- To
Kiki:انگشتانش میلرزیدن، نمیدونست چندمین ساعت بود امّا حتّی متوجّه نشد که شب شده. باز هم در نظرش کافی نبود؛ طرحها رو میکشید، پاره میکرد، میکشید و پاره میکرد. چطور شد که به این مرحله رسید؟ اون همیشه دوستشون داشت و حالا، حتّی نمیتونست قبولشون داشته باشه.
در آخر، قطره اشکی روی برگه ریخت. گریهی ناخودآگاهش باعث لرزش بیشتری شد، دیگه خسته شده بود.
سرش رو روی برگه گذاشت، چشمانش تار میدیدن. تابلویی که گوشهی اتاق بود، اون رو به روز های گذشته برد. روز هایی که با لبخند خطوط رو رسم میکرد.
شاید نباید اونقدرا هم سخت میگرفت.