•|زن مدرن یا لولیتا؟|•
سریال《آبان》از آغاز، دچار پارادوکسی بنیادین بود: ادعای پرداختن به مفاهیمی چون هوش مصنوعی، استقلال زنان و فساد سیستماتیک؛ اما در عمل هرگز از کلیشههای پیشپا افتاده تلویزیونی فراتر نرفت.
سکانسهای به ظاهر پر تنش، از گفتوگوهای بیهدف تا مواجهههای بیمنطق، نمایشگر عدم دغدغهمند بودن مطلق و صرفاً مبتنی بر عقدهی فیلمسازی کارگردان است!. شخصیتها و کارکردشان در سریال همواره مجهول باقی میماند. دیالوگها نه از منطق درونماندگار داستان، بلکه از ضرورت 《پر کردن زمان》میآیند. ثابت(شهاب حسینی)، که روزی مرموز و ترسناک بود، این بار در هیئت مبلغی بیسواد ظاهر میشود. گویی مفهوم 《هوش مصنوعی》را با اسباببازی اشتباه گرفته. آبان(لاله مرزبان)، از زنی مستقل و مبارز به لولیتایی تبدیل میشود که تسلیم دستورات مردان داستان است. دقیقا در همینجا است که داستان بر علیه خودش بهپا میخیزد و تماما تبدیل به فیلمی ضد زن میشود. به طوری که شخصیت جنگجو و پرتلاش داستان (آبان) که کاملا زنیست مدرن به سوژهای منفعل و بیاراده تقلیل مییابد.
《آبان》نه یک درام اجتماعی بلکه فیلمیست آمیخته با ژستهای روشنفکرانه و کماکان اخته از هرنوع ایدهای نو.
شاید بر روی کاغد هدف به تصویر کشیدن زن مدرن و ساختار شکن باشد. اما در عمل و نهایتاً چیزی جز 《مردسالاری 》و 《کالایی شدن زن》 نمایان نمیشود.
لب کلام، تنها فرق سریال 《آبان》با سریالهای ترکی تفاوت میان زبانشان است.
@Art_asresistance