: 🗞 dan repost
نتونستم راجع به این داستان ساکت بمونم، چون بعضی چیزها رو نمیتونم ببینم و بعد به خودم بگم به من ربطی نداره. داره. به هر کسی که خودش رو انسان میدونه ربط داره.
خودتون رو بذارید جای آدمی که هر روز تلگرامش رو باز میکنه و میبینه یه عده آدم نشستن و از هر چیزی که میتونن برای تحقیرش استفاده میکنن؛ از وزنش، از لباسش، از ظاهرش، از صداش، از طرز حرفزدنش، از محل زندگیش، از رتبهی کنکورش، از بینیش، از هر چیزی که بشه بهش چنگ زد تا چند نفر بخندن یا نمیدونم به چه علتی... من واقعا نمیتونم بفهمم چرا؟ هر چیزی که بشه تبدیلش کرد به ابزار نفرت؟ حالا یک قدم جلوتر برید و خودتون رو بذارید جای آدمی که خانوادهاش هم این چیزها رو دیدهان. جای پدری که میبینه بچهاش هر شب گریه میکنه و نمیدونه دقیقا باید چه کار کنه، نه میتونه جلوی یه مشت آدم ناشناس رو بگیره، نه میتونه تکتک پیامهاشون رو پاک کنه، نه میتونه وارد صفحهی آدمهایی بشه که از پشت یه اکانت به فرزندش حمله میکنن و جلوشون رو بگیره. حالا تصور کنید حضوری هم اتفاق افتاده باشه وای. فقط میتونه کنار بچهاش بشینه و گریه کنه. فقط همین. حالا هنوز میخواید بگید دراماست؟
بذارید واضحتر بگم. یک آدم بهخاطر همین پیامها، یک ماه از خونه بیرون نرفته. یک ماه. سی روز. برای اینکه از دیدهشدن میترسیده، برای اینکه صدای تحقیر آدمهایی که پشت صفحه نشسته بودن انقدر در سرش مونده بوده که دیگه نمیتونسته مثل قبل از خونه بیرون بره. یه مشت کلمه رو با چند ثانیه تایپ کردی، اما اون چند ثانیه برای یه نفر شد یک ماه زندگی. این تفاوتیه که خیلیها هنوز حاضر نیستن بفهمن. شما اسمش رو نمیدونم چی میذارید چون برای شما احتمالا در لحظهی نوشتنش فقط یک سلاح لحظهای بوده تا هر گوهکاریای کردید رو پشت اینها پنهان کنید؛ اما کسی که هدفشون قرار گرفته مجبور میشه با تعریف شما از خودش زندگی کنه. متوجهید؟ و این فقط یک نفر نیست هر چند یک نفر هم زیاده. آدم دیگهای از همین فضا حرف زده. از اینکه این حجم از تحقیر و سایبربولی اونقدر او رو به تاریکی برده که به مرز آسیبزدن به خودش رسیده. اینجا دیگه واقعا نمیدونم چه چیزی باید اضافه کنم. وقتی یه انسان به شما میگه رفتارتون اون رو تا مرز آسیبزدن به خودش برده، دیگه مسئله این نیست که شما موقع نوشتن پیام قصد بدی داشتید یا نه. هر چند که این افراد واضحا همچین قصدی رو داشتن و این اوضاع رو حتی بدتر میکنه. فرض کن فکر کنی، تصمیم بگیری و عملیش هم بکنی. فرایند کاملا آگاهانهایه نه؟ الان هم مسئله اینه که بعدش چی کار کردید.
