: 🗞 dan repost
این که خودت اون حرف رو نزدی، به این معنی نیست که هیچ انتخابی نکردی. تو انتخاب کردی سکوت کنی، انتخاب کردی راحت بمونی، انتخاب کردی دوستیت رو از حقیقت مهمتر بدونی. و اگر امروز، بعد از اینکه همهچیز بیرون اومده، هنوز هم همون انتخاب رو میکنی، حداقل اسمش رو بیطرفی نذار. بیطرفی این نیست که یه طرف رو میبینی که دیگری رو له میکنه و میگی من خودم که نزدم، بیطرفی این نیست که وقتی قربانی بالاخره حرف میزنه نگران آبروی عامل ماجرا میشی، بیطرفی این نیست که وقتی یه نفر میگه این رفتار من رو تا مرز آسیبزدن به خودم برد اولین چیزی که برات مهم میشه تعداد ممبرهای چنلت باشه. این بیطرفی نیست، این انتخاب راحتی خودته. و فاجعهست. تو فاجعهای.
تازه بعد، وقتی قربانی بالاخره دهن باز میکنه، چه اتفاقی میافته؟ میشه کسی که دنبال ترحمه. کسی که دربارهی فیسشیم و بادیشیم و توهین جنسی حرف میزنه باید جواب بده چرا چنل فلانی رو کنسل کردی؟ واقعا؟ یعنی یه انسان باید بابت اینکه بعد از ماهها تحقیر بالاخره حرف زده محاکمه بشه؟ باید توضیح بده چرا سکوت نکرده، چرا اجازه نداده دوباره به اون بخندن، چرا تصمیم گرفته خودش رو از زیر دست آدمهایی که تحقیرش میکردن بیرون بکشه؟ قربانی قرار نیست برای فرارکردن از آزار از آزارگر اجازه بگیره😂😂😂😂. و اینجا دوباره همون جملهها رو میبینیم. من کاری نکردم، چرا به چنل من آسیب زدید؟ اما من یه جملهی دیگه میخواستم ببینم، فقط یه بار اشتباه کردم، نباید این کار رو میکردم، متأسفم. لعنتی چطور دهنت نمیچرخه همچین چیزی رو بیان کنی؟ موقع انجام کارهای دیگهات و یا حرفهای دیگهای که زدی که حسابی از قدرت اختیار و انتخابت استفاده کردی. چه اتفاقی افتاد؟ ترسیدی؟ امیدوارم ترسیده باشی. صدها برابر افرادی که ترسوندی. هیچ توقفی نیست، هیچ شرمی نیست، هیچ مواجههای با خود وجود نداره. فقط دفاع، فقط انکار، فقط پیدا کردن راهی برای اینکه دوباره قربانی جای خودش رو با عامل ماجرا عوض کنه. و این شاید برای من از همهچیز ترسناکتر باشه. چون اشتباهکردن انسانیه و البته که نه چنین اشتباهات آگاهانهای. اما دیدن آسیبی که زدی و باز هم تصمیم گرفتن که هیچ اشتباهی نکردهای، یه انتخابه.
اگر کسی بعد از دیدن تمام اینها هنوز میخواد از خودش بپرسه خب، ولی چرا من باید کنسل بشم؟ سؤال من از اون اینه که چرا اصلا باید بعد از دیدن اینها همچنان بخوای کنار چنین آدمی بایستی؟ اگر واقعا از رفتارش بیخبری، برو ببین. اگر میگی مدرک نداری، پیامها هنوز هستن. اگر میگی نمیدونستی، حالا میدونی. و اگر حالا میدونی و باز هم انتخاب میکنی همونجا بایستی، دیگه مسئله کمبود اطلاعات نیست، مسئله انتخاب توئه. و خطابم به کسانیه که هنوز دارن از این رفتارها دفاع میکنن، فقط یه سوال دارم. اگر اون دختر پانزدهساله خواهر خودت بود، باز هم میگفتی سن عقلی مهمتره؟ اگر کسی که تا مرز آسیبزدن به خودش رفته بهترین دوست خودت بود، باز هم میگفتی من که کاری نکردم؟ اگر کسی که هر روز به خاطر ظاهرش تحقیر میشد بچهی خودت بود، باز هم میگفتی شوخی بوده؟ اگر جواب همهی اینها نه هستش، پس دیگه نمیتونی به من بگی من اطلاعات ندارم. اطلاعات هست، پیامها هستن، قربانیها هستن، حرفهایی که خودشون زدهان هستن. فقط انتخابه که باقی مونده و تنها چیزی که از شماها دیده شده استفاده کردن ازش در بدترین نقطهی ممکنه.
