، همه‌چیزش جفت‌وجور است و اوضاعش بسامان، حالا وقتِ تهیۀ انگشتر برای انگشتِ پاست! کنایه از این‌که طرف، کلّی مشکل و معضل بزرگ و مهم دارد اما انگار نه انگار، و دغدغه‌اش شده یک چیزِ کوچکِ بی‌اهمیت.
شاید بعضی‌ها هم وقتی ببینند که یکی دغدغۀ «زبان فارسی» و «درست‌نویسی» و املا و انشای مردم را دارد، بگویند: «همه‌چیزش به نوا/ نوبتِ انگشتر پا!» یعنی این‌همه گرفتاری و مشکل و معضل ملی، از گرانی و بیکاری و فساد تا غیره، را نمی‌بیند و گیر داده به چگونه گفتن و چطور نوشتنِ خلق‌الله! اما باور کنیم که «زبان فارسی» مهم است.
•
•
#جان_پدرت !
کم پُرغلط و دری‌وری حرف بزن!
با لفظِ خوش‌آهنگِ دَری حرف بزن!
جان پدرت، زبانِ ما «فارسی» است
با من به زبانِ مادری حرف بزن!
•
#آفتابه_سوزان !
تا کی به غلط، خوابِ تو هی «خوابه» شود؟
جورابِ تو با «هکسره»، «جورابه» شود؟
این‌ها به درک! ولی به خورشید قسم!
مگذار که آفتاب، «آفتابه» شود! *
•
#خواهش_می‌کنم
ای جان من! ای عزیز من! ننویسی...
ای لاله و یاس و نسترن! ننویسی...
با من به زبان فارسی صحبت کن!
خواهشمندم که «خواهشاً» ننویسی!
•
#پیشنهاد_بی‌شرمانه !
تا بیشتر از این نشوم مات، نگو!
محبوبِ عزیز! جانِ بابات نگو!
جانم! «الف» و «ت» مالِ جمعِ عربی‌است
ای فارسِ من! «پیشنهادات» نگو!
•
#بسه_دیگه !
کَشتی‌م به گِل نشست، ننویس عزیز!
بابا کمرم شکست، ننویس عزیز!
از فرقِ میانِ «است» و «هست» آگاهی؟
هی «هست» به‌جای «است» ننویس عزیز!
•
#توقع_بجا
خواهم که در آغوش کشم آن قَد را
آن ماه‌ترین ملاحتِ ممتد را
اما قبلش توقّعِ من این است:
ننویس به‌جای «است»، «می‌باشد» را
•
#گاهی_نگاهی
کی گفته لجوج باش و انصاف نده؟!
یا گوش به حرفِ ساده و صاف نده؟!
«گاهاً» غلط است؛ چشم واکن گاهی!
این «گافِ» قشنگ را ببین، گاف نده!
•
#افتادن
آن‌سان که نباید و نشاید ننویس!
ای خوب! بیا و این‌قدَر بد ننویس!
از چشمِ من ای‌کاش نیفتی!... افتاد؟
هی جای «بیفتد»، تو «بیوفتد» ننویس!
•
#عین_اطمینان !
هرچند که داد ظاهراً دست، نبود
او بر سرِ عهدی که خودش بست، نبود
گفتم که: ببین! تو مطمئنی آیا؟
با «عین» نوشت «مطمعن» است!... نبود
•
#به_من_بگو_چرا
یک‌عدّه همیشه «ب» نوشتند «به» را
یک‌عدّه هماره «ک» نوشتند «که» را
گفتم که: چرا؟ چرا غلط؟! «ـه» پس کو؟!
دیدم که به خنده «چ» نوشتند «چه» را!
•
(* بر اشکال وزنیِ این مصراع واقفم.)
•
#چارانه‌های_به‌ناچاری
#رباعی #زبان_فارسی
#هفته‌نامه_کرگدن
#مجتبی_احمدی
•
[منتشرشده در هفته‌نامۀ «کرگدن»، شمارۀ نودویکم، سی‌ام تیرماهِ نودوهفت]
•

• @NaaKhaaNaa


📝 تکیه‌کلام یا تیکِ کلام یا...؟

برخلاف صورتِ ضبط‌شده در فرهنگ‌ها، از جمله لغت‌نامه‌ی دهخدا و فرهنگ سخن، شاید بهتر باشد حسابِ تکیه‌کلام را از تیکِ کلام سوا کنیم.

