لطفاً این یکی را برگردان.
نه آدمهایی که رفتند،
نه روزهایی که تمام شدند،
نه خانههایی که دیگر بوی گذشته را نمیدهند.
من فقط خودِ قدیمیام را میخواهم.
همان دختری که هنوز از چیزهای کوچک خوشحال میشد؛
با یک آهنگ،
یک غروب،
بوی باران،
یک پیام ساده،
یا دیدن ساعت ۱۱:۱۱
و ساختن یک آرزوی بیمنطق.
همان که هنوز نمیدانست بعضی «آخرین بار»ها،
آخرین بارند.
نمیدانست آدمها ممکن است یک روز
از کنارمان بروند و
بخشی از ما را هم با خودشان ببرند.
حالا من ماندهام
و یک مشت خاطره،
چند جای خالی،
چند «کاش»،
و قلبی که یاد گرفته قبل از دوست داشتن بترسد.
من نمیخواهم گذشته را پاک کنی.
تمام آن آدمها، تمام آن دردها، تمام آن شبها
بخشی از من شدهاند.
فقط کمکم کن دوباره زندگی کنم
بدون اینکه مدام منتظر اتفاق بد بعدی باشم.
کمکم کن وقتی چیزی خوب وارد زندگیام شد،
از ترسِ از دست دادنش
از همان اول رهایش نکنم.
کمکم کن دوباره بخندم
بدون اینکه بعدش فکر کنم
«حتماً قرار است اتفاقی بیفتد.»
و اگر نمیتوانی آن دختر قدیمی را برگردانی،
حداقل مرا به خودم برگردان.
به همان تکهای از وجودم که هنوز آرزو میکند،
هنوز از آسمان خوشش میآید،
هنوز با یک شعر دلش میلرزد
و هنوز، با وجود تمام چیزهایی که از دست داده،
جرقهی کوچکی از امید را نگه داشته.
شاید قرار نیست منِ قدیمی برگردد.
شاید قرار است
یک منِ تازه متولد شود؛
کسی که هنوز زخم دارد،
اما دوباره دوست میدارد.
هنوز میترسد،
اما ادامه میدهد.
هنوز دلتنگ میشود،
اما زندگی را متوقف نمیکند.
پس لطفا...
دیگر آدمهای رفته را برنگردان.
فقط مرا به خودم برگردان.
بقیه اش را خودم درست میکنم.
ز.ش