من از این عصبانیام. من عصبانیام چون پشت این اکانتها آدمهای واقعی ایستادهان. پشت خوکی یه انسانی بوده که بعدش یه ماه از خونه بیرون نرفته. پشت هر فیسشیم یه نفر بوده که مجبور شده با تصویری که از خودش داره دوباره زندگی کنه. پشت هر توهین جنسی یه انسانی بوده که باید بار کثافت کلمهای رو که دیگری برای خندیدن نوشته با خودش حمل کنه. پشت هر موج سایبربولی یه نفر بوده که تلگرامش رو باز کرده و به جای زندگی خودش با تصویری که دیگران از اون ساختهان روبهرو شده. پشت اون دثویش یه انسان بوده، پشت اون دختر پانزدهساله یه کودک بوده، و پشت همهی اینها خانوادههایی بودهان که مجبور شدهان ببینن عزیزشچن بهخاطر حرف چند نفر ناشناس داره فرو میریزه. اینها محتوای تلگرام نیستن اینها انسانان. و من دیگه حاضر نیستم برای اینکه عدهای احساس ناراحتی نکنن دربارهی اونها با زبان نرم و بیخطر حرف بزنم. چون بعضی کلمات وزن دارن. جنده فقط یه فحش نیست وقتی قرنها از همین کلمات برای تحقیر زنها استفاده شده. خوکی فقط یه شوخی نیست وقتی انسانی رو وادار میکنه از بدن خودش متنفر بشه. دثویش فقط چند حرف روی صفحه نیست وقتی کسی اون رو از طرف چند نفر میخونه و بعد باید با فکر اینکه دیگران آرزوی مرگش رو کردهان زندگی کنه. و پدوفیلی... چی بگم؟ افراد پدوفیل رو مستحق مرگی دردناک میدونم.
تازه بعد، وقتی قربانی بالاخره دهن باز میکنه، چه اتفاقی میافته؟ میشه کسی که دنبال ترحمه. کسی که دربارهی فیسشیم و بادیشیم و توهین جنسی حرف میزنه باید جواب بده چرا چنل فلانی رو کنسل کردی؟ واقعا؟ یعنی یه انسان باید بابت اینکه بعد از ماهها تحقیر بالاخره حرف زده محاکمه بشه؟ باید توضیح بده چرا سکوت نکرده، چرا اجازه نداده دوباره به اون بخندن، چرا تصمیم گرفته خودش رو از زیر دست آدمهایی که تحقیرش میکردن بیرون بکشه؟ قربانی قرار نیست برای فرارکردن از آزار از آزارگر اجازه بگیره😂😂😂😂. و اینجا دوباره همون جملهها رو میبینیم. من کاری نکردم، چرا به چنل من آسیب زدید؟ اما من یه جملهی دیگه میخواستم ببینم، فقط یه بار اشتباه کردم، نباید این کار رو میکردم، متأسفم. لعنتی چطور دهنت نمیچرخه همچین چیزی رو بیان کنی؟ موقع انجام کارهای دیگهات و یا حرفهای دیگهای که زدی که حسابی از قدرت اختیار و انتخابت استفاده کردی. چه اتفاقی افتاد؟ ترسیدی؟ امیدوارم ترسیده باشی. صدها برابر افرادی که ترسوندی. هیچ توقفی نیست، هیچ شرمی نیست، هیچ مواجههای با خود وجود نداره. فقط دفاع، فقط انکار، فقط پیدا کردن راهی برای اینکه دوباره قربانی جای خودش رو با عامل ماجرا عوض کنه. و این شاید برای من از همهچیز ترسناکتر باشه. چون اشتباهکردن انسانیه و البته که نه چنین اشتباهات آگاهانهای. اما دیدن آسیبی که زدی و باز هم تصمیم گرفتن که هیچ اشتباهی نکردهای، یه انتخابه.