و چیزی که من رو عصبانی میکنه دقیقا همین بعدشه که در حال حاضر در اون قرار داریم. چون اگر آدمی بفهمه رفتارش به دیگری آسیب زده، میتونه بایسته، فکر کنه، خجالت بکشه، عذرخواهی کنه، مسئولیت بپذیره. اما اینجا چی داریم میبینیم؟ انکار، دفاع، حمله به قربانی، و دوستانی که به جای اینکه یه لحظه از خودشون بپرسن چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟(هر وند انتظار بعیدیه، اینها در حینش حضور داشتن و یک ذره حس نکردن در ماجرای شدیدا اشتباهی قرار دارن) مشغول دفاع از کسی هستن که این رفتارها به اون نسبت داده شده. و بعد میرسیم به جایی که دیگه. یه دختر پانزدهساله. پانزده ساله. نه بیستوپنج، نه سی، پانزده. در این ماجرا دربارهی رابطهی اون با یک فرد بزرگسال صحبت شده. خود فرد بزرگسال خودش رو پدوفیل خطاب کرده. خودش. نه دشمنش، نه یه اکانت ناشناس، نه کسی که از دور دربارهاش داستان ساخته. خودش نوشته. و با این حال هنوز آدمهایی هستن که میآن میگن سن عقلی مهمتره😂. نه. وقتی پای یک فرد پانزدهساله در میونه، نمیشه مسئولیت تصمیمها و رفتار یه بزرگسال رو با عبارت مبهمی مثل سن عقلی به دوش همون نوجوان انداخت. یه نوجوان پانزدهساله مسئول محافظت از خودش در برابر تمام قدرت، تجربه و موقعیت یه فرد بزرگسال نیست. این مسئولیت رو نمیشه به خود کودک پس داد و بعد اسمش رو گذاشت انتخاب.
و من واقعا نمیفهمم چطور میشه این رو دید و هنوز سکوت کرد. چطور میشه این پیامها رو خوند و باز هم گفت ولی من دوستشم، چطور میشه این رو فهمید و باز هم از همون آدم دفاع کرد، چطور میشه یه دختر پانزدهساله رو دید و دغدغهی اولت این باشه که مبادا دوستت در این ماجرا آسیب ببینه. واقعا چطور؟ و بعد یه چیز دیگه هست که باید دربارهاش حرف زد: تماشاگرها. آدمهایی که خودشون اون حرفها رو نزدهان، آدمهایی که میگن من که کاری نکردم. اما عزیزم، همهی مسئولیت با کسی نیست که اولین سنگ رو پرتاب کرده. بعضی وقتها مسئولیت با کسیه که دید سنگها دارن به یه نفر میخورن و تصمیم گرفت کنار بایسته. دید، شنید، میدونست، و باز هم انتخاب کرد بمونه، باز هم انتخاب کرد دفاع کنه، باز هم انتخاب کرد دوست بمونه. این یعنی انتخاب.
خودتون رو بذارید جای آدمی که هر روز تلگرامش رو باز میکنه و میبینه یه عده آدم نشستن و از هر چیزی که میتونن برای تحقیرش استفاده میکنن؛ از وزنش، از لباسش، از ظاهرش، از صداش، از طرز حرفزدنش، از محل زندگیش، از رتبهی کنکورش، از بینیش، از هر چیزی که بشه بهش چنگ زد تا چند نفر بخندن یا نمیدونم به چه علتی... من واقعا نمیتونم بفهمم چرا؟ هر چیزی که بشه تبدیلش کرد به ابزار نفرت؟ حالا یک قدم جلوتر برید و خودتون رو بذارید جای آدمی که خانوادهاش هم این چیزها رو دیدهان. جای پدری که میبینه بچهاش هر شب گریه میکنه و نمیدونه دقیقا باید چه کار کنه، نه میتونه جلوی یه مشت آدم ناشناس رو بگیره، نه میتونه تکتک پیامهاشون رو پاک کنه، نه میتونه وارد صفحهی آدمهایی بشه که از پشت یه اکانت به فرزندش حمله میکنن و جلوشون رو بگیره. حالا تصور کنید حضوری هم اتفاق افتاده باشه وای. فقط میتونه کنار بچهاش بشینه و گریه کنه. فقط همین. حالا هنوز میخواید بگید دراماست؟
