مَـهــیر•صـالحه معـارج


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


هستیِ من به تاراج رفته است!
آنگاه که جانم به یغما رفت؛ دوباره ریشه کردم و سبز شدم...
ˢᴬᴸᴱᴴᴬ ᴹᴬᴿᴵᴶ
|𝟸𝟷.ᴀᴜɢ.²0²4 ᴄʀᴇᴀᴛ🗓💙|
ᴍᴇ: @Marij_024
ɴᴀsʜɪɴᴀs: https://t.me/harfmanrobot?start=6532860122
✍🖤✨

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


#دل‌نوشت
#چمدانِ ناگفته‌ها


عزمِ سفر کرده‌ام؛ اما چمدانِ دارم بسی وزین...
چمدانم انباشته از ناگفته‌هاست که با عنف یکی پی دیگری، آن‌ها را جا داده‌ام!
آنقدر الفاظِ تقریر نشده در ذهن و ضمیرم توده شده است که هم‌سانِ همین چمدان ممتلی است و قرین است بترکد!
ولی نباید بترکد؛ آخر همه‌ی آن ناگفته‌ها برایم ارج دارند و نباید کسی به آن‌ها پی ببرد الی تو.
من باید این چمدانِ بسی وزین را حمل کنم و به تو برسم، آنگه بازش می‌کنم و یکایک ناگفته‌هایم را هدیه‌ات می‌کنم.
از این می‌گویم که چگونه آن‌ها را برایت نگه داشتم و با کسی شریک نکردم، از این می‌گویم که چقدر حمل کردنِ این بار سنگین پر صلابت بود!
من حتما این چمدانِ ناگفته‌ها را به تو می‌رسانم...



✍🏻: #صالحه_معارج


Forward from: ᗰᗩᕼEEᖇ | مــهــ🌙ــــیـر
من رودخانه‌ای‌ام، بی‌آنکه به دریا برسم.
مسیرم همیشه پر از سنگ است، پر از خستگی.
راستی! آیا همه به مقصد می‌رسند یا فقط می‌روند تا رفتن را تجربه کنند؟
خدا! آیا سرزمینِ من همان‌جاست که به خواب دیده‌ام، یا سرابِ جاری‌بودن، مرا فریفته؟
هیهات! شاید خشک شوم پیش از آنکه دریا را ببینم.

#دیبــــا_امــــین


پاره‌ای از رمــان:

بعد از آن روز، روزهایم با شنیدنِ ریتم‌های غمگین سر میشد!
خواب از چشمانم فراری شده بود و من و مهتاب تا سحر با خاطراتِ او شب‌نشینی داشتیم...
دردهایم را به کی می‌گفتم تا درکم می‌کرد؟
مگر من جز او دگر هم کسی را داشتم که بی محابا دوستم بدارد؟
بارها برایش تماس می‌گرفتم ولی جز خاموش بودنِ موبایل‌اش، چیزی دیگری عایدم نمیشد.
یعنی این بود پایانِ قصه‌ی مان؟
همین‌جا تمام شد؟
یعنی فراموشم کرد؟
من هوس باز بودم یا وی؟
چرا صبر نکرد؟
یعنی نمی‌توانست کمی هم انتظار بکشد؟
سوال‌های وافر، در ذهنم خیمه زده بودند که از جواب دادن به آنها عاجز بودم.
قلبم زخمِ عمیقی برداشته بود، جراحت‌اش را چه کسی التیام می‌بخشید؟
اصلا چه کسی می‌توانست جای او را بگیرد؟؟
او همان کسی بود که مرا رنجور ساخته بود و راهِ التیام رنج‌ام نیز نزد خودش بود.
منی که در دشوار‌ترین شرایط هم مستقر مانده بودم، حالا اشک‌ها همدمم شده بودند.
چی می‌دانستم این اولِ راه است و دردهای جزیل را پیشِ رو دارم!



📚:
#عــشــق_خــمـوش
✍🏻:
#صالحه_معارج


••شاپرک‌های خــیـال••

شاپرک‌های خیالم گل عشقِ تو را می جویند
گلِ عشق‌ات باید باشد تا این شاپرک‌ها،
در دستانِ باد بپرند و برقصند!

