√mind palace

⇠ با فوروارد کردن این پیام بهم اجازه میدین وارد کاخ ذهنی‌تون بشم و یکم براتون توصیفش کنم. 3>
❃ اگر چنل‌تون پرایوته لینکش رو اینجا بفرستین.
❃ ظرفیت: تا وقتی خط بخوره. (پارتی‌داره💙)

توی اتاق مطالعه بودم وقتی بالاخره حضورش رو توی برزخ احساس کردم. منتظرش بودم. می‌دونستم خودش رو دعوت کرده؛ ولی احتمالا یادش نمی‌اومد.
لبخندی زدم و کتابم رو رها کردم. کتاب، جلوی چشمام روی هوا معلق شد. با انگشتم بهش ضربه زدم و از جلوی راه کنارش زدم. می‌تونستم راه برم، ولی ترجیح دادم اولین شگفتِ اینجا رو به رخش بکشم.
توی هوا معلق شدم. روی گازهای هوا راه می‌رفتم. از پنجره‌ها-بیشتر به حفره‌های سنگی شکسته و نامنظم می‌موندن- می‌دیدمش. سرگردون داشت توی برزخ دور خودش می‌گشت. سعی می‌کرد بفهمه کجاست. زمین کجا تموم میشه و آسمون کجا شروع می‌شه.
از پشت بهش نزدیک شدم. با لبخند به گیج بودنش نگاه کردم.
-درود.
جا خورد. برگشت و‌ نگاهم کرد. توی بیکرانِ آبی و نیلی و سفیدِ آسمون، که انعکاسش روی سطح زمین پوشیده از آب می‌افتاد، مثل یه لکه‌ی سیاه و زیبا، توی برزخ زیبای من‌ پخش شده بود.
+سلام؟ اینجا یکم- غیر قابل درکه. تا الان متوجه شدم که باید اینجا باشم-یه حس درونیه- ولی- کاملا درک نمی-
نگاهش به سمت پاهام میفته و حرف زدن رو متوقف می‌کنه. به چشمام نگاه می‌کنه.
می‌خندم.
-خوش اومدی فارِنِر. لازم نیست زیاد از علت اینجا بودنت سر در بیاری. فقط بدون که قراره برای مدتی اینجا باشی و بعدم ناپدید بشی.
بهم اخم می‌کنه. می‌خواد یه چیزی بگه ولی باز هم می‌خندم و بعد در آغوشش می‌کشم. متحیر بودنش از ماهیچه‌های سفت شده‌اش مشخصه. رهاش می‌کنم.
-بیا بریم.
دستش رو می‌گیرم و معلق می‌شه. نفسش به تندی خارج می‌شه و قفسه سینش با شدت بالا پایین می‌شه.
-چیزی نیست، نگران‌ نباش. بهش عادت می‌کنی و تا زمانی که بهش عادت کنی، کنارتم.
می‌رم به سمت قلعه‌ی درهم‌شکسته‌ی تاریک و زیبام. البته که اون هنوز نمی‌تونه ببینتش. هنوز از هاله‌ی برزخ عبور نکرده. هنوز روحم به بودنش عادت نکرده. ولی خب، از چیزی که قراره ببینه راضی‌ام. سبزِ تیره‌ی خزه‌ها روی خاکستریِ سنگ‌های قلعه، از زیباترین‌های اینجاست. خودم گاهی توی برزخ می‌ایستم و ساعت‌ها از دور، به پیشرویِ زندگی در بی‌حسی نگاه می‌کنم. پنجره‌ها، در واقع قسمت‌هایی از بدنه‌ی قلعه هستن که ریختن. اطرافِ قلعه رو هرآنچه توی ناخودآگاهم هست احاطه کرده. ولی حتی خودم هم نمی‌تونم تشخیص بدم چی هستن. فقط می‌دونم به صورت هاله‌های محو و گنگ، وجود دارن.
از هاله عبور می‌کنیم. خودش متوجه نمی‌شه، ولی برای لحظه‌ای دست‌هامون می‌درخشن. اون، برای الان، بخشی از منه‌.
حالا می‌تونه قلعه رو ببینه. پره‌های بینیش گشاد می‌شن و پیشونیش چروک می‌شه.
+اینجا چیکار می‌کنی...
-مدت زمان خیلی زیادی رو اینجا سپری می‌کنم. بذار یه چیزی رو در مورد اینجا بهت بگم. لطفا به چشمات باور نکن. اون‌چیزی که می‌بینی، چیزی نیست که وجود داره، و چیزی که نمی‌بینی، وجودش قطعیه.
-آه.. گیجم نکن. اجازه بده خودم بفهمم. اجازه بده حقیقتا کندوکاو کنم.
خیره بهش نگاه می‌کنم. ازش خوشم میاد.
وقتی وارد قلعه می‌شیم، کتاب‌های معلق در هوا و قلم‌های پر، از چشمش دور نمی‌مونن. نیلوفرهای آبی، همه جا پراکنده‌ان و هر گوشه‌ای، یک مجسمه قرار گرفته.
-اینجا چیز خاصی نیست. از طبقه‌ی دوم، من، من‌ می‌شم.
روی پله‌ها شناور می‌شیم. وقتی به پاگرد می‌رسیم، روی دیوار مقابل، تصویر یک مردِ خوابیده که از چشم‌هاش درخت رشد کرده رو می‌بینه. برگ‌های درخت، در واقع خزه‌های همراه و سمجی هستن، که همیشه با منن.
پلک‌ می‌زنه. سرش رو کج می‌کنه.
+می‌دونی، این تصویر باعث میشه تپشِ وحشت رو در وجودم حس کنم.
چیزی نمی‌گم. ولی می‌دونم که منتظره یه چیزی بگم.
می‌برمش سمت طبقه دوم. به یه راهروی طویل و عریض می‌رسیم که تا بی‌نهایت، پر از دره. رنگ همه‌ی درها، طیف‌های مختلف آبیه. به جز یکی. قرمز. من از قرمز متنفرم.
-خب، اجازه داری کندوکاو کنی.
وارد اولین اتاق می‌شه. این اتاق، نمادِ عشق منه. هرچیزی که روزی بهش عشق ورزیدم، اینجا پیدا می‌شه.
نشونه‌هایی از غریبه‌هایی که روزی آشنا بودن، یه شیشه‌ی پر شده از آب بارون، سنگ‌های رنگارنگ کوچیک، تیله و-
+تبتبتبت. این اتاق چه خوبه. اون دریم‌کچر چه رنگ قشنگی داره. اون عروسک کلاغه چقدر ترسناک و کیوته. اون تابلوی آبرنگه چقدر قشنگه! این چیه این-
-آه، ببخشید، یادم رفت بگم، قراره خوابت ببره.
+خوابم بب-
-گفتم که یه مدت اینجایی...
توی دستام غش کرد و دنیام، جلوی چشماش به تاریکی تبدیل شد.

ادامه میدم: خوب دیگه فکر کنم همه‌جا رو نشونت دادم... قبل از اینکه پایان تور رو اعلام کنم، سوالی داری؟
×چه بلایی سر دفترت اومده؟
+اوه این طبیعیه... درواقع واسه من طبیعیه چون زیاد این اتفاق می‌اوفته...
یکی از شیشه‌برها به سمت میزکارم میره و یه گوی مشکی و یه خنجر روش میزاره...
+اون گوی مشکی و خنجری که الان گذاشت رو میزم رو میبینی؟ اونا دقیقا مخصوص نابود کردن دفترن :)
تو سکوت درحال لذت بردن از طعم قهوه بودیم که از کمد گوشه اتاق یه صدایی اومد..‌. شت یادم رفت بهش غذا بدم... توجهت به سمت کمد جلب میشه پس دیگه تظاهر به اینکه صدایی نشنیدم بی‌فایده‌اس...
+اوه یه لحظه ببخشید...
به سمت همون کشوی آخری که بهت اجازه‌ی باز کردنش رو ندادم میرم و یه تیکه گوشت برمیدارم... بعد به سمت کمد میرم، در کمد رو نیمه‌باز میکنم، گوشت رو بهش میدم و باهاش زیرلب حرف میزنم: +ببخشید که دیر شد...
سعی میکنه درکمد رو باز کنه و بیاد بیرون ولی در رو محکم نگه میدارم و این اجازه رو بهش نمیدم +الان نمیشه... این دختره رو که پرتش کردم بیرون، میام پیشت؛ باشه؟
در کمد رو میبندم و به سمت مبل برمیگردم...
×میتونم یه سوال دیگه بپرسم؟
+نه، چون میدونم چی میخوای بپرسی... دیگه وقتشه که بری... بازدید تمومه :)
×ولی...
+از همین مسیری که اومدیم، برگرد؛ خیالت راحت گم نمیشی تابلو‌های راهنما هم کمکت میکنن...
بلند میشم، تا آسانسور همراهیش میکنم و درآخر باهاش دست میدم و ازش خداحافظی میکنم...
به سمت دفترم برمیگردم... باید واسه این بازدید هم یه گزارش بنویسم و به بخش بایگانی بفرستم...