#رمان
#مغرور_زاده🫀
#نویسنده: احرار ماندگار
#قسمت: 141
ـــــــ داکتر جمال اینجا یک مریض عاجل داریم هر چه زود تر بیرون منزل خود را
برسانین
لبخند زدم و از حرف های ضیا به مشکل خنده ام را کنترول می کردم......
ضیا با دستش اشاره کرد که به پنجره اطاقش ببینم....
دیدم پرده پنجره کشیده شد و قامت بلند صاحب قلبم نمایان شد.....
موبایل در گوشش بود و لباس های سیاه تن کرده بود، به ضیا دید و هنوز متوجه من
نشده بود تا ضیا با قدم های آرام آمد و به فاصله چند قدم ازم ایستاد شد و گفت
ــــــ انتظار به پایان رسید جمال یکتا آمد
نگاه های جمال سمت من کشده شد و با چشم های حیرت بار نا باورانه از آن سوی اطاق
مرا دید.....
لبخند زدم و از همین جا به چشم هایش دیدم....
قطره های اشکم بی اختیار روی صورتم لغزیدن که سمتش دست تکان دادم.....
گویا در خواب باشد، چشم هایش را مالید و سرش را تکان داد....
ضیا موبایل را روی بلند گو گذاشت که صدایش را شنیدم گفت
ــــــــ ضیا من خواب میبینم..؟
ضیا آرام خندید و گفت
ــــــــ خواب چی بادار واقعیت است ینگه آمده حاال تو زحمت آمدن به خود نمی دهی
جمال موبایل را رها کرد و با عجله از کنار پنجره دور شد.......
ضیا یک آه کشید و گفت
ــــــــ خوب شد از پنجره خود را نینداخت
لبخند زدم و اشک هایم را پاک کردم، چرخیدم و مقابل دروازه منزل ایستادم.......
سر بلند کردم و به تمام وجودم مقابل شدم.....
نفس نفس می زد و از چشم هایش خوشی می بارید.....
گویا رمق ایستادن نداشت که از دیوار محکم گرفت و زیر لب آهسته چیزی گفت.......
همه مریض ها نگاهش داشتن و بعضی از پشتش بیرون امده بودن که چی خبر است این
سر طبیب دویده دویده بیرون رفت....؟
با قدم های آرام سمتش رفتم و گفتم
ــــــــ قسم خورده بودم می آیم آمدم
به چشم هایم دید و با صدای دلنوازش آرام گفت
ــــــــ یعنی باور کنم انتظار پایان یافت؟
سرم را تکان دادم که یک آه کشید و با قدم های آرام سمتم آمد در یک قدمی ام ایستاد، خم
شد و سرم را مالیم بوسیده گفت
ــــــــ خداوند تو را جبران درد هایم برایم داد یکتایم قدمت خجسته باد محبوب قلبم
سر بلند کردم و به چشم های اشکی اش دیده با لبخند گفتم
ــــــــ حالا که بهم رسیدیم و هیچ مانعی نیست چرا گریه داری؟
لبخند زد و گفت
ــــــــ گریه شوق است
با انگشت هایم اشک هایش را پاک کردم و گفتم
ــــــــ همه چیز خوب می شود جمال روز های بهتر در راه هستند گریه نکن دلم تاب ندارد
جمال یک آه کشید و گفت
ــــــــ برویم؟
گفتم
ــــــــ کجا؟
ابرو بالا داد و گفت
ــــــــ به عمارت
سرم را به معنی تایید تکان دادم و هر دو همقدم پیاده روی کرده جاده ها را در خلوت
شبانه طی می کردیم.....
نه من حرف می زدم نه جمال، این سکوت مطلق میان ما خبر از غوغای درون می داد که
چقدر خوشحالیم......
بلاخره راه عمارت را قدم زنان طی کردیم.....
گارد نگهبان از دیدن من حیران شده بودن، در کمال نا باواری دروازه را باز کردن و ما
داخل رفتیم.........
چون هوا هنوز گرم بود سر و صدا های نه چندان شاد از چمن به گوش می رسید......
جمال ایستاد و با صدای نسبتاً بلند گفت
ـــــــــ یکتا آمد، ماه آمد، روشنی آمد و بهار آمد
لبخند زدم و نگاهش کردم که دستم را آرام گرفت و به چشم هایم دیده گفت
ــــــــ بدن تو هیچ چیز معنا نداشت، عمرم بی تو تباهی بود و خراب
دستش را مالیم بوسیدم و گفتم
ــــــــ همه چیز گذشت اگر آن شب های تاریک را سپری نمی کردیم حالا کنار هم نمی بودیم
جمال یک لبخند زد که گفتم
ـــــــ خنده ات خاتم غم های دل ماست بخند
یک آه کشید و آرام دستم را بوسید که صدای حاجی حمید نگاه مان را سمت خود کشید....
او هم بد تر از جمال حیران حیران نا باورانه نگاهم می کرد..............
#ادامه_دارد...
اگر پسندیدید، لایک کنید و دیدگاهتان را با ما شریک بسازید!❤️
@Roman_Sara23┈┉━━•⊰✯♥️✯⊱•━┉┉┈