تکیه‌کلام: کلمه یا تعبیری که شاعر یا نویسنده یا پژوهشگر یا سخنران یا شخصیت یک داستان (کتاب، فیلم، سریال) و… بیش از دیگر کلمه‌ها و تعبیرها بر آن تکیه می‌کند و به‌کارش می‌برد.

تیکِ کلام: کلمه یا اصطلاحی که در تکلّم داخل کنند بدون‌ آن‌که دارای معنی باشد. و این بیشتر در گفتار رخ می‌دهد و کمتر در نوشتار.

@KhabGard

یادداشت تقریباً مفصلی است، با ارجاع به نوشته‌ای از کاوه لاجوردی و گشودن زاویه‌های دیگر. در خوابگرد بخوانید.👇
http://khabgard.com/3467

@tarjomanak




🔹 یاری در ترجمه‌پژوهی

پرسشنامهٔ زیر مربوط به پایان‌نامه‌ای‌ست که وضعیت مترجمان آزاد را بررسی می‌کند. اگر مترجم آزاد هستید، با پاسخگویی به این پرسشنامه، پژوهشگرش را یاری کنید.
امروز به‌لطف پاسخگویی به این پرسشنامه، برای اولین بار عبارت in-house translator را دیدم و تفاوت آن با freelance translator را متوجه شدم.

https://goo.gl/forms/964CJbWq39fYAgk22

@tarjomanak


Репост из: برکه‌ی کهن
‌
🔺حرفی حساب از سعدی🔻


همه کس را عقلِ خود به کمال نماید و فرزندِ خود به جمال!


گر از بسیطِ زمین، عقل منعدم گردد
به خود گمان نبرد هیچکس که: نادانم!!!

(سعدی / گلستان / بابِ هشتم)



یعنی هر آدمی، خودش را عاقل و فرزندش را زیبا می‌داند.

و معنای بیت این است که:

اگر از روی زمین، به طورِ کلی، عقل منقرض بشود و همه آگاه باشند که عقلی در زمین وجود ندارد، باز هم محال است کسی خودش را نادان و بی‌عقل تصور کند و باز به خودش و عقلش اطمینان دارد.


این روزها، شاهد بحث‌های زیادی در گروه‌های تلگرامی و واتساپی و همینطور در تاکسی و آرایشگاه و و و و هستیم بینِ افرادی که ذره‌ای صلاحیتِ نظر دادن در آن بحث‌ها را ندارند.

کسانی که راجع به سیاست نظر می‌دهند، راجع به ادبیات نظر می‌دهند، راجع به علوم نظر می‌دهند و کاملا خودشان را محق و آگاه تصور می‌کنند.

این افراد، اتفاقا از نادان‌ترین افراد هستند ولی به خاطرِ همین مسئله‌ای که سعدی می‌گوید، لحظه‌ای به خودشان این گمان را راه نمی‌دهند که شاید من احمق باشم.

شکسپیر می‌گوید:


ـ A fool thinks himself to be wise, but a wise man knows himself to be a fool

یعنی:

آدمِ نادان خودش را دانا می‌پندارد، اما آدمِ دانا خودش را نادان می‌داند.

در این جمله باید به افعالِ «پنداشتن» و «دانستن» توجه کرد.

یعنی آدمِ نادان، تنها «تصور» می‌کند که آگاه است، اما آدمِ دانا، آن‌قدر آگاه شده است که «می‌داند» آگاهی‌اش آن‌قدری نیست که خودش را دانا تصور کند.

به عبارتی هرکس که بداند نادان است، دانا است و هرکس که تصور کند دانا است، احمقی بیش نیست.

یعنی تنها شکلِ دانایی، آگاهی از نادانی‌ست.



تا بدان‌جا رسید دانشِ من
که بدانم همی که نادانم

(بوشکورِ بلخی)



خلاصه، متاسفانه این تصورِ آگاهی که در تک تکِ ما نهادینه است، احمقانه‌ترین تصوری‌ست که ما از خودمان داریم.

همین که در هر مبحثی خودمان را مجاز به صحبت می‌دانیم و حرف می‌زنیم، همین که نظرِ مخالف را با غرور و تعصب و خشم بر نمی‌تابیم نشان از این دارد که ما فکر می‌کنیم که خیلی دانا هستیم.

حتا همین که من این متن را می‌نویسم نشان از این دارد که فکر می‌کنم آگاهم و کسی که با خواندنِ این متن هم احساس می‌کند داناست مثلِ من نادانی بیش نیست.

کاش جرئت داشته باشیم همیشه به نادانی و حماقت و بلاهتِمان اعتراف کنیم و این غرورِ از سرِ توهمِ آگاهی و دانایی را در خودمان بکشیم.

