انار :)


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


از جهانِ دیگرید و از جهانِ دیگرم🪐

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


امروز بعد از دیدن نتایج معایناتِ چشمم، به این نتیجه رسیدم که برای‌تان یک نصیحتِ مادرانه کنم؛ هیچ‌وقت‌هیچ‌وقت در زندگی‌تان پی‌دی‌اف مطالعه نکنید!🤧❤️‍🩹

122 1 1 18 16

نوشته‌های سیامک همیشه برای من خوش‌داشتتی و دل‌نشین بوده‌اند و به‌طور تقریبی تمامی آثارش را مطالعه کرده‌ام. آشنایی‌ام با نوشته‌های او به کتاب «سرزمین جمیله» برمی‌گردد. برای منی‌که از وطن دور افتاده‌ام و به‌جز بلخ، به هیچ‌یک از ولایت‌های افغانستان سفر نکرده‌ام، کتاب‌های او هم‌چون جانِ تازه هستند؛ بی‌آن‌که پا به خاک آن سرزمین بگذارم، با قلم سیامک می‌توانم در خیابان‌های آن‌ها قدم بزنم، به کوه‌ها و درختان‌شان نگاه کنم و به‌طور زنده حس کنم که در دل افغانستان هستم.

به‌طور مثال، در کتاب «رکاب عشق»، خود را در بامیان یافته بودم، در میان بلندی‌های کوه‌ها، میان مردمش، در جایی‌که همه‌ی تاریخ سخن می‌گوید. یا در یکی دیگر از آثارش، در هرات بودم، در دل بازارهای رنگارنگ و خیابان‌های تاریخی‌اش، جایی‌که بوهای خاص فضا را پر کرده بودند.

«اشک‌های تورنتو در پای درخت انار» برای من به‌طور خاص جذابیت داشت. دو دلیل عمده برای این علاقه دارم. اول این‌که در این کتاب از قندهارِ باشکوه یاد شده بود؛ قندهار برای من همان‌طور که از دیرباز در دل و ذهنم نقش بسته، در قلبم مقدس و بی‌نهایت دوست‌داشتنی‌ست. قندهار با تمامی زیبایی‌هایش در هر گوشه‌اش برای من چیزی فراتر از یک سرزمین است. دلیل دوم هم به خاطر اشاره‌ای به «انار» بود.

به‌یاد دارم وقتی برای نخستین‌بار طعم انار قندهار را چشیده بودم، فراموش‌ناشدنی و بی‌مانند بود. از آن لحظه به بعد هر انار دیگری‌که چشیدم، بی‌مزه و بی‌طعم به‌نظر می‌آمد. همه‌ی انارهای دیگر به محض مقایسه با آن انارِ قندهاری، بی‌رنگ بودند.

پ.ن: از این‌که در میان شکلک‌ها (ایموجی)، شکلک انار نیست، بسیار برایم ناراحت‌کننده است؛ به شدت کم‌بودش را حس می‌کنم:(

🪐مروه عزیزیار




شب‌های روشن 🌨☃️


صبر :)
عادت داشت بی‌مقدمه بساط حرف را پهن کند و با یک صدایی نافذ، توجه مرا جلب نماید. اغلب مخاطب سخنانش من بودم، آرزو داشتم روزی چون او، کلامِ شنیدنی و پرمفهومی داشته باشم.

چشمانش را به‌آرامی چرخاند و پرسید:
+بهترین نعمت خداوند چیست؟
-نمی‌دانم، برای هر کس تفاوت دارد!
+شک ندارم که تفاوت دارد؛ اما یک نعمت است که بهترین است!
-نمی‌دانم، شما بفرمایید!
+ روزگاریی کاکایی داشتم که از شدت بی‌صبری و دردِ فزرندش، سوراخِ بزرگ در بدنش ایجاد شد که بساط مرگش را فراهم کرد و جوان‌مرگ شد. خداوند نعمت صبر را برایش عطا نکرده بود. اگر نعمت صبر در قلبش جوانه می‌زد، این چنین نمی‌شد. صبر خودش بزرگ‌ترین و بهترین نعمت است، هر کسی توانایی صبرکردن در مقابل رنجِ هستی را ندارد. اگر دیدی کسی در مقابل رنج‌هایش باصبر هست، بدان بنده‌ی دوست‌داشتنی خداست، چون به هرکس این چنین لطف نمی‌کند و تو هم در اوج و وسعت رنج‌هایت، بنده‌ی دوست‌داشتنی خدا باش! حالا دانستی، بزرگ‌ترین نعمت خداوند چیست؟
-صبر!

