#رمان
#مغرور_زاده🫀
#نویسنده: احرار ماندگار
#قسمت: 139
شب روز شد و روز هم شام شد و ما در طی کردن راه بودیم، از خوشی زیاد یک لحظه
نخوابیدم و کمی غذا هم با اسرار های ساقی میل کردم....
چون شیشه های موتر سیاه بودن جایی درست قابل دید نبود و به احتمال زیاد کابل رسیده
بودیم، با این سرعت بی وقفه موتر حتماً نزدیک مقصد هم هستیم......
نمی دانستم کجا می رویم، به عمارت؟
به ساقی دیدم و گفتم
ـــــــ کجا می رویم ساقی؟ به عمارت؟
از شیشه عقب با چشم های و آتشی اش به من دید و گفت
ــــــــ من هم دقیق نمی فهمم تو بگو کجا برسانمت؟
کمی فکر کردم و خواستم اول جمال را ببینم، هر چند فکر می کردم در عالم خواب هستم و
این روز واقعیت ندارد اما به خدا ایمان داشتم که چنین روزی را حتماً نصیبم می کند.....
گفتم
ــــــــ راه بیمارستان جمال را بلد هستی؟
به سرک دید و گفت
ـــــــ بله می فهمم کجاست همین سرک آخرین کوچه
یک نفس عمیق گرفتم، و چشم هایم را بستم.....
دور ام به نزدیک رسیده بود و اندکی مانده بود که این غم پایان یابد، و رنج رخت سفر
ببندد..........
دستم را روی قلب بی قرارم گذاشتم و تا ایستاد شدن موتر صبر کردم....
بلاخره بعد از دقایق محدود موتر ایستاد، یک نفس عمیق گرفتم و چشم هایم را باز کرده
دیدم ساقی نگاهم داشت........
لبخند زدم و گفتم
ـــــــ به نظرت جمال را دیده می توانم..؟
لبخند زد و به ست تکیه زده گفت
ــــــــ بله نتیجه صبر زیباست چرا دیده نتوانی؟
گفتم
ــــــــ اگر حس ام نسبت به جمال زود گذر می بود حتماً به عشق ات لبیک می گفتم ساقی
ولی چی می کنم که اینجا اسیر است
دستم را روی قلبم قرار دادم و گفتم
ــــــــ من از سالهای کودکی جمال را دوست داشتم و خودت بهتر از من می فهمی عشق
چیست
سرش را تکان داد و گفت
ــــــــ عاشق ات شدم و چیزی جز درد ندیدم، از این عشق فقد یک درد ناسور برایم باقی
ماند و بس حاظر بودم جهان را به آتش بکشم و دنیا را به پایت بریزم اما قسمت نبود گناه
کسی نیست
از حرف هایش یک قطره اشکم چکید که خودش هم اشک هایش ریخت اما یک نفس
عمیق گرفته زود اشک هایش را پاک کرده درست نشست گفت
ـــــــ برخیز برو آقا داکتر را بیشتر از این درد نده
اشک هایم را پاک کرده گفتم
ـــــــ من تو را اسطوره این عشق می نامم ساقی اگر دست مردانگی و مهربانی تو نمی
بود خدا می دانست چی می شد، هیچ وقت فراموشم نمی شوی همیشه به یاد دارمت خدا
حافظ ساقی
لبخند زد و گفت
ـــــــ خدا نگهدار خوشی های بی پایان و اقبال بالا نصیبت باد دختر چشم آهویی
لبخند محوی زدم و از موتر پیاده شده بکسم را گرفتم..............
خودم را مقابل منزل بیمارستان یافتم....
هنوز داکتر ها و مریض ها در داخل رفتن و بیرون شدن بودن، از همین جا به پنجره اطاق
جمال دیدم.......
چراغ اطاقش روشن بود و من دانستم هنوز آنجاست و حظور دارد....
#ادامه_دارد...