ـ @berkeye_kohan
‌
‌


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
True love is...
@tarjomanak


Репост из: احسان‌نامه
✍️ رمان نوشتن با ایموجی
@ehsanname
امروز (۱۷ جولای) به نام روز جهانی ایموجی نامگذاری شده. کلمۀ ایموجی (Emoji) از زبان ژاپنی آمده و به معنی تصویرنگاشت است: ترکیبی از تصویر (e) + شخصیت (moji). اغلب این شکلک‌ها هم متعلق به فرهنگ ژاپنی هستند مثل 🙏 به علامت تشکر. با این حال در دهۀ ۲۰۱۰ این علایم جهانی شده و به یک زبان مشترک بین همۀ فرهنگ‌ها تبدیل شدند. روزانه بیشتر از ۶ میلیارد ایموجی میان افراد مختلف رد و بدل می‌شود و سال ۲۰۱۵ هم لغتنامۀ آکسفورد، 😂 را که پرکاربردترین ایمجوی است، به عنوان لغت سال انتخاب کرد.
bit.ly/2mnhdFb
هستند کسانی که با ایموجی‌ها مخالف هستند و آن را پس‌رفتی در رشد و تکامل زبان‌ها می‌دانند. از آن طرف هم کسانی از ایموجی‌ها دفاع می‌کنند و استفاده از این علایم تصویری مشترک را گام بزرگی در برقراری ارتباط غیرکلامی می‌دانند. در مطلب زیر، نمونه‌ای از مباحث مختلف در این مورد را می‌توانید ببینید:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/8630/

یک ماجرای ادبی دیگر در مورد ایموجی‌ها، تلاش برای داستان تعریف کردن با آنهاست. این تلاش‌ها معمولاً داستان‌های کوتاه و چند خطی است. اما سال ۲۰۱۳ فرِد بنسون نامی، رمان «موبی‌دیک» هرمان ملویل را با علایم ایموجی بازنویسی کرد و اسم آن را Emoji Dick 🐳 گذاشت. برای اطلاع از چند و چونِ این شیوه از داستان‌نویسی، چند سطر ابتدایی ایموجی‌دیک را با متن موبی‌دیک (از ترجمۀ فارسی پرویز داریوش) مقایسه کنید که چندان هم با همدیگر مطابقت ندارند:

1️⃣👀👇👎☁️☁️
فصل اول - پندارها
☎️👱⛵️🐳👌
اسماعيل خطابم کنید.
🎰🈁🚤
سالها پیش (کاری نداریم درست چند سال پیش) از آنجا که چندان پولی در جیب نداشتم و چیز خاصی هم در ساحل مرا جذب نمی‌کرد، انديشيدم اندکی به کشتی بنشینم و آن قسمت جهان را که آب گرفته به تماشا گیرم.
5️⃣❌👃💹❓💪🌻
این راهی است که من برای برطرف کردن سودا و تنظیم جریان خون در پیش می گیرم.
😣👄☔️💦☕️✋️🌃❌🍔🌅
هر وقت احساس کنم کامم ناخوش شده، هرگاه ببینم روحم دچارخزان نمناک و بارانی شده، هر موقع ببینم بی اراده برابر مرده‌شويخانه ایستاده مرده‌ها را تشییع می‌کنم، و به‌خصوص هر وقت خونم چنان به غليان بیاید که بر من چیره شود و باید به اصول اخلاقی محکمی متوسل شوم تا به این قصد به کوچه نروم که با عزم جزم کلاه مردم را از سرشان بیندازم - در این مواقع به نظرم وقت آن شده که هرچه زودتر خود را به دریا برسانم.
👇👍🔫⚾️🆗
این به دریا رفتن من جای متوسل شدن به پیشتاب و گلوله است.
🈁♒️♍️🏬🈹🈵💄㊙️
كاتو در چنین موردی با ایراد نطق فلسفی خود را روی شمشیر می افکند، اما من با آرامش به کشتی پناه می برم.
🚦💐🚲🚅📪🎑🌠
دراین کار هیچ چیز بهت‌آوری نیست.
👦🏻👱👲👴🏄👏
تقریباً همه مردم به درجات مختلف، گاه و بیگاه تقریباً همین احساس مرا نسبت به دریا حس می‌کنند، منتها خود خبر ندارند...
@ehsanname


Репост из: انجمن مبارزه با نشر جعلیات
◙ برخاسته از تاریکی، خفته در روشنایی

امروز عصر که می‌خواستم محل کار را ترک کنم، در اتاق حسابداری درنگی کردم. روی تختۀ اتاق همکاران، این سخن نغز به خطی زیبا نوشته بود که گفتند کار آقای عزیزی است:
تو دو تن هستی:
یکی بیدار در ظلمت
و دیگری، خفته در نور.

