^ The Other Side ^


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


فاطمه‌ام
یه‌سری دوستان ″سایه″ صدام می‌زنن (همونی که همه‌جا کنارت هست؟)
این‌جا روزنوشت‌هام رو می‌ذارم، گاهی هم چیزایی که یاد می‌گیرم.
Take my hand and see this new place
In this world unknown
ناشناس:
https://t.me/TeleCommentsBot?start=sc-317405-YNVdtgj

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


مثل این‌که روز چپ‌دست‌هاست. :)






منم همین‌طور هابیت عزیز، منم همین‌طور. :)

- ارباب حلقه‌ها←جلد اول، یاران حلقه

@TheOtherSide20


در ادامه‌ی این، دیشب داشتم با دوستی حرف می‌زدم تا این‌که گفت: «بیش‌تر حرف‌های من شوخیه ها، نمی‌دونم چند درصدش رو جدی می‌گیری.» و من در جواب گفتم: «همه‌ی حرف‌های منم جدیه، نمی‌دونم چند درصدش رو شوخی می‌گیری!» در حالی که کل اون مدت داشتم با همین جدیت با جملات طنز جوابش رو می‌دادم و می‌خندیدم و اونم می‌خندید. یعنی فقط خدا باهام یار بود که ایشون ۴,۵ ساله من رو می‌شناسه و به این رفتارام عادت داره. وگرنه موقعیت، مستعد پیش اومدن یه دلخوری بود. :))


این‌که عادت کردم توی پیام‌ها بدون استفاده از ایموجی شوخی می‌کنم، خیلی خطریه! یعنی کافیه کسی چندان من رو نشناسه و حرفم رو جدی بگیره، باید به انواع و اقسام مقدسات و روح اجدادم قسم بخورم که به پیر، به پیغمبر حرفم شوخی بوده و اونم نهایتا با ناباوری بگه: «حق نداری به بهانه‌ی شوخی هر حرفی بزنی.» و من فقط با دهنی شبیه یه خط صاف به صفحه‌ی گوشی زل بزنم و زل بزنم!

هشتگ #باگ_خلقت، چون می‌دونم کارم اشتباهه و باز از روی عادت انجامش می‌دم.🚶🏻‍♀




″ انگار باد همه‌ی زورش‌ رو جمع کرده بود تا کل خاک کوچه رو بپاشه تو چشای من بدبخت! دستم از سرمای هوا بی‌حس بود و یک ساعتی می‌شد که خیره به دولنگه‌ی بسته‌ی در خونشون بودم. سابقه نداشت این‌قدر دیر کنه، یعنی دیشب سایه‌م‌و جلو پنجره اتاقش ندید؟
دستم‌و پناه چشای پر از گردوخاکم می‌کنم که صدایی میاد، مثل چرخیدن کلید تو قفل در! گوشام تیز می‌شه و نگام میخ دری که حالا بین دو لنگش فاصله افتاده. هیبتی جلو روم قد می‌کشه و چادر گل‌گلی‌ش، ضربان قلبم‌و تا انفجار بالا می‌بره.
خودشه!
خیلی محتاط‌تر از قبل شده، می‌دونه کجا خودم‌و قایم کردم ولی محل نمی‌ذاره. سرش‌و می‌ندازه پایین و راست کوچه رو می‌گیره و می‌ره. دنبالش راه میفتم، می‌خوام بدونم کجا می‌ره. قدماش سریع‌ان و تقریبا می‌دوم تا گمش نکنم. وقتی به خودم میام، فقط منم و اون، ته یه کوچه بن‌بست!
قلبم تالاپ‌تولوپ می‌زنه و نفسم سخت می‌ره و میاد. می‌گم: «دلبر، از پا انداختیم ها!»
چیزی نمی‌گه، قدمی به سمتم برمی‌داره و پر چادرش رو شل می‌کنه، دل تو دلم نیست که باز صورت قشنگش‌و ببینم ولی جای اون، سیل پرپشت و ابروهای توپر داداششه که خودش‌و به‌م نشون می‌ده!
- بیا تا از پا انداختن‌و نشونت بدم پسر! ″

#سایه_نویس

@TheOtherSide20


حالا که فکرش رو می‌کنم مسابقه نمی‌شه گفت، بیشتر یه سرگرمی با چاشنی نوشتن بود برامون. متنم رو هرچند خیلی ضعیفه، در ادامه می‌فرستم.

(وقتی تلگرامت گنجینه‌ی خاطراته)




مدیونید اگه فکر کنید موندم چطور برم ازش تشکر کنم.
بعد از دوسال و اندی!