🪐مروه عزیزیار


مجنون‌بید💚






مونولوگ☁️
یک روز در میانه‌ی راه، وسط همه‌ی غم‌هایت، آهسته‌آهسته خواهی پذیرفت که خوش‌حالی و خوش‌بختی شبیهٔ ابرهای هستند که می‌آیند و می‌روند و زندگی قرار است گاهی پرنور و گرم باشد، گاهی هم ابری و سرد.
🪐 مروه عزیزیار


قهوه‌ی سرد☕️
در دستان سردم، دو نسکافه، تحویل داد. حالا عادت‌هایم را بلد شده و دوست‌داشتنی‌هایم را حفظ کرده بود. نگاهش به گیلاس‌های بزرگ افتاد و گفت: «برای‌مان بریز!» بوی تند قهوه، در فضا پیچید و دود سفید از گیلاس‌های‌مان به هوا برخاست، همان دود خاص که همیشه در لحظات مشترک، میان ما می‌چرخید. برای اولین‌بار قرار بود قهوه‌ی تلخم را تنها ننوشم؛ این‌بار یک گیلاس دیگر هم، هم‌سفر گیلاس تنهایی‌ام بود، همان گیلاسی‌که همیشه در دستانم می‌لرزید، اما حالا در کنار من، در کنار او، کمی گرم‌تر و خوش‌داشتنی‌تر به نظر می‌رسید.

قصه‌هایش از کتاب‌ها شروع می‌شد و به شهرها می‌رفت، از خیابان‌ها به اتاق‌های کوچک و بزرگ می‌رسید و از آن‌جا به دوست‌داشتنی‌هایش... هر روز صفحه‌ی از کتاب می‌خواند و روز بعد برایم تعریف می‌کرد، تعریف‌هایش شده بود سرگرمی غربت من.

چشم‌مان به قهوه‌ها افتید، سردِسرد شده بودند، هیچ‌گاه قهوه‌ی سرد نمی‌نوشیدم، همیشه قهوه‌هایم سوزنده و گرم می‌بودند؛ اما این‌بار همان قهوه‌ی سرد را هم، با او دوست داشتم.

🪐مروه عزیزیار




تبعیدگاه☁️

کاش فردا، ‌به ‌جرم دوست‌داشتنِ بی‌نهایتِ
آسمان، از زمین تبعید شوم و به‌ آسمان
روانه شوم؛ برای انگشتانِ شکننده‌ام،
از حلقه‌های زحل، انگشتر یخ و سنگ
بسازم. با زهره، در مسیرِ معکوس بچرخم،
در راه شیری با نپتون، کنار هم قدم بزنیم
و ستاره‌های‌دنباله‌دار را در خریطه‌ی
گل‌گلی‌ام بچینم. مریخ، برایم انار سرخ
بچیند و عطارد مهمانم کند. اورانوس،
برایم چای داغ تعارف کند و مشتری قند
بیاورد ماه‌تاب برایم قهوه‌ی نوری بریزد
و زمین، افسانه‌ی کهن روایت کند، ستاره‌ها
موهایم را ببافد و این وسط من بخندم و
تبدیل به خورشید شوم.

🪐مروه عزیزیار


و یک خزانِ دیگر را هم، زندگی کردیم:)
🧡🍁🍂🤎☕️


خرمالو🧡
برگ‌ها آرام و بی‌رمق، بر زمین نشسته بودند؛ میان شاخه‌های خشک و بی‌روح، خرمالوهای رسیده و شیرین چون چراغ‌های کوچک سرخی خودنمایی می‌کردند و آخرین یادگارِ خزان را به رخِ سیارهٔ زمین، می‌کشیدند. خزان با همین خرمالوهای نارنجی اعلام حضور می‌کرد.

شاید روزهای آخرین خزان بود و من تازه به رنگ‌وبوی این فصل پی برده بودم. گویی در هزارتوی زمان گم شده باشم؛ ماه و فصل و سال از دستم گریخته بودند. بی‌آن‌که متوجه شوم، برگ‌ها ریخته بودند، پنجره‌ها در برابر سرما بسته شده بودند و لباس‌های گرم، بی‌صدا بر تن‌ها جا خوش کرده بودند.


و ناگهان، با اولین دانه‌های سپیدِ برف فهمیدم که دیگر خزان به پایان رسیده است. ما اکنون در میانه‌ی زمستان ایستاده‌ایم. اما خزان کی رفت؟ اصلاً، تابستان و بهار چه زمان از من گذشتند؟ انگار زمان، بی‌رحمانه و بی‌صدا، دستم را رها کرده بود.

🪐مروه عزیزیار:)




سرو، سر به آسمان کشیده بود؛ استوار و بی‌هراس از طوفان، گویی قصه‌ای کهن در رگ‌های سبزش جریان داشت. در سایه‌اش، آلونکی کوچک و بی‌ادعا جا خوش کرده بود، با سقفی چوبی که زیر باران نرم بهاری عطر تازگی می‌داد.