زیر این عبارت، نام شمس تبریزی آمده بود. هرچه به ذهنم فشار آوردم، یادم نیامد که در مقالات شمس آن را خوانده باشم. مقالات شمس، یگانه منبع سخنان شمس تبریزی است و یادداشت‌هایی است که مریدان مولانا و شمس از گفتارهای شطح گونۀ او نوشته‌اند.
این جمله مرا رها نکرد. به خانه آمدم و در اینترنت آن را جستجو کردم. در اغلب جاها به اسم شمس تبریزی بود. فقط در یک منبع، آن را به نقل از سروش نوجوان، جزو گزین‌گویه‌های جبران خلیل جبران آورده بودند. به آقای محمد شریفی، دوست عزیزم که کتاب «پیامبر» جبران خلیل جبران را ترجمه کرده، پیام دادم که‌ آیا این عبارت برایش آشناست و آن را در‌آثار جبران دیده است، پس از چندی پیام ایشان آمد که: آن جمله، ترجمان سخنی از جبران خلیل جبران در کتاب «ماسه‌ها و کف» است، به این عبارت:
Every man is two men:
One is awake in the darkness,
The other asleep in the light.

از راهنمایی ایشان بسیار شادمان شدم و به جستجوی بیشتر پرداختم.
جبران خلیل جبران، نویسندۀ نامدار لبنانی، کتاب «ماسه‌ها و کف» را در سال ۱۹۲۶ نوشته است. این کتاب، چکیدۀ اندیشه‌های او در قالب ۳۲۲ جملۀ قصار بسیار زیبا و ژرف است. وی در مقدمۀ کتاب، فروتنانه آورده است: این کتاب کوچک، بزرگ‌تر از نامش نیست: مشتی ماسه و کف است؛ در تلاقی ساحل و دریا.
«ماسه‌ها و کف» چندین نوبت به زبان فارسی ترجمه شده و عبارات بالا را هر مترجمی، به گونه‌ای به فارسی بر گردانده است. توانستم متن دو ترجمه را در اینترنت بیابم.

▪️ ترجمۀ خانم نجمه موسوی:
در هر انسانی دو موجود زندگی می‌کنند
یکی که از تاریکی‌ها برخاسته،
و آن دیگری که در روشنایی نشسته است.
(ماسه و کف، ۱۳۷۶، ص ۸۶)

▪️ ترجمۀ آقای حیدر شجاعی:
دو شخص در درون شماست
یکی در تاریکی بیدار است
و دیگری خفته در نور.
(ماسه و کف، ۱۳۸۵، ص ۱۰۰)

اما دوست داشتم بدانم، آن ترجمۀ موجز و رسا از سخن جبران خلیل جبران، پرداختۀ ذهن و زبان کیست. یادم آمد مرحوم سید حسن حسینی، شاعر و مترجم معاصر، گزیده‌ای از آثار جبران خلیل جبران را در کتابی به نام «حمام روح» ترجمه کرده است. این کتاب، به سال ۶۵ توسط حوزۀ هنری منتشر شده و من آن را همان سال خریدم و در کتابخانه‌ام موجود بود. کتاب را بعد از ۳۲ سال تورق کردم و آن عبارت را در صفحۀ ۱۳۰ یافتم.
تو دو تن هستی:
یکی بیدار در ظلمت
و دیگری خفته در نور.

چیزی که برای من در این جستجو جالب بود، گردش این عبارت در ذهن افراد مختلف و انتساب یافتن آن به شمس تبریزی است. و این خود، یکی از آفت‌های فضای مجازی را بر ملا می‌کند و آن، چسباندن اشعار و اقوال دیگران به بزرگان شعر و اندیشه است. ما باید با این آفت، مبارزه کنیم. باید تا از درستی و نادرستی قولی، یا مرجع گفتاری مطمئن نشدیم، آن قول یا گویندۀ آن را نشر ندهیم. شاید گفته شود که اصل سخن مهم است و چه اهمیت دارد که شمس تبریزی آن را گفته باشد یا جبران خلیل جبران؟ اهمیتش آنجاست که ذهن ما عادت می‌کند به پذیرفتن هر نقل قولی از هر کسی و دنبال صحت و سقم آن بر نمی‌آییم. در مراودات روزانه، بارها از این ناحیه‌ آسیب دیده‌ایم و به نقل قول‌های نادرست، بدون تحقیق در درستی آن، اعتماد کرده‌ و دست به قضاوت زده‌ایم. بعدها که اصل ماجرا روشن شده، شرمندگی آن برای ما مانده است و بس. بیایید تا از درستی یا نادرستی سخنی یا گویندۀ سخنی مطمئن نیستیم، آن را نشر ندهیم. این یک وظیفۀ اخلاقی است.

علی میر افضلی دوشنبه ۲۵ تیر ۹۷
@jaliyat
@jaliyat


این بسیار تأسف‌انگیز و دردآور است که بعضی به لحاظ اینکه نمی‌توانند نویسنده باشند، به ترجمه روی می‌آورند!
در حالی که مترجم باید از یک نویسنده، قویتر و دارای امتیازات بیشتری باشد. کسی که در زبان خودش نویسنده‌ای خوب و توانا باشد، بعد از کسب مدارج لازم و تجربه و ممارست کافی می‌تواند یک مترجم خوب بشود.

احمد آرام


@shahinkalantari| @tarjomanak


🌀 جالب‌واژه
- خویش‌بیزار
برای من سخن از «من‌» مگو به دلجویی‌
مگیر آینه پیشِ ز خویش‌بیزاران‌

حسین منزوی

مضمون بیت بالا مرا یاد بیتی دیگر انداخت که نمی‌دانم شاعرش چه کسی‌ست:

گفته آمد که به دلجوییِ ما می‌آیی
دل ندارم که به دلجوش نیازی باشد

@tarjomanak


Репост из: رمان‌خوان
وقتی هیچ‌کس ما را دوست ندارد
شروع می‌کنیم
مادرهایمان را دوست بداریم

وقتی هیچ‌کس برایمان نمی‌نویسد
به یادِ
دوستان قدیمی می‌افتیم

و کلمه‌ها را می‌گوییم
فقط بدین‌خاطر که سکوت ما را می‌ترساند
و هر حرکتی خطرناک است

در پایان اما ــ اتفاقی به پارک‌های وحشی می‌رسیم
و همراه با ترومپت‌های غمگینِ ارکستر‌های غمگین
ضجه می‌زنیم.


#گین_نادی_ایگیا، ترجمهٔ مؤدب میرعلایی
#شعر
@romamkhan


🔹 یک پیشنهاد
دیشب استاد عزیز جناب میناباد، عضویت در کانال زیر را پیشنهاد دادند، من هم شما همراهان عزیز را دعوت می‌کنم. امیدوارم راهگشای درک بهتر مفاهیم مرتبط با ادبیات شفاهی باشد.


کانال ادبیات شفاهی
@adabiat_shafahi
زیر نظر دکتر محمد جعفری قنواتی. با هدف ارائه‌ی مقاله و مطالب علمی و فرهنگی در خصوص ادبیات شفاهی.
آی دی جهت ارتباط و دریافت نقد یا مطالب تکمیلی شما:
@shivazblue

صفحه اینستاگرام با همین نام و آی دی:
adabiatshafahi

@tarjomanak


🔹بی‌گمان مریمی که من بودم...

راستگو بودم از همان اوّل،
حرف‌هایم قسم نداشته است
چه کنم با مخاطبِ ساده؟
در شنیدن جنم نداشته است

آهِ من قدرِ ناله‌ام بوده،
غصّه‌هایم همیشه هم‌قدّند
گریه و حسرتم به یک حدّند،
زندگی زیر و بم نداشته است

من برای خودم یکی بودم،
و خدایی که عین من تنهاست
شاهد ماجراست؛ می‌داند
که توهّم برم نداشته است

همهٔ ظرف‌ها سیاه شدند،
بس که سوزانده‌ام غذاها را
مریمِ بی‌هنر که جز شعرش
ـ جز همین یک قلم ـ نداشته است

سی و هشت...اد سالگی آمد،
که بدانم هنوز بچّه ام و...
ـ گریه کردم ـ به مادرم گفتم:
«هیچ کس... دوستم... نداشته است...»

#مریم_جعفری_آذرمانی
#کتاب_راویه
#غزل_معاصر

پی نوشت شاعر:
در بیت چهارم، در نسخه ی دست نویسِ شاعر، «قلم» قافیه بوده، اما در نسخه ی چاپ شده در کتاب، به جای «قلم»، به اشتباه «هنر» تایپ شده است، کسانی که کتاب را دارند لطفا این مورد را (در صفحهٔ ۵۰) اصلاح کنند.

Показано 20 последних публикаций.

463

подписчиков
Статистика канала