تو باید باشی تا این شاپرک‌ها،
آغوشِ ترنم‌های خموش در چمنزارِ دل را
بگشایند و به آواز در آورند.

شاپرک‌ها در سایه‌سار رویاهایم؛
گل‌های تو را در اکناف می‌برند و
همه جا اقتباس از شمیمِ توست!

گل عشق تو باید باشد تا،
شاپرک‌های خیالم بتوانند پرواز کنند
در آسمانِ آبی وجودت...



#صالحه_معارج


Forward from: ᗰᗩᕼEEᖇ | مــهــ🌙ــــیـر
قلم‌های خلاق | دهمین کارگاه نویسندگی‌

⏳•• یک‌ونیم ماه
🌐•• غیرحضوری (آنلاین)
📍•• ویژه‌ی بانوان
📃•• چهل جلسه کاربردی و تمرین‌های نویسنده‌ساز
🎓•• فراغت حضوری و آنلاین (سند معتبر)
👩🏻‍🏫•• دیبا امین

https://t.me/Deeba2004


با ما همراه شوید و نویسندگی خلاق را بیاموزید؛ نویسنده‌ای‌که همیشه درون شما بوده، منتظر شکوفایی است!

📑•• برای اطلاعات بیش‌تر و ثبت‌نام:
0749309913
@DEEBA_AMIN001


از "طوبی من" بخوانید! 🫠


Forward from: طـوبـی و قـلـم♡
غبارِ امید

با صدای وحشتناکی از خواب پریدم؛ با خودم گفتم، حتما جایی دیگری به خاک يکسان شده است. روزی نیست که این صداها گوش های مان را نخراشد، دیگر از این اوضاع هراس و تعجبی نداریم.
از جا بلند شدم و از پنجره به آسمان نگاه کردم؛ آفتاب تازه داشت نورش را بر زمین‌یان پخش می‌کرد و نشان می‌داد که زمان رفتن من به مکتب است.
سمت روشویی رفتم و دستِ‌آبی به صورتم زدم و برای رفتن به مکتب خودم را آماده کردم. کنار آیینه ایستادم و روسری‌ام را سرم کردم و به خود خیره شدم؛ دختری با ابروهای کمانی و چشمان سیاهِ بَراق که خسته‌گی و درد در آن موج می‌زند، اما امیدی نهفته در آن انسان را شگفت‌زده می‌کند.
بله، من در خود شجاعت و استقامت می‌بینم و امیدی که هیچ‌گاه از بین نمی‌رود. من هنوز از دل این ناآرامی‌ها ایمان دارم که روزی من و مردم سرزمین‌ام کلید آزادی را در دست خواهیم گرفت.
پشت این هاله‌‌ی تاریک روزهای روشنی را می‌بینم که باید کنار زده شود. امید ما به بلندی کوه و صبر و استقامت مان به سرسختی فولادی که در آتش شک می‌گیرد اما نمی‌شکند.
با صدا‌زدن‌های خواهرم از افکارم بیرون شدم، دیرم شده بود، باید می‌رفتم به مکتب. از خانه بیرون زدم، چشمم به خاکه‌های خانه‌های مخروبه در دو سمت جاده افتاد، هوا غبار آلود و فضای شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود. کوچه‌ها از کودکان خالی و از آوار‌‌ها بوی غم به مشام می‌رسید، اما با این حال هم از چهره‌‌های خسته‌ی مردم شجاعت و پایداری نمایان بود.
آن‌سو‌ تر دختران سیاه‌پوشی را دیدم که به سوی مکتب روان بودند، با شتاب قدم برداشتم که هم‌مسیر آن‌ها شوم، ناگهان شخصی سر راهم  سبز شد و گفت:"دخترم می‌شود ازت عکسی بگیرم؟"
مردی با لباس ساده و دوربینی در دست، مقابلم ايستاده بود. صدایش گرم و چشمانش اندوهِ عمیقی داشت. چیزی در چشمان مرد باعث شد نتوانم قدمی بردارم، چرا می‌خواست از من عکس بگیرد؟ شاید در چهره‌ام چیزی دیده بود، یا شاید می‌خواست داستانی از این روزها ثبت کند.