چندروز پیش از تیپاکس پیامک اومد که «بسته داری!» و من هاج‌وواج که «کی؟ چی؟ کجا؟» و یه علامت سوال گنده که روی سرم سبز شده بود و هی بزرگ‌تر می‌شد.
در اولین اقدام ممکن، رفتم و به چند نفر از دوستان توپیدم که «آدرس من رو به کی دادین؟ ماجرا چیه؟» ولی برخلاف انتظارم، همه‌ی اون چند نفر اظهار بی‌اطلاعی کردن و من موندم و حوضم، تا امروز.
خلاصه غروب بسته‌ رسید و چنین محتوایی داشت. اگه فکر می‌کنید باز کردنش باعث شد یک درصد اون کنجکاویه برطرف بشه، اشتباه کردین! کادو؟ نایلون نشر هوپا؟ دفترچه و خودکار؟ خدایا چه‌خبره؟
علامت سواله که حالا حسابی بالای سرم سنگینی می‌کرد، باعث شد برم شماره‌ی اون بنده خدا رو از روی بسته، ذخیره کنم و عین کارآگاه‌ها، دربه‌در توی شبکه‌های مجازی مختلف دنبال این فرستنده‌ی مرموز و ناشناس بگردم.
بالاخره کاشف به عمل اومد که ایشون، یکی از هم‌دانشگاهی‌هاست که اوایل کرونا توی گروه امور فرهنگی دانشگاه مسابقه‌‌ی داستان‌نویسی گذاشت و بعد هم از برنده‌ها آدرس گرفت که هدیه‌شون رو براشون بفرسته. این‌که چرا و چی شده که بعد از این همه وقت به قولش عمل کرده، برای من هم جای تعجبه. ولی خدایی غافل‌گیری قشنگی بود، دمش گرم!


نمونه‌ی دیگه‌ای از شباهت اثر انگشت انسان و تنه‌ی درخت.
#اوهام

@TheOtherSide20


Репост из: XXIII Universe
ماه رنگ خون بود. باد علفزار را می‌رقصاند. سایه‌ای در افق تپه می‌جنبید. باد ردایش را چین می‌داد. سایه فریاد زد و چیزی گفت. صوت نافهموم حاشیه‌های ماه را لرزاند و سرخی‌اش به آسمان تیره رگ و پی دواند. شمشیر را بالا گرفتم و در انعکاس صیقل خورده‌اش چشمانم را دیدم. پر از هراس بودند.

#Dark_Universe


دو جرعه #زیبایی ببینیم از دلیل زندگی بنده، آسمان کبیر! ^_^

@TheOtherSide20


Репост из: Dear Lost World
#Steinberg


دلم لک زده واسه روزایی که می‌نشستم با حوصله دفتر شعر درست می‌کردم و می‌خوندم و حفظ می‌کردم و کِیف دنیا.
چی شد من انقدر بی‌حوصله شدم؟ حیف اون همه شعری نیست که حفظ بودم و الان از یادم رفته؟ منِ عزیز، شرم بر تو!


حتما این‌روزا خبر بدل ایرانی جانی دپ رو شنیدین، به این‌که طرف کیه و چیه کاری ندارم، فقط دیروز که پیج اینستاشو پیدا کردم، ۱۳k فالور داشت و امروز صبح شده بود ۱۵k. این معروف شدن یه‌شبه و زیر ذره‌بین رفتن یهویی یه آدم توی عصر امروز واقعا ترسناکه.🚶🏻‍♀


Репост из: ✧Always✧
یک جا هم دیدم برای تسلیت رفتن هوشنگ ابتهاج به‌تحقیر نسل حاضر پرداخته بود و گفته بود زمانهٔ ما از بزرگ خالی شده و ما نسل سطحی‌گرایی هستیم که دیگر بزرگی نداریم.
مهمل!
البته که من سطحی‌نگری بیشتر جامعهٔ حاضر را قبول دارم و خیلی وقت‌ها از آن زجر می‌کشم، اما آن‌قدری پای صحبت‌های جوان‌ترها و نوجوان‌ترها نشسته‌ام که بدانم با وجود این‌که از نظر ما سطحی‌اند، چقدر فکر بزرگی دارند.
این از این،
و جدای از این،
این چه اخلاقی‌ست؟
این‌همه که مادروپدرها به ما گفتند «شما هیچی نمی‌شوید» در چند تای ما تأثیر مثبت داشت؟ حالا با برچسب زدن به این نسل می‌خواهیم همین را بکنیم توی مغزشان؟ همان رفتار سمی والدینمان را رویشان پیاده کنیم؟
این از این،
و جدای از این،
این چه کوته‌بینی‌ای‌ست؟
من این نگاه را زیاد دیده‌ام جداً. توی خودم هم رگه‌هایی ازش هست. ولی همین نگاه است که جوان‌های بزرگ ما را به‌حاشیه برده، چون ما باورشان نداریم، قبولشان نداریم، مسخره‌شان می‌کنیم، می‌گوییم نسل قبل از شما جوان‌های روغن‌نباتی بهتر بوده‌اند. همین‌جوری هم ریشهٔ بزرگ‌های جوانمان را می‌خشکانیم و در انزوا خفه‌شان می‌کنیم و بعد می‌زنیم توی سر این نسل بی بزرگ!
عجب!
انگار هنوز نمی‌دانیم که هشتاد و بلکم بیشتر درصد جمعیت کل جهان را آدم‌های سطحی تشکیل می‌دهند، نه آدم‌های ارزشمند بزرگ. انگار هنوز نمی‌دانیم همین نسل رفته‌ای که تحسینش می‌کنیم هم نسل برگزیده نبوده، همین هوشنگ ابتهاج هم زمانی جوانکِ نسل خودش بوده!
بله. دل سوخت. هوشنگ ابتهاج رفت. ولی چرا باید عمق حسرتمان را با تحقیر آدم‌های مانده، آدم‌های زنده، نشان دهیم؟


Репост из: XXIII Universe
غم اگر به کوه گویم، بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی، نتوان کشید باری


🖤

Показано 20 последних публикаций.

68

подписчиков
Статистика канала