انتهای درهٔ مثلثی شکل


Kanal geosi va tili: ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa: ko‘rsatilmagan


آن چیزی را به زبان می‌آورم که میخواهم
و مَنْ
آن چیزی را میخواهم و میخوانم
که در انتهایی ترین درهٔ مثلثی شکلم باشد.
«نویسنده بودن غرق شدن می‌خواهد»
∆ @Anamu_mli
∆ t.me/HidenChat_Bot?start=1517734266
∆ https://t.me/pcainm

Bog‘liq kanallar

Kanal geosi va tili
ko‘rsatilmagan, ko‘rsatilmagan
Toifa
ko‘rsatilmagan
Statistika
Postlar filtri


Hidden Chat dan repost
همش سه تا مینویسی که هر شب


تا بعد.


او تنها کسی بود که از تبر برای هرس کردن برگ‌ها استفاده می‌کرد.
لطافت را دچارِ تناقض و وجودیت تبر را تهدید کرده بود. چرخِ دنیا را برعکس چرخاندن بهتر از مرگ نیست؟ ریشه و تنه‌اش را خرجِ غرور تبر نکرده...
بعد از زمستان برگ‌های تازه‌تری رشد خواهند کرد.
https://t.me/nothingabs


بادی خنک می‌وزید در این بهشتِ تار!
اینجا هیچ‌چیز مشخص نبود. من بودم و بادی که جامه را می‌دَرَد و جامه‌ای که نبود!
اما میل به فرزانگی را ارضا می‌کرد. از آسمان انار آویزان بود و به جای چمن ریحان روئیده بود. میشد روی زمین بال گشود. زمینی که یکپارچه نور بود و
دختری که از دور می‌آمد. می‌دوید؛ پرواز می‌کرد.
شاخه‌ای از ستاره به دست داشت. قدم برداشتم که روی زمین افتادم.
+ چشم باز کرد. قلبِ روحش می‌تپید اما خونی در جانش جریان نداشت. رنگِ دیوار از پوستش پیشی گرفته بود. اگر دست‌هایش به تخت بسته نبود جان ستاندن از خود را انتخاب می‌کرد..
معمولاً به سمت پنجره‌ای می‌دود که وجود ندارد. می‌گوید نور می‌بیند و خود را بارها به دیوار می‌کوبد. داد می‌زند: نزدیک‌تر نیا!
و بعد زمزمه می‌کند: «ستاره‌ها تو دنیای من خاموش میشن» و بعد روی زمین خوابش می‌برد.
...
در پرونده‌اش نوشتند:
دخترِ ۳ ساله‌اش به شوقِ دیدنِ ستاره‌ها از بالای ساختمان به پایین پرت شده و مُرده.

https://t.me/theloststreak


عزیزِ جان من!


یادداشت های زیرزمینی؛ dan repost
بوسه هایی بر دستانت بابت قلمِ فوق العاده ات روانه می کنم آنا.


مثلث آتش ساخته بود از زجر‌هایش... و
گرگِ دیگری را راه نمی‌داد. کافی بود این نور گول زننده و سرمای جان! کافی بود هرچه دردهایش دورادور او را زخمی کردند! لااقل همین «دورادور زخمی کنندگان» سدی بودند بر برابر دیگرِ زخم‌ها و گرگ‌ها!
میانهٔ سه گوشهٔ مثلث را پیدا کرده است! ساعت‌هاست که آنجا نشسته؛ فکر می‌کند. به چه؟ به چه باید فکر می‌کرد؟ به استخوانِ ترک خورده‌اش؟ به خونی که از گردن می‌ریخت؟ به آسمانی که کافر شده بود؟ به خاری که از او جدا نمیشد؟ نه!
به گناه باید می‌اندیشید. به سیرکننده بودنِ زندگی باید می‌اندیشید. به کافی بودنش!
هرچه غیر از این، دست و پا زدن در دریایی است که سال‌ها پیش خشکیده است. به هرچه اگر جز نسوختن می‌اندیشید جانش آتش می‌گرفت..!
زمین را شکر که هنوز زنده بود.
https://t.me/thehunterofidiots


باز باید قلم بتراشم و تراش‌ از افق دور‌تر است.


« روز ترویج فرهنگ میهمانی و پیوند با خویشان» که نامِ جدیدِ خیال‌انگیزی دارد مبارک!


Video oldindan ko‘rish uchun mavjud emas
Telegram'da ko‘rish
با صدا...


در دل دردی دارم که از آنِ من نیست. از او مانده و هرچه اسید می‌ریزم پاک شدنی نیست. آرام آرام تمام وجودم را فرا گرفته است. نفس‌هایم از سرِ وجود همین درد است و زندگانی‌ام نیز؛
که اگر نبود...
اگر نبودی جانان من...
اگر نبودی من قبل از مرگ به که می‌اندیشیدم؟
نگران که می‌شدم و حیرانِ رخِ که بودم؟
تو بلندای آسمانِ منی،
من چاهم و سایه‌ای از تو نصیب من شده است.
تو همان حرارت خورشیدی و من گلِ آفتابگردان؛ که حتی اگر بسوزانی‌ام باز به سوی تو برخواهم‌گشت.
خاطره‌هایی که نداریم بوی میوه و رطوبت دریا را دارد. آغوشی که مال من نشد آوایِ دهل داشت و چه بسا که از دور خوش بود...
با تمام نداشتن‌ها و نشدن‌ها و نبودن‌ها، باز من تو را خواهانم!
با تمام گرفتگی‌های خونی و عضلانی‌ام
باز خونِ تو را در رگ‌هایم جریان می‌دهم
و باز قلبم ضربه‌هایی بس سخت به سینه‌ام می‌زند.
#برای_بهجت


-
گاه باید خود را از صبر لبریز کرد تا شاید فردا روزی
بتوان عجول بود در به دست آوردن.
-
می‌تونید پیام‌ها رو بردارید.
و برای پیدا کردن پاسخ چلنج اینجا عضو باشید یا لینک رو ذخیره کنید تا به محضِ آماده شدن جواب‌ها مطلع بشید.


کاش تمام وقتم برای نوشتن آزاد بود.


به خود قول داده‌ام روزی کتابم را چاپ کنم که توانسته باشم با این درد‌ها، قلم را برقصانم.
این‌ها بیشتر از دلتنگی است.
دلتنگی ساده لوحانه، گذرا، حل شدنی و بی‌معنی‌است.
واژه‌ای نمی‌یابم حتی اگر دهخدا را زیر و رو کنم.
کاش روزی نامم را به عنوان کسی که برای احساسِ دردِ احساس کلمه‌ای کشف کرده در تاریخ بنویسند.




وقتی تو بارون دوتایی «صلح درون و آشتی با اونور» با دوتا گوشی پلی می‌کنین>


She brutally sank.


I should care to let you fly
A chance to retrieve what was left behind
To experience life


خداوندِ پنهانِ ما دیوار هایی است
که روزانه ساعت‌ها بر آن‌ها می‌نگریم.



20 ta oxirgi post ko‘rsatilgan.

185

obunachilar
Kanal statistikasi