𝖯𝗋𝗈𝗍𝖾𝖼𝗍𝗈𝗋𝖮𝖿𝖲𝗍𝗈𝗋𝗂𝖾𝗌.

Dear sister, brave, stand tall and fight,
In your heart resides the light.
When hope seems lost and tears may fall,
I'll be your fortress, strong and tall.

My shield is yours to block the pain,
My sword to strike through any chain.
So take my hand, hold tight, be strong,
For you, my sister, fierce and true,
I'll be your guard, I'll see you through.

چای‌ت را بنوش، نگران فردا نباش؛ که از گندم‌زار من و تو مشتی کاه می‌ماند برای بادها...

- نیما یوشیج (ارسالی از پشت صحنه)

بعد از حمالی فراوان، تقریبا شکستن گردن خویشتن در چهار مرحله، نابود کردن کمر خود در جابجایی وسایل اتاق، اسکیپ کردن دو وعده‌ی غذایی صرفا چون یادم رفت، زنده موندنم در پنجمین؟ ششمین؟ اسباب‌کشی طی این هفت سال، که ضمنا وحشی‌ترین اسباب‌کشی هم بود رو بهتون تبریک می‌گم. به شما تبریک می‌گم چون خودم چندان خوشحال نیستم. اسمش این بود که دو طبقه می‌ریم بالاتر، در واقعیت هیچی چفت و بست نداشت و با حرکات یوگایی خیلی چیزها رو از شکستن نجات دادم.

بعدش هم غذا سفارش دادم، توجه نکردم که اتاقی که الان توشم کاغذدیواری داره و اون‌قدر کاغذدیواری‌اش مجلسی هست که روم نشه پام رو دراز کنم، رفتم روی تخت لش کردم و قبل از اینکه تا فردا صبح به طور کامل بیهوش بشم، یکی دو فصل دیگه محفل نهم خوندم.
فردا هم اگر بتونم می‌رم سالن مطالعه درس بخونم که انسان مفیدی باشم و هم امروز رو جبران کنم، هم اگر بشه خودم رو جلو بندازم که وقت کتاب خوندن و نوشتن داشته باشم.

اما فعلا، خواب. خواب فراوان.

Today when I woke up, I came to the realisation that technically, until the end of the week, we have two houses. Which is why I took my tea and Wall-plot (that's what we're calling it because I said so) upstairs at the ass-crack of dawn, stood in front of it and wandered about the philosophical questions "How do you stick a sticky-note that doesn't stick?" for about an hour, before I decided to use paper tape. (Update: it's still not entirely sticking) Then I went back down and took all my clothes upstairs, then I took the books and then I decided it wasn't enough and I dragged the bookshelf itself up there.
Then I realised the air-conditioning of my room works, went downstairs, poured myself another cup of tea, came upstairs, stared at my plot on the wall and waited for it to fix my problems, came up with an idea that might work and get the whole thing in order, got excited, spilled said tea, cleaned it up, stared at the plot some more, stuck sticky-notes that don't stick on it, started writing the outline and thought about how I could come up with a new hashtag specifically made for moving memories, Dad came up and asked very nonchalantly: "You know this is probably your last move? The next move is gonna be the big move." and now I need a drink. Or a cigarette. Or both.
But instead, I should pack up and go downstairs, get ready to head to my German class, survive the last mid-term exam and the last session of this term in general, when I have half a mind to just forget about the whole thing and lock myself in here for the rest of the day and work on my plot.

(This is how I imagine Backman writes his Instagram captions. It's kinda fun.)

فرناز کامنت نداری مجبورم اینجا بگم.
پلات چطوری از تو بدش میاد؟! من هنوز تو شوکم آدم محترم.

عه نه می‌تونم دوربین رو ببندم. حله کرینج می‌کنیم.

چالش جلسه‌ی بعدی کارگاه: روی خودمان کار کنیم که موقع خوندن فصل، کرینج نکنیم.

سر کارگاه متوجه شدم چقدر از تعریف کردن پلات بدم میاد. و چقدر این بد اومدن دو طرفه‌اس و اونم از من بدش میاد.

