Forward from: 𝘊𝘰𝘮𝘮𝘦 𝘶𝘯 𝘳𝘦̂𝘷𝘦; 26 𝑀𝑎𝑦.
همه چیز به تو برمیگرده. یکشنبه شب های سئول، زمانی که غروب نارنجی رنگ نفس های آخرش رو میکشه و تو با موهای آبیرنگت زیرِ نورِ رنگپریده ی مهتاب تنها تر از همیشه بنظر میرسی، دست هات رو میگیرم و زیرِ سقوطِ ستاره های نقاشی شدهٔ روی گونه هات، زمانی که تنها گلبرگِ گمشدهٔ شکوفه های گیلاس، مثل راز، درونِ چشمهات خونه میکنه؛ میبوسم نرگسِ مغمومت رو تا تموم کنم این دردِ مروارید مثلِ چشمهات رو. پس دوباره، من رو تا پایانِ آخرین برفِ سال در آغوش بکش، "همه چیز درست میشه." مهم نیست اگر این زمزمه، فقط یک دروغ شیرین برای خفه کردن گریه ی شبانه ی آفتابگردون های سردرگم باشه، مهم نیست اگر درست نمیشد، خوب نمیشد، تموم نمیشد، از بین نمیرفت. "ما تا ابد کنارِ هم میمونیم." حتی اگر خارِ دوستنداشتنیِ دیزی و رز آبی، تا ابد درونِ قلب های گمشدهٔ ما باقی بمونه، یا همه چیز در متعلقاتِ بی متعلقِ ما به یکباره محو بشه و این کبودیِ آبی و بنفشِ زخم، شبیه به لکه ی پررنگِ قهوهٔ تلخِ دوست داشتنیِ تو روی صفحه ی سفیدِ این خاطره باقی بمونه، آغوشِ تو همیشه تنها آغوشِ امن منه. مالهالند درایو، زمانی که درونِ احساسِ تازه جوانه زدهٔ قلب های از دست رفته ـمون، کنار باغ کوچکِ میخک های سفید انتظار غرق شدن رو میکشیدیم؛ " بیا ایندفعه نجات پیدا نکنیم جی، بیا غرق شیم در این دنیای خیالی که حالا از اون، چیزی جز خاکسترِ گلهای رزِ قرمز خونینِ این عشق باقی نمونده."
پس با صدای ناقوس محوِ نیمه شب آرزو کن و ایندفعه، ستاره ی دنباله دارِ من باش. تولدت مبارک؛ جی.
پس با صدای ناقوس محوِ نیمه شب آرزو کن و ایندفعه، ستاره ی دنباله دارِ من باش. تولدت مبارک؛ جی.