اگر پسندیدید، لایک کنید و دیدگاهتان را با ما شریک بسازید!❤️
@Roman_Sara23
┈┉━━•⊰✯♥️✯⊱•━┉┉┈
#مغرور_زاده🫀
#نویسنده: احرار ماندگار
#قسمت: 139
شب روز شد و روز هم شام شد و ما در طی کردن راه بودیم، از خوشی زیاد یک لحظه
نخوابیدم و کمی غذا هم با اسرار های ساقی میل کردم....
چون شیشه های موتر سیاه بودن جایی درست قابل دید نبود و به احتمال زیاد کابل رسیده
بودیم، با این سرعت بی وقفه موتر حتماً نزدیک مقصد هم هستیم......
نمی دانستم کجا می رویم، به عمارت؟
به ساقی دیدم و گفتم
ـــــــ کجا می رویم ساقی؟ به عمارت؟
از شیشه عقب با چشم های و آتشی اش به من دید و گفت
ــــــــ من هم دقیق نمی فهمم تو بگو کجا برسانمت؟
کمی فکر کردم و خواستم اول جمال را ببینم، هر چند فکر می کردم در عالم خواب هستم و
این روز واقعیت ندارد اما به خدا ایمان داشتم که چنین روزی را حتماً نصیبم می کند.....
گفتم
ــــــــ راه بیمارستان جمال را بلد هستی؟
به سرک دید و گفت
ـــــــ بله می فهمم کجاست همین سرک آخرین کوچه
یک نفس عمیق گرفتم، و چشم هایم را بستم.....
دور ام به نزدیک رسیده بود و اندکی مانده بود که این غم پایان یابد، و رنج رخت سفر
ببندد..........
دستم را روی قلب بی قرارم گذاشتم و تا ایستاد شدن موتر صبر کردم....
بلاخره بعد از دقایق محدود موتر ایستاد، یک نفس عمیق گرفتم و چشم هایم را باز کرده
دیدم ساقی نگاهم داشت........
لبخند زدم و گفتم
ـــــــ به نظرت جمال را دیده می توانم..؟
لبخند زد و به ست تکیه زده گفت
ــــــــ بله نتیجه صبر زیباست چرا دیده نتوانی؟
گفتم
ــــــــ اگر حس ام نسبت به جمال زود گذر می بود حتماً به عشق ات لبیک می گفتم ساقی
ولی چی می کنم که اینجا اسیر است
دستم را روی قلبم قرار دادم و گفتم
ــــــــ من از سالهای کودکی جمال را دوست داشتم و خودت بهتر از من می فهمی عشق
چیست
سرش را تکان داد و گفت
ــــــــ عاشق ات شدم و چیزی جز درد ندیدم، از این عشق فقد یک درد ناسور برایم باقی
ماند و بس حاظر بودم جهان را به آتش بکشم و دنیا را به پایت بریزم اما قسمت نبود گناه
کسی نیست
از حرف هایش یک قطره اشکم چکید که خودش هم اشک هایش ریخت اما یک نفس
عمیق گرفته زود اشک هایش را پاک کرده درست نشست گفت
ـــــــ برخیز برو آقا داکتر را بیشتر از این درد نده
اشک هایم را پاک کرده گفتم
ـــــــ من تو را اسطوره این عشق می نامم ساقی اگر دست مردانگی و مهربانی تو نمی
بود خدا می دانست چی می شد، هیچ وقت فراموشم نمی شوی همیشه به یاد دارمت خدا
حافظ ساقی
لبخند زد و گفت
ـــــــ خدا نگهدار خوشی های بی پایان و اقبال بالا نصیبت باد دختر چشم آهویی
لبخند محوی زدم و از موتر پیاده شده بکسم را گرفتم..............
خودم را مقابل منزل بیمارستان یافتم....
هنوز داکتر ها و مریض ها در داخل رفتن و بیرون شدن بودن، از همین جا به پنجره اطاق
جمال دیدم.......
چراغ اطاقش روشن بود و من دانستم هنوز آنجاست و حظور دارد....
#ادامه_دارد...
اگر پسندیدید، لایک کنید و دیدگاهتان را با ما شریک بسازید!❤️
@Roman_Sara23
┈┉━━•⊰✯♥️✯⊱•━┉┉┈