فکر می‌کردم تقریبا همه‌چیز رو درباره‌ی داستانم، یا حداقل داینامیک‌هایی که توی داستان هستن می‌دونم، اما امروز داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر یکی از دوستی‌های بین دوتا از شخصیت‌هام سخته. چقدر زمین تا آسمون با هم فرق دارن، چقدر مشکل به خاطر تفاوت‌هاشون واسه‌شون پیش میاد، اما در عین حال چقدر... درستن. هیچ‌کدوم در هیچ موقعیتی اون یکی رو رها نمی‌کنه، هرچقدر هم که با هم مخالف باشن. بازم برادرن، این برادری هم از همه‌چی براشون مهم‌تره. اون‌قدر مهم هست که من تا همین الان نمی‌دونستم چقدر دوستی‌شون سخته.

ضمنا کامل بی‌ربط و هم‌زمان مربوط، مهم نیست من روی چندتا جلد برنامه بریزم، همیشه بخش پایانی جلد اول خیلی هیجان‌انگیز به نظر میاد و بخش اول هیچ اتفاقی نمی‌افته. بدین صورت که «هستن دیگه، وجود دارن. می‌خوای چکار کنن؟» ضمن اینکه نمی‌تونم از اتفاق اول برم به دوم و ادامه بدم، باید از آخر شروع کنم پله‌پله برگردم عقب.

چای ریختم، شکلات فندقی برداشتم، ساگای جدید اپیک رو پلی کردم و نشستم پای پلاتم، که کار مطلقا اشتباهی بود، چون الان نشسته‌ام خیره شدم به پوسترهای میزم از بس آلبوم خوبیه.

We are a different beast now
We are the ones who feast now
No more of us decease, 'cause we won't take more suffering from you
We are the man-made monsters
We are the ones who conquer
You are a threat no longer
We won't take more suffering from you

Well damn?!

عرضم به حضور مبارکتون که با یه بسته بیسکویت لوتوس و یک تغار موهیتو (بدون الکل، متاسفانه) نشستم پای آلمانی که امشب تمومش کنم و فردا تا قبل از کلاس رو کامل داشته باشم برای دفاع رفیقم، بعدش هم هر برنامه‌ی دیگه‌ای که داشته باشیم.
درسم راجع به چیه؟ جنگ جهانی دوم و اتفاقات تاریخی مربوطه. عاشقشم، به آلمانی سخت‌ترین چیز ممکنه.
ببینم امشب من تموم می‌شم یا این.

امروز وقتی اومدم آموزشگاه، یک‌مقدار از همیشه زودتر رسیده بودم. (منظورم از یک‌مقدار چهل‌وپنج دقیقه‌ی ناقابله) یکی از بچه‌های کلاس خودمون رسیده بود، یکی از زبان‌آموزهایی که الان B2 هستن هم اونجا بود. این زبان‌آموز بسیار نان‌باینری به نظر می‌رسید، خیلی هم اسلی بود. بعد پاشد بره سر کلاسش، هم‌کلاسی من برگشت ازم پرسید این دختر بود یا پسر؟ خب، منم این‌طوری بودم که «مهمه؟»
هم‌کلاسی‌ام: فکر کنم پسر بود. شایدم دختر... نمی‌دونم! این روزها اصلا تشخیصش راحت نی- *چرخید سمت من، لبخندش در لحظه پرید*
من: O_o.
هم‌کلاسی‌ام: نیست. *لبخند دوستانه و مضطرب* نه؟
من: O_o.
هم‌کلاسی‌ام: شما رو هم از اسمتون فهمیدم. (این هم‌کلاسی هرگز رسمی حرف نمی‌زنه.)
من: آها. *O_o*

خلاصه، ممکنه یه‌ذره باعث شده باشم عرق بریزه. *لبخند معصومانه*

"You call yourself a killer and think you could be trusted with a child?" They taunt, but he smiles.
Because what if he has blood on his hands? He'd wash them every night before he reads to his daughter her tale of the night. And he would sleep easier, knowing he could slay any monster or man that ever came after her.

What if I have blood on my hands? He thinks to himself. I could pay whatever price for her childhood to be preserved. Protected.
The blood on my hands proves that I can take on the world.
What would good men of this world be able to offer to their daughters?
Blood on her hands?
Thank you, but I'll pass.

Red is my colour.

«اون کسیه که شبا دستای خونی‌ش رو می‌شوره تا بیاد برای دخترش قصه‌ی شاهزاده و قورباغه رو بخونه.»

پی‌نوشت: این رو دیدم و خودم روش متن نوشتم، چون... دلیل ندارم. صرفا نوشتم.