#طوبی_صالح


خلسه | دیبا امین
https://t.me/Deeba2004

کافه‌ی آرین | آرین ذهین
https://t.me/aryan_cafe01

شاپرک | ترنم هاشمی
https://t.me/TaranumHashimi

آنیل | حریر نیازی
https://t.me/harir05


ژرف | رقیب عرب
https://t.me/raqibaarab

مروه عزیزیار | مروه نوشت
https://t.me/MarwaAzizyar2

آرامش | مدینه_محمدی_خدری
https://t.me/MadinaKhedry006

گلاویژ | حماسه_شیرزاد
https://t.me/gelaviz_Hamasa_shirzad9806

غزل حکیمی | 𝓐𝓨𝓶𝓪ℎ
https://t.me/ayma961

خانه‌ی دیبا محمدی | دیبا محمدی
https://t.me/G9xwBTTBRU0yM2Fl

هنر نمای من | اصیلا حکیمی
https://t.me/honarnamai_man

Mahtab_Sadid_3 | مهتاب سدید
https://t.me/mahtab_sadid15

مهیر | صالحه معارج
https://t.me/salehamarij0024

آسمان دل | ذکیه انصاری
https://t.me/zakia_ansari

صدای واژه‌هایم | سوسن فروتن
https://t.me/Sosan_Frotan

دختر حافظ | مرضیه امان‌یار
https://t.me/Amanyar_Marzy

نویسنده تک شات | شهلا سپهری
https://t.me/shotnote1

به‌نام خالق کلمات می‌نویسم | مدینه پارسا
https://t.me/madin_Parsa_1111

مشعله‌ی عشق | هدیه قاضی‌زاده
https://t.me/Mash_Ala_E_Eshq

ژالان | اسما فیضی
https://t.me/najwa8090

مدبر | رابعه مدبر
https://t.me/Rabia_Modaber

با قلم شکریه | شکریه ترین
https://t.me/beautiful_poemss

محور منطق | خجسته جیلانی
https://t.me/mehwarrmantiqpub

شب‌های روشن | حسنا یزدانی
https://t.me/Mehan_White_Nights

روح من | بانو محبوب خیل
https://t.me/Ruhe_man1382

آرامش | رامشه امیری
https://t.me/RamishaAmiri4554

یلدا صدیقی | یلدا نوشت
https://t.me/yaldanavesht

مدینه سادات | فانوس خیال
https://t.me/+KAVKZIMe_KUxODg9

شاعرانه| فایضه محرابی
https://t.me/+lRia1rVyGt82MmY1

نوای دل | بهار نیازی
https://t.me/nawaidell


_ یه چیز خوب بهم بگو
+ چه دوست داری بشنوی؟
_ بهم دروغ بگو...

چقدر دوست داشتم این دیالوگ را!🫠🖤





♥️➰


[دخــتـرِ چــوری فروش]

بعد از یک سال دوباره به دیدارش رفته بودم، لباس سیاه که با آیینه‌های ریز‌ریز تزیین شده بود بر تن داشت.
چشمانِ عسلی‌اش بیشتر از هرچیزی جلب توجه می‌کرد، پایزیب بر پا داشت و حلقه‌ای که وصله‌ی بینی‌اش بود، او را زیباتر ساخته بود.
از لهجه‌ی حرف زدن‌اش مشهود بود که پشتون تبار است، چوری‌های سیاه بر دست داشت و با هربار تکان دادن دستانش، شرنگ‌شرنگ می‌کردند...
شاید هم سنِ خودم بود، بر دستانِ یکایک‌مان چوری انداخت و همچنان با ما حرف می‌زد.
هربار که می‌کوشید کلماتِ "هزارگی" را از ما به تقلید بگیرد و بگوید، لهجه‌اش شنیدنی‌تر می‌شد.
می‌گفت اسم‌اش برفین است، ولی چشمانش را پایین می‌انداخت و می‌گفت: من که سفید نیستم و این اسم برازنده‌ی من نیست!
چشمانش واقعا نافذ بودند و من فقط می‌خواستم نگاهش کنم!
چشمانش سخنگو بودند ولی محکوم بر سکوت...
او واقعا دوست‌داشتنی بود و من فقط می‌خواستم حرف بزنیم؛ لهجه‌اش گیرا بود و من هم علاقمندِ شنیدن!
من هربار که زیارت‌اش میکنم؛ بر این واقف می‌شوم که مصاحبت با غریبه‌ها چقدر حالِ‌ مان را جا می‌آورد.



