سوگند به ویرانیِ خویش؛من آنچنان او را دوست دارم که اگر او زهر هم باشد با چشمانِ پُر از اشکِ خوشی خواهم نوشید،
اگر او قاتلم باشد جانم را چون آبِ زلال برایش حلال خواهم کرد،
اگر تیغ بر گلویم بگذارد لبخند خواهم زد،
اگر نامم را از یاد ببرد باز هم نامِ او را در تپشهای آخرین قلبم زمزمه خواهم کرد،
و اگر تمام جهان میانِ ما دیوار شود، من با ویرانیِ خویش پلی خواهم ساخت تا به او برسم…
اگر رسیدن به او بهایش دیوانگی باشد، دیوانهترینِ این جهان خواهم شد،
اگر باشد برایش بدنام شوم، بدنامی را چون تاجی بر سر خواهم گذاشت و با افتخار در کوچههای قضاوت قدم خواهم زد،
بگذار جهان مرا به هزار نام صدا کند، من به یک نام زندهام: «او».
اگر شبهایم به درد و روزهایم به آتش بدل شود اما سایهاش بر من بیفتد، آن آتش را به جان میخرم،
من در عشقِ او نه به آرامش میاندیشم نه به نجات،
من به سوختن رضایت دادهام،
چرا که هر ذره از خاکسترم، نامِ او را خواهد داشت…
برای عشقش من فنا شدن را خریدهام،
تعریفِ عشقِ من همین است
من برایش اینگونه میتوانم معشوقهگی کنم؛
او اگر شیطان هم شود، من پشتش خواهم رفت،
و من به خاطرِ عشقِ او میتوانم تمامِ این ناممکنها را به ممکن بدل کنم،
میتوانم تقدیر را بشکنم، زمان را خم کنم، و جهان را از نو بنویسم
فقط اگر در انتهایش، او باشد…❤️🔥🫂
- سـٰ ع