چالش و اینا


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана



Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций




- To Natalia:

با کش و قوسی به بدنش، جشمانش رو باز کرد. احتمالاً سر ظهر بود، روز های تعطیل مجبور نبود زود بیدار بشه. وقتی که تصمیم گرفت دور از همه‌ی کسایی که می‌شناسه و در شهر دیگری زندگی کنه، می‌دونست که تبعات زیادی به همراه داره. امّا اون قبولش کرده بود. آخرش که چی؟ بالأخره جدا می‌شدن.
قانونش همین بود.




- To Rozhin:

اونقدر عجله داشت که حتّی یادش رفته بود بند کفش‌هاش رو ببنده. مجبور شد بخاطرشون بایسته و به خودش لعنت می‌فرستاد، نمی‌خواست تحت هیچ شرایطی دیر‌ کنه. بعد از اینکه محکمشون کرد، دوباره به راه افتاد تا هر چه سریع‌تر به اون نمایشگاه کتاب برسه.
مردم، از دیدن دختری که با موهای موج‌دار و چشمان براق به کتاب‌ها نگاه می‌کنه، لبخند می‌زدن.




- To Faezeh:

دست‌هاش رو که با خون، قرمز شده بودن رو شست. نگاهی به آیینه‌ی دستشویی انداخت، انگار که هیچ اتّفاقی نیوفتاده باشه، خشکشون کرد و بیرون رفت. کسی قرار نبود به اون چیزی بگه یا اعتراضی کنه، اون آزاد بود هر کاری که می‌خواد انجام بده.
هر کاری که دلش بخواد.




- To Nilia:

صدای امواج دریا، قلبش رو به وجد میاورد. گیتار روی دوشش سنگینی می‌کرد، پس پایین گذاشتش و روی ماسه‌ها دراز کشید. هوا ابری بود و بدون وجود خورشید، ساحل خلوت‌تر از همیشه بود.
نیل، زمان زیادی رو گذاشت تا به این ساحل برسه. اون با گیتارش از خیابان‌های زیادی عبور کرد تا به اینجا برسه.
حالا، می‌تونست با خیال راحت، بخوابه.




- To Kiki:

انگشتانش می‌لرزیدن، نمی‌دونست چندمین ساعت بود امّا حتّی متوجّه نشد که شب شده. باز هم در نظرش کافی نبود؛ طرح‌ها رو می‌کشید، پاره می‌کرد، می‌کشید و پاره می‌کرد. چطور شد که به این مرحله رسید؟ اون همیشه دوستشون داشت و حالا، حتّی نمی‌تونست قبولشون داشته باشه.
در آخر، قطره اشکی روی برگه ریخت. گریه‌ی ناخودآگاهش باعث لرزش بیشتری شد، دیگه خسته شده بود.
سرش رو روی برگه گذاشت، چشمانش تار می‌دیدن. تابلویی که گوشه‌ی اتاق بود، اون رو به روز های گذشته برد. روز هایی که با لبخند خطوط رو رسم می‌کرد.
شاید نباید اونقدرا هم سخت می‌گرفت.




- To Amir:

چشمانش رو روی هم گذاشت تا پس از یک روز سخت دیگه، کمی استراحت کنه. همیشه اونقدر خسته می‌شد که واقعاً نیاز به خواب داشت، امّا این روز ها حتّی نمی‌تونست بخوابه. دیگه حتّی ثانیه‌ای هم آرامش نداشت.
چرا این اتّفاق‌ها برای اون میوفتاد؟ چرا نمی‌تونست یک زندگی آرام داشته باشه؟
با صدای برخورد چیزی با پنجره، از جا پرید. پرده رو کشید و چیزی که دید، گربه‌ی کوچکی بود که تقلّا می‌کرد از پنجره رد بشه.
پس از مدّت‌ها، لبخندی روی لب‌هاش نشست.




- To Mishi:

چوب نازکش به پای رقّاص برخورد کرد.

«یک بار دیگه.»

بدترین روز در هفته برای اون دخترا، روزی بود که با " میشی " کلاس داشتن. سختگیر‌ترین استاد آکادمی بود و احتمالاً تنها اون بود که درس خوندن رو براشون سخت می‌کرد.
در عین حال نمی‌تونستن کلاس‌هاش رو رد کنن و این هم خیلی ساده بود: چون اون " میشی " بود.
و همه می‌دونستن اگه به حرف‌هاش گوش بدن، هرگز پشیمون نمی‌شن.




- To Aylin:

به سختی از بین جمعیت رد شد تا به اتوبوس برسه، دلش می‌خواست هر چه زودتر بره خونه. از کار کردن خسته شده بود.
امّا قبل از اینکه به اتوبوس برسه، کوئکس تبلیغاتی روی ساختمان مجذوبش کرد. اون... اون انیمیشنی بود که خودش طراحی کرده بود و حالا همه داشتن می‌دیدنش. قلبش از هیجان تند می‌تپید.
بالأخره، نتیجه‌اش رو گرفت.




- To Ayda:

قبل از اینکه حتّی متوجّه خونریزی بینیش بشه، مشت دیگه‌ای به دختر مقابلش زد. درسته، تمام این مدّت رو با این دیوانه‌ها سر کرده بود ولی دیگه نمی‌تونست تحمّل کنه! اون هم صبری داشت!
از موهای دختر گرفت و سمت دوستش هولش داد، وقتی که اون دو تا رو از خودش دور کرد تازه متوجّه داغون بودن وضعیتش شد.

«نشونتون می‌دم پتیاره‌ها!»




- To Mahya:

نفس عمیقی کشید، هر چند که نشستن کنار جوب برای تنفّسش چندان خوب نبود. اشک‌های خشک شده روی گونه‌هاش تصویر عجیبی ساخته بودن و بیشتر از همیشه، احساس شکست می‌کرد. نمی‌دونست چرا هیچوقت، هیچ چیز، اونطور که می‌خواد پیش نمی‌ره و حالا از شغل مورد علاقه‌اش هم اخراج شده بود.
دستی که حاوی دستمال سفیدی بود، جلوش دراز شد. سرش رو برگردوند و مردی رو دید که با کت و شلوار بالای سرش ایستاده بود.

«دنبالتون می‌گشتم.»

Показано 20 последних публикаций.

6

подписчиков
Статистика канала