″ انگار باد همهی زورش رو جمع کرده بود تا کل خاک کوچه رو بپاشه تو چشای من بدبخت! دستم از سرمای هوا بیحس بود و یک ساعتی میشد که خیره به دولنگهی بستهی در خونشون بودم. سابقه نداشت اینقدر دیر کنه، یعنی دیشب سایهمو جلو پنجره اتاقش ندید؟
دستمو پناه چشای پر از گردوخاکم میکنم که صدایی میاد، مثل چرخیدن کلید تو قفل در! گوشام تیز میشه و نگام میخ دری که حالا بین دو لنگش فاصله افتاده. هیبتی جلو روم قد میکشه و چادر گلگلیش، ضربان قلبمو تا انفجار بالا میبره.
خودشه!
خیلی محتاطتر از قبل شده، میدونه کجا خودمو قایم کردم ولی محل نمیذاره. سرشو میندازه پایین و راست کوچه رو میگیره و میره. دنبالش راه میفتم، میخوام بدونم کجا میره. قدماش سریعان و تقریبا میدوم تا گمش نکنم. وقتی به خودم میام، فقط منم و اون، ته یه کوچه بنبست!
قلبم تالاپتولوپ میزنه و نفسم سخت میره و میاد. میگم: «دلبر، از پا انداختیم ها!»
چیزی نمیگه، قدمی به سمتم برمیداره و پر چادرش رو شل میکنه، دل تو دلم نیست که باز صورت قشنگشو ببینم ولی جای اون، سیل پرپشت و ابروهای توپر داداششه که خودشو بهم نشون میده!
- بیا تا از پا انداختنو نشونت بدم پسر! ″
#سایه_نویس
@TheOtherSide20