#صالحه_معارج


خــوابــک|①
•در دلِ ابرها•


کوه سر بر آسمان کشیده بود، هر گامی که برای بلند رفتن از قله‌هایش می‌گذاشتم، بازهم کم
بود.
لباسِ سرخ رنگ و دل‌فریبم، همچو آتشی در دل شب بَل‌بَل می‌کرد و سنگلاخ‌های سختِ کوه را می‌فشرد.
پاهای برهنه‌ام با صلابت در مقابل سنگ‌های بُرنده مقاومت می‌کردند...
نسیمِ سرد، گیسوانِ پریشانم را به رقص وا داشته بود، اشک‌هایم مرورایدگون چون باران‌های بهاری بی‌امان بر گونه‌هایم می‌ریختند.
با تلاشِ وافر، بر اوج کوه رسیدم.
هرچند گام‌هایم لرزان و هراسان بودند؛ اما از تماشای موجودات و زیبایی زمین، عاجز مانده بودم!
حالم ابرهای گریان را مانند بود، گویی بر آسمان و میانِ ابرها در پروازم، ولی چیزی جز سپیدی محض نمی‌دیدم.
لباسم را در مشت داشتم و ناگه با سنگِ سختی برخورد کردم؛ و به سمت زمین هبوط کردم!
بسانِ پرنده‌ای که تیر خورده است و بال‌های زخمی‌اش وی را به زمین می‌کشاند.
سرم بر سنگی سخت و خارا فرود آمد و گویا آن لمحه، نفس در سینه نداشتم و بر این دنیای فانی چشم بسته بودم!
عجیب بود!
گویی روح در وجودم سردرگم بود و من واقعا نفس نمی‌کشیدم، ولی قادر بودم عزیزانم را، که بالای سرم عزاداری و سوگواری می‌کردند؛ ببینم.
در حالی که من، در سکوت و سکون، هنوز نفس می‌کشیدم...


✍🏻:
#صالحه_معارج


|کورِ خودمانیم و بینای دیگران!|


این روزها اکناف‌ام مملو از درزی‌های‌‌ست، که برای خودشان می‌بُرند و می‌دوزند!
زندگی و افعالم، بسانِ جامه‌یست که من در بر خواهم کرد، ولی نه به میلِ خودم...
می‌بینی این شهر چقدر دیان دارد؟
من که متحیرم، از الفاظ و افعالِ این حکم دهنده‌های بی‌درک!
در دادسرای بی‌‌دادگران، محکوم شده‌ام.
مگر آن‌ها واقف بر احوالم هستند؟
شهر آکنده از قاضی است، از حکم‌هایِ که می‌دهند دلگیر نمی‌شوم، ولی کاش قبلِ این‌که به جایِ کسی راه نرفته‌ایم راه رفتن‌اش را قضاوت نکنیم.
حقیقتا ما کورِ خودمانیم و بینای دیگران!



