قدم هایش را آهسته تر کرد. زیرلب جملات آهنگ مورد علاقه اش را زمزمه میکرد. قطرات سرد باران، بیرحمانه بر جسم ظریفش فرود می آمدند. بدون توجه به سرما، یا اینکه قرار است سخت بیمار شود به راهش ادامه داد. قطره هایی که به صورتش برخورد میکردند، باعث لبخند زیبایش میشدند. شاید باران تمام نگرانی و آشفتگی های اورا میشست. شاید آرامش از دست رفته اش را اینجا، زیر این آسمان درحال گریستن پیدا میکرد. با شوقی بی سابقه به آسمان نگاه کرد. خیابان خالی از هرگونه عابر بود. تنها او بود و باران و آرامش بی پایان. یک دور چرخید و اندامش را پیچ و تاب داد. زمزمه هایش بلند تر شد و حال، صدایش با ملودی باران ترکیب بی نظیری میساخت. دوباره چرخید و اینبار صدای خنده های نرمش به گوش رسید. او به آرامش رسیده بود. او در دنیای خودش غرق بود، غافل از چشمان عاشق و دلتنگی که اورا مینگرسیت...