"نامه‌ای برای روحی که درگیر افکار منفی و ناامیدی‌های پی‌درپی است."
آه، ای جانِ دردمند که در سایه‌ی افکارِ تاریک نشسته‌ای،
چه تندبادی از افکارِ منفی در ذهنِ زیبایِ تو می‌وزد، چه زمزمه‌هایِ تلخی که هر لحظه تو را به سویِ ناامیدی می‌کشانند. می‌فهمم... که گاهی این صداها چنان بلند می‌شوند که نورِ امید را از چشمانت می‌ربایند و تو را در گوشه‌ای از تاریکی رها می‌کنند. اما از اعماق روحی که این درد را می‌فهمد، زمزمه‌ای از جنسِ حقیقت برایت می‌فرستم: این افکار، تو نیستی. این‌ها تنها مهمانانی هستند که می‌آیند و می‌روند. تو قدرتِ انتخاب داری. قدرتِ انتخابِ نور، قدرتِ انتخابِ امید. به خودت اجازه بده که نفس بکشی، حتی اگر این افکار تو را خفه می‌کنند. به یاد آور که خورشید، حتی پس از تاریک‌ترین شب‌ها نیز طلوع می‌کند. تو قوی‌تر از آن چیزی هستی که این زمزمه‌ها به تو می‌گویند. هر بار که این افکار به سراغت آمدند، به خودت یادآوری کن: "این‌ها فقط فکرند، و من کنترلِ آن‌ها را در دست دارم." با هر نفس، نوری تازه را به درونت بکش و با هر بازدم، تاریکی را بیرون بران. تو خالقِ دنیایِ درونیِ خودت هستی. رها کن این سایه‌ها را و به سویِ نورِ خودت قدم بردار.
با قلبی سرشار از نور و امید برایت،
همان نجوایِ امیدبخشِ درونت.
- از فرشته برای
https://t.me/yadee1402