#صالحه_معارج


|حــس خـوب|

گلِ لبخندش شکوفا شده بود.
چشمان‌اش بسانِ شب‌های کابل برق می‌زد!
سیلابِ اشک هایش فوران گردید و بر رویِ چال گونه‌اش سرازیر شد...
هم می‌خندید، هم اشک می‌ریخت.
از همان گریه با لبخندهای خودم...
خرسندتر ز او من بودم؛ که بانی این گریه با لبخند بودم.
حسِ خوب بسان خون در رگ‌هایم به جریان بود.
تو هم تجربه‌ کرده‌ای این حس را؟


#صالحه_معارج


[ذهابِ پاییز]

پاییز نم‌نمک ترک‌مان می‌کند؛
رایحه‌ی غذای خوش مذاقِ مادر، و صدای خرد شدنِ  "جلغوزه‌ی" که پدر آورده است، دَف شومینه‌ی کنجِ خانه، و بخارِ که از چای سیاه در هوا رقصان است، همه‌ی این‌ها مشتلق از آمدن زمستان را می‌دهند!
گردون چارقدِ غمامه را بر صورت زده است، و شمیمِ برف بر مشام می‌رسد.
درختانِ عریان، دلتنگی را مهمانِ دل‌مان می‌کنند...
خیابان‌ها در سکوت فرو رفته اند و درختانِ آن بسان شاعران غمگین انتظارِ زمستان را می‌کشند!
آه که این روزها چقدر بوی رفتن می‌دهند...
شامگاهانِ دل‌گیر اما دل‌پسند...
سنگ‌فرش‌های طلایی رنگ...
برگ‌های رقصنده...
رگبار‌های ناشکیبا...
و باد‌های نوازشگر...
ترک‌مان می‌کنند و وای به حالِ پاییزی‌ها، که مادرشان می‌رود!


✍🏻: #صالحه_معارج

@salehamarij0024


#بداهه

چقدر دلم آدمِ امن می‌خواهد!

#صالحه_معارج


Forward from: شمع‌من
واژه‌ها را می‌بلعم و نمی‌گذارم که سربلند کنند. نمی‌خواهم در میان نوشته‌های من کسی از حضور تو مطلع شود.
نه، ترسو نیستم. چه حرف مزخرفی!
تو منبع‌حیات و قوتم هستی، منم حریص هستم و نمی‌خواهم کسی جزء خودم از این منبع، قوت بگیرد...
#مصطفی_شمس


Forward from: ᗰᗩᕼEEᖇ | مــهــ🌙ــــیـر
Video is unavailable for watching
Show in Telegram
آخرهای پاییز است، کوچه‌ها زیر لایه‌ای از برگ‌های خزان‌زده، آرام به زمستان سلام می‌کنند.
سنگ‌فرش‌ها سردند، مثل رد پایی که دیرتر از همیشه عبور می‌‌کند.
هوا بوی سکوت می‌دهد، بوی سیگاری که میان دست‌های لرزان می‌سوزد و نفسی که به گرمای دود پناه می‌برد.

آخرین روزهای پاییز؛ لحظه‌هایی است که عقل خسته از حساب‌گری، در برابر زخم‌های عمیق احساس تسلیم می‌شود.
حرف‌ها میان بخار نفس‌ها محو می‌شوند و دل هنوز میان رفتن و ماندن بی‌قرار است.

پاییز در پایان است؛ فصلی پُر از تردیدهای بی‌انتها، پُر از زخم‌هایی که در گرمای خاطرات دوباره سر باز می‌کنند.
اما با این‌همه، چیزی در دل پاییز زنده می‌ماند، چیزی میان خاکستریِ عقل و آتشِ احساس، که هنوز نفس می‌کشد.

#دیبــــا_امـــین


Forward from: Zsombor Németh
وزنِ شعری، شاه‌بیتی، مثلِ انسانِ گریم
لحظه‌ای شیرینی و یک لحظه با قهرِ عظیم

رو به‌من کردی و گفتی: دوستت دارم!
بله؟
جمله از وی بود اما وضع از من شد وخیم

گفته‌بودم توبه‌ام از عشق! اما بختِ بد
ناخدا گفتم که: بسم‌اللهِ رحمٰن الرّحیم…

دوستت دارم؛ به‌حدّ خوبیِ دنیایِ عشق
دوستت دارم به‌حدّ شعر و شور و…
بگذریم!

خنده‌ای کردی و گفتی راهِ قلبت اینوَر است؟
خنده‌ای کردم سپس گفتم: ازینور! مستقیم!