آلونک به سرو تکیه کرده بود، گویی از استواری او دلگرم شده و سرو، با تمام عظمتش، مراقب این خانه‌ی کوچک بود. در هم‌نشینی‌شان، سکوت معنا داشت؛ آلونک، سرو را به زمینی که ریشه دوانده بود، یادآوری می‌کرد و سرو، آلونک را به آسمانی که همیشه بر او می‌بارید.

این‌جا، میان سایه‌ی سرو و گرمای آلونک، زندگی آرام و ساده، مثل نسیمی ملایم می‌گذشت.

✍🏻🤍☀️
دیبا امین


معمولی :)
زندگی به ساده‌ترین و معمولی‌ترین شکل ممکن جریان داشت؛ خانه‌ی کوچک و معمولی‌که دیوارهای، ترک‌خورده و عمیقی داشتند؛ هر ترک، قصه‌ی از لرزش‌ها را با خود حمل می‌کرد.

معمولی‌ترین پیراهن با گل‌های ریز سیب به تن داشت؛ پارچه‌ای‌که لطافتش در سادگی‌اش بود. دستان ظریف و مینیاتوری‌اش با ناخن‌های کوتاه و بی‌رنگ جلوه می‌کردند. موهای خرمایی و نرمش، بی‌هیچ زرق و برقی، در زیر نور روز می‌درخشیدند؛ موهایی‌که هیچ‌گاه رنگ مصنوعی را لمس نکرده بودند. ابروهایش، نامرتب و آزاد، داستانی از بی‌پیرایگی را می‌گفتند؛ گویی هرگز قرار نبود به قوس و کمانِ مرتب بدل شوند.

دلش نمی‌خواست معمولی‌ها را با مصنوعی‌ها تبادل کند. در جهانی‌که در آن همه‌چیز به سمت مصنوعی‌سازی پیش می‌رفت، او دلش نمی‌خواست، ساده‌ها را قربانی زرق‌وبرق‌ها کند. او معمولی‌ها را زندگی می‌کرد؛ معمولی‌ترین چهره، معمولی‌ترین خانه، معمولی‌ترین نگاه، معمولی‌ترین احساس، معمولی‌ترین...

مروه عزیزیار🪐


🤎


گاه‌گاهی در صفحات اجتماعی، چشمم به نگاره‌هایی از جعبه‌های رنگی‌ای‌که درون‌شان پر از تحفه‌های کوچک؛ اما باارزش بودند، خیره می‌شد. با خودم فکر می‌کردم: “گیرندهٔ این جعبه‌ها باید خیلی خوش‌اقبال باشد. شاید خدا او را خیلی دوست دارد که انسانی را در زندگی‌اش قرار داده تا چنین هدیه‌هایی برایش بیاورد.”

دروازه تک‌تک شد، با باکس سفیدی‌که در دستش داشت، به سمتم آمد. جعبه را در دستان سردم گذاشت و با لبخندی‌که چشمانش از نور خاص می‌آکند، گفت: “این برای توست.” روزی خاص نبود، تولدم نبود، فراغتم هم نبود، جشن کامیابی هم در کار نبود. بی‌مناسبت‌ترین تحفهٔ زندگی‌ام میان انگشت‌هایم قرار داشت. با چشمانی پُر از تعجب پرسیدم: “برای من؟” با لهجهٔ شیرین تخاری‌اش پاسخ داد: “بله، برای تو!”

عادت خوب یا شاید بد من؛ هیچ‌گاه نمی‌توانستم احساساتم را پنهان کنم. شاد شدم، ذوق‌زده شدم و بی‌آن‌که از برچسپ «نادیده» بترسم، جعبه را باز کردم. چشمم به کتاب سیاه رنگ افتاد که با روبان طلایی بسته‌بندی شده بود. روی جلدش با خط سفید و ظریف نوشته شده بود: “شب‌های روشن.” منی‌که سال‌ها فقط کتاب‌های الکترونیکی می‌خواندم، نمی‌توانید تصور کنید چه‌قدر با دیدن صفحات کاغذی کتاب ذوق‌زده، آسمانی و سبک شدم.

بی‌توجه به دیگر تحفه‌های درون جعبه، دستم به سمت کتاب داستایوفسکی دراز شد، شبیهٔ تشنه‌ای‌که بعد از سال‌ها سرگردانی در کویر، به آب رسیده باشد. کتاب را لمس می‌کردم، احساس می‌کردم خوش‌بخت‌ترین آدم این سیاره‌ام؛ انگار جام قهرمانی زندگی به دستانم رسیده باشد.

از تو که بی‌مناسب‌ترین و در عین حال زیباترین تحفهٔ زندگی‌ام را به من هدیه دادی تا آسمان هفتم سپاسگزارم!



20 last posts shown.

196

subscribers
Channel statistics