اگر کسی بعد از دیدن تمام اینها هنوز میخواد از خودش بپرسه خب، ولی چرا من باید کنسل بشم؟ سؤال من از اون اینه که چرا اصلا باید بعد از دیدن اینها همچنان بخوای کنار چنین آدمی بایستی؟ اگر واقعا از رفتارش بیخبری، برو ببین. اگر میگی مدرک نداری، پیامها هنوز هستن. اگر میگی نمیدونستی، حالا میدونی. و اگر حالا میدونی و باز هم انتخاب میکنی همونجا بایستی، دیگه مسئله کمبود اطلاعات نیست، مسئله انتخاب توئه. و خطابم به کسانیه که هنوز دارن از این رفتارها دفاع میکنن، فقط یه سوال دارم. اگر اون دختر پانزدهساله خواهر خودت بود، باز هم میگفتی سن عقلی مهمتره؟ اگر کسی که تا مرز آسیبزدن به خودش رفته بهترین دوست خودت بود، باز هم میگفتی من که کاری نکردم؟ اگر کسی که هر روز به خاطر ظاهرش تحقیر میشد بچهی خودت بود، باز هم میگفتی شوخی بوده؟ اگر جواب همهی اینها نه هستش، پس دیگه نمیتونی به من بگی من اطلاعات ندارم. اطلاعات هست، پیامها هستن، قربانیها هستن، حرفهایی که خودشون زدهان هستن. فقط انتخابه که باقی مونده و تنها چیزی که از شماها دیده شده استفاده کردن ازش در بدترین نقطهی ممکنه.
من از این عصبانیام. من عصبانیام چون پشت این اکانتها آدمهای واقعی ایستادهان. پشت خوکی یه انسانی بوده که بعدش یه ماه از خونه بیرون نرفته. پشت هر فیسشیم یه نفر بوده که مجبور شده با تصویری که از خودش داره دوباره زندگی کنه. پشت هر توهین جنسی یه انسانی بوده که باید بار کثافت کلمهای رو که دیگری برای خندیدن نوشته با خودش حمل کنه. پشت هر موج سایبربولی یه نفر بوده که تلگرامش رو باز کرده و به جای زندگی خودش با تصویری که دیگران از اون ساختهان روبهرو شده. پشت اون دثویش یه انسان بوده، پشت اون دختر پانزدهساله یه کودک بوده، و پشت همهی اینها خانوادههایی بودهان که مجبور شدهان ببینن عزیزشچن بهخاطر حرف چند نفر ناشناس داره فرو میریزه. اینها محتوای تلگرام نیستن اینها انسانان. و من دیگه حاضر نیستم برای اینکه عدهای احساس ناراحتی نکنن دربارهی اونها با زبان نرم و بیخطر حرف بزنم. چون بعضی کلمات وزن دارن. جنده فقط یه فحش نیست وقتی قرنها از همین کلمات برای تحقیر زنها استفاده شده. خوکی فقط یه شوخی نیست وقتی انسانی رو وادار میکنه از بدن خودش متنفر بشه. دثویش فقط چند حرف روی صفحه نیست وقتی کسی اون رو از طرف چند نفر میخونه و بعد باید با فکر اینکه دیگران آرزوی مرگش رو کردهان زندگی کنه. و پدوفیلی... چی بگم؟ افراد پدوفیل رو مستحق مرگی دردناک میدونم.