بذارید واضحتر بگم. یک آدم بهخاطر همین پیامها، یک ماه از خونه بیرون نرفته. یک ماه. سی روز. برای اینکه از دیدهشدن میترسیده، برای اینکه صدای تحقیر آدمهایی که پشت صفحه نشسته بودن انقدر در سرش مونده بوده که دیگه نمیتونسته مثل قبل از خونه بیرون بره. یه مشت کلمه رو با چند ثانیه تایپ کردی، اما اون چند ثانیه برای یه نفر شد یک ماه زندگی. این تفاوتیه که خیلیها هنوز حاضر نیستن بفهمن. شما اسمش رو نمیدونم چی میذارید چون برای شما احتمالا در لحظهی نوشتنش فقط یک سلاح لحظهای بوده تا هر گوهکاریای کردید رو پشت اینها پنهان کنید؛ اما کسی که هدفشون قرار گرفته مجبور میشه با تعریف شما از خودش زندگی کنه. متوجهید؟ و این فقط یک نفر نیست هر چند یک نفر هم زیاده. آدم دیگهای از همین فضا حرف زده. از اینکه این حجم از تحقیر و سایبربولی اونقدر او رو به تاریکی برده که به مرز آسیبزدن به خودش رسیده. اینجا دیگه واقعا نمیدونم چه چیزی باید اضافه کنم. وقتی یه انسان به شما میگه رفتارتون اون رو تا مرز آسیبزدن به خودش برده، دیگه مسئله این نیست که شما موقع نوشتن پیام قصد بدی داشتید یا نه. هر چند که این افراد واضحا همچین قصدی رو داشتن و این اوضاع رو حتی بدتر میکنه. فرض کن فکر کنی، تصمیم بگیری و عملیش هم بکنی. فرایند کاملا آگاهانهایه نه؟ الان هم مسئله اینه که بعدش چی کار کردید.
و چیزی که من رو عصبانی میکنه دقیقا همین بعدشه که در حال حاضر در اون قرار داریم. چون اگر آدمی بفهمه رفتارش به دیگری آسیب زده، میتونه بایسته، فکر کنه، خجالت بکشه، عذرخواهی کنه، مسئولیت بپذیره. اما اینجا چی داریم میبینیم؟ انکار، دفاع، حمله به قربانی، و دوستانی که به جای اینکه یه لحظه از خودشون بپرسن چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟(هر وند انتظار بعیدیه، اینها در حینش حضور داشتن و یک ذره حس نکردن در ماجرای شدیدا اشتباهی قرار دارن) مشغول دفاع از کسی هستن که این رفتارها به اون نسبت داده شده. و بعد میرسیم به جایی که دیگه. یه دختر پانزدهساله. پانزده ساله. نه بیستوپنج، نه سی، پانزده. در این ماجرا دربارهی رابطهی اون با یک فرد بزرگسال صحبت شده. خود فرد بزرگسال خودش رو پدوفیل خطاب کرده. خودش. نه دشمنش، نه یه اکانت ناشناس، نه کسی که از دور دربارهاش داستان ساخته. خودش نوشته. و با این حال هنوز آدمهایی هستن که میآن میگن سن عقلی مهمتره😂. نه. وقتی پای یک فرد پانزدهساله در میونه، نمیشه مسئولیت تصمیمها و رفتار یه بزرگسال رو با عبارت مبهمی مثل سن عقلی به دوش همون نوجوان انداخت. یه نوجوان پانزدهساله مسئول محافظت از خودش در برابر تمام قدرت، تجربه و موقعیت یه فرد بزرگسال نیست. این مسئولیت رو نمیشه به خود کودک پس داد و بعد اسمش رو گذاشت انتخاب.
و من واقعا نمیفهمم چطور میشه این رو دید و هنوز سکوت کرد. چطور میشه این پیامها رو خوند و باز هم گفت ولی من دوستشم، چطور میشه این رو فهمید و باز هم از همون آدم دفاع کرد، چطور میشه یه دختر پانزدهساله رو دید و دغدغهی اولت این باشه که مبادا دوستت در این ماجرا آسیب ببینه. واقعا چطور؟ و بعد یه چیز دیگه هست که باید دربارهاش حرف زد: تماشاگرها. آدمهایی که خودشون اون حرفها رو نزدهان، آدمهایی که میگن من که کاری نکردم. اما عزیزم، همهی مسئولیت با کسی نیست که اولین سنگ رو پرتاب کرده. بعضی وقتها مسئولیت با کسیه که دید سنگها دارن به یه نفر میخورن و تصمیم گرفت کنار بایسته. دید، شنید، میدونست، و باز هم انتخاب کرد بمونه، باز هم انتخاب کرد دفاع کنه، باز هم انتخاب کرد دوست بمونه. این یعنی انتخاب.