𝖯ُِ𝗁𝗈ُُُ𝖻𝗂𝖺ٰ


Kanal geosi va tili: ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa: ko‘rsatilmagan



Kanal geosi va tili
ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa
ko‘rsatilmagan
Statistika
Postlar filtri


Where's Mahdi? dan repost
‌
چنل های که حمایتی میخان این پستو فور کنن ، ازشون فور میکنم‌ تا ۱۲ شب تو چنل بمونه!


I just can't get you out of my head.


شـب‌پـر‌ارامـش.


اگر جویای حالم هستی باید بگویم؛ دلتنگی مرض عجیب این روزهایم شده. بسی آزاردهنده و جانکاه است اما چه کنم که این تنها یادگاری از توست. پس هرشب آن را در در آغوش گرفته و به خواب می‌روم.


Take me back to the night we met :)


I had all and then most of you
Some and then none of you...


من همون لحظه خداحافظی ناخواسته‌ گیر کردم .
خداحافظی با من ، با منِ با تو و با زندگی بدونِ من .


او انقلاب را تجربه کرده بود. درون او دو گروه مشغول ستیز بودند. با این تفاوت که گروه خیر و گروه شر از هم جدا نبودند:)


تو همه دنبال یکیم مثل ت .


احساس میکرد یک شبح بود. همه را میدید. همه را لمس میکرد. احساساتشان را درک میکرد اما از دید بقیه پنهان بود. گویی اورا نمیدیدند. هیچکس تلاشی برای دیدنش نمیکرد. مانند یک کتاب قدیمی و خوانده شده که در قفسه های کتابخانه رها شده بود. سرش تیر میکشید و احساساتش مانند تار عنکبوت، سرتاسر وجودش را دربر گرفته بودند و نفس کشیدن را برایش غیرممکن کرده بودند. اما او همچنان لبخند میزد. باوجود تمام درد هایش، دیگران را درآغوش میکشید. اما هربار بیشتر از قبل احساس تنهایی میکرد. اشک های شیشه ای اش از گوشه چشمش سر خوردند و آرام آرام پایین آمدند. احساس ضعف میکرد. او تنها چشمانی را میخواست که اورا ببینند. دستانی که بتواند گرمایشان را احساس کند و قلبی که اورا درک کند. آیا اینها خواسته ی زیادی بود؟...




لبخند زدن برایش مثل عادت شده بود. گویی محکوم بود تا ابد لبخند بزند. حتی اگر از درون درحال فروپاشی باشد...


یه وقتایی میخای قلم باشی و بنویسی... میخوای ابر باشی و بباری... رعد و برق باشیو عربده بزنی... میخوای احساسات پوسیدتو از گوشه ی قلبت بکشی بیرون و واسه تک تک خاطرات مدفون شدت گریه کنی.
اما فقط یه نسیم بی سروصدا و منزوی باقی میمونی.




قدم هایش را آهسته تر کرد. زیرلب جملات آهنگ مورد علاقه اش را زمزمه میکرد. قطرات سرد باران، بیرحمانه بر جسم ظریفش فرود می آمدند. بدون توجه به سرما، یا اینکه قرار است سخت بیمار شود به راهش ادامه داد. قطره هایی که به صورتش برخورد میکردند، باعث لبخند زیبایش میشدند. شاید باران تمام نگرانی و آشفتگی های اورا میشست. شاید آرامش از دست رفته اش را اینجا، زیر این آسمان درحال گریستن پیدا میکرد. با شوقی بی سابقه به آسمان نگاه کرد. خیابان خالی از هرگونه عابر بود. تنها او بود و باران و آرامش بی پایان. یک دور چرخید و اندامش را پیچ و تاب داد. زمزمه هایش بلند تر شد و حال، صدایش با ملودی باران ترکیب بی نظیری میساخت. دوباره چرخید و اینبار صدای خنده های نرمش به گوش رسید. او به آرامش رسیده بود. او در دنیای خودش غرق بود، غافل از چشمان عاشق و دلتنگی که اورا مینگرسیت...




Now hush little baby , don’t you cry
Everything’s gonna be alright




یه افسانه میگه ،
وقتی دو نفر همو با تموم جونشون دوست دارن همه عالم و آدم جمع میشن و مدام سعی میکنن که از هم جداشون کنن .
شایدم افسانه نیست و واقعیته ؟



20 ta oxirgi post ko‘rsatilgan.

36

obunachilar
Kanal statistikasi