اگر راه می‌افتادی به برده‌دارها می‌گفتی منطقی نیست این کاری که دارید می‌کنید و ما باهاش مخالفیم، احتمالاً می‌گفتن خا. اگر خیلی مخالفی این تفنگم، اگر ملو مخالفی این انگشت وسطم.
اگر همه‌ی کسایی که مخالف قوانین تبعیض‌آمیز این مملکت باشن این
کارزار رو امضا کنن، می‌شه خیلی راحت گفت بالای ده میلیون امضا جمع می‌شه. گیریم تعداد انقدر کم باشه. که نیست. ولی خب مثل قصه‌ی بالا، ما هم با تفنگ و انگشت وسط روبه‌روییم. همین باعث می‌شه عده اندکی به همچین چیزی واکنش نشون بدن، حتی بااین‌که بدون دردسر، بدون بها، و آسونه. چون که مگه کجا زندگی می‌کنیم؟
با تفنگ و انگشت وسط روبه‌روییم، ولی دلیل نمی‌شه منفعل باشیم. نیمی از هم‌شهری‌ها، هم‌وطن‌هامون سیستماتیک دارن تحقیر می‌شن و حق‌های طبیعی‌شون ازشون گرفته می‌شه. نمی‌شه بگیم خب تفنگ و انگشت. پس بی‌خیال. نه آقا، قرار نیست راست‌راستکی بیان «اصلاح» کنن چیزی رو. ولی قراره ما بگیم مخالفیم. تهش اینه که شونصد سال بعد یه یارویی که داره تاریخ می‌خونه می‌بینه کل مردم اون دوره هم متحجر و احمق نبودن. منفعل نبودن. یه کاری کردن بالأخره. همچین هم آدم‌های مزخرفی نبودن. دست‌شون بسته بوده فقط.
از قدیم که نگفتن، ولی نگاهت به قدیم باشه می‌بینی تو با سرکوب یه گروه از جامعه می‌تونی کل جامعه رو مهار کنی. تو با تبعیض می‌تونی تفرقه ایجاد کنی و چی؟ آفرین.
لینک امضا:
گذرنامه زنان
