І
Вестуна
мы адданыя чакалі тры гады
ўзіраючыся ў так блізкія
сосны ўзбярэжжа й зоркі.
Находзячы на лязо плуга альбо кіль карабля,
мы спрабавалі адшукаць зноў першае насенне
каб аднавіць старажытную драму.

Мы вярталіся ў нашыя дамы разбітымі,
са зняможнамі целамі, з патрэсканымі вуснамі
ад смаку іржы і солі.
Прачнуўшыся, мы вандравалі некуды на поўнач, чужынцы,
занураныя ў імглу беззаганных крылаў лебядзёў, што наносілі нам раны
Зімовымі начамі нас вар’яваў магутны ўсходні вецер
ўлетку мы губляліся сярод агоніі дня які ніяк не мог памерці.

Мы прынеслі назад
гэтыя рэльефы ганебнага мастацтва.

Ёргас Сэфэрыс
пераклад з грэцкай: Мацвей