خوانده‌ها و نوشته‌ها | علی قربان‌پور


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


@aligh780058

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


رعایت قانون‌های کوچک، امکان شکستن قانون‌های بزرگ را فراهم می‌کند.
📚 #1984 #جورج_اورول


یا رب امـان ده تا بـازبیـند
چشم محبان روی حبیبان
#لحظه_نگار #حافظ
سوم آذر ۹۷، خیابان قصردشت


نفر پنجم
آن روز روز گزینش شد. وی هیچ آماده نبود. در گیر و دار خواندن دستگاه گوارش در حیاط دانشکده یک آن پیامی آمد. دعوتی همگانی از سوی دوستی وصف‌ناپذیر، با ظرفیتی محدود البته. از گیر و دار آناتومی حفره شکمی در چاه گزینشی افتاد میان