تا که بر خود آمدم دیدم که هرجا روشنی‌ست
ساعت از دونیمِ شب شد… صبح، رأسِ هفت‌ونیم

از اول فهمیده‌بودم خواب می‌بینم، درست…
یادم آمد بیتی از یک شعرِ زیبایِ فخیم:

“سعیِ من در سربه‌زیری بی‌گمان بی‌فایده‌ست
تا تو بویِ زلف‌ها را می‌فرستم با نسیم”

سعی من در خواب‌هایم بی‌گمان بی‌فایده‌ست!
درک خواهم کرد گر ذهنم چو مردم شد فهیم

هرچه با من کرده‌ای دنیا تو هم خواهی چشید!
دردِ هجر و دردِ دوری… آه… دیگر بگذریم.

#صمد_فاتح

#تضمین از غزلِ #محمد‌علی‌_بهمنی


|#مجسمه|

من از مجسمه‌ها خوشم نمی‌آید؛ اما این روزها به طور بدیعی هوی مجسمه بودن دارم!
بارِد، عاری از هر انفعال، ولی قادر به تحملِ سکوت‌های مدید...
بسانِ یک سنگ در دلِ یک باغ، که هیچ صدایی جز نغمه‌ی باد به گوش اش نمی‌پیچد.
دوست دارم بسانِ مجسمه‌ی در یک گالری، از آفاقِ پر هیاهوی اکناف‌ام دور بمانم و فقط ناظر باشم!
بیننده باشم که چگونه زندگی همانند آبِ گوارا در این اکناف سیال است.
آری، دوست دارم مجسمه شوم، یک کالبدِ بی‌جان که بیننده‌ی گذرِ زمان است.
من این روزها به مجسمه‌ی وهاج و بی‌لزوم به توصیف می‌اندیشم، آنی که می‌تواند تنها با حضورش حرف بزند، بی آن که نطقِ بر زبان جاری کند!
شاید هم می‌خواهم همانند یک مجسمه خودم را از اسارت و حبل‌های عواطف رها سازم...
بی‌احساس و دور از غوغایِ که در قلبم به جریان است؛ سنگ شده، بی خیال از هر خیال، به دور دست‌ها خیره شوم، جایی که بخارِ خاطرات در آسمانِ دلم پراکنده است و من تماشاچی!


✍🏻: #صالحه_معارج

@salehamarij0024


شیرین! عزیزترینم…🫀
روز میلادت بهانه‌ای است برای گرامیداشت حضور نابت در این جهان؛ حضوری که هر لحظه‌اش لبخندی از مهر و جرقه‌ای از امید را با خود به همراه دارد.
تو نه فقط یک دوست، بلکه همچون گوهری بی همتایی هستی که درخشش وجودت، زندگی را زیباتر و مسیرها را روشن‌تر می‌سازد. شخصیت نجیب و روحیه الهام‌بخش تو، زندگی اطرافیانت را رنگین‌تر کرده و هر لحظه‌ای که با تو سپری می‌شود، معنایی عمیق‌تر می‌یابد.

تولدت، تولد لبخندهای ماندگار و عشق های بی پایان است، آغازگر فصلی تازه از کتاب زندگی توست؛ فصلی که آرزو دارم برایت پر از رویاهای محقق شده، عشق‌های بی‌دریغ، موفقیت‌های درخشان و خاطراتی ناب باشد.
باشد که هر روز این فصل تازه، تولدی دوباره برای تو باشد؛ برای شکفتن، رشد و درخشش و رسیدن به اوج آرزوهایت.

امروز که تولد توست، فرصتی است تا از همراهی صادقانه و محبت بی کرانت سپاسگزاری کنم و این روز باشکوه را با شکوه‌ترین آرزوها تقدیم تو کنم.
“شیرینم” لحظه‌ها، تولدت مبارک باد!

برایت آرامش جاودان و دلخوشی بی پایان خواهانم.
با آرزوی بهترین‌ها، همیشه و هر زمان.💐

20 last posts shown.

116

subscribers
Channel statistics