تمامِ من، کنار یک چاه قدیمی ایستادم و صدایم را انداختم پایین، فقط برای شنیدن پژواکش. صدایم برگشت، ولی چیزی که واقعاً میخواستم بشنوم، نبود. اسم تو را هم امتحان کردم. پژواکش، عجیب، گرمتر از پژواک بقیهی کلمات بود. شاید چاه هم میدانست این اسم را باید با احتیاط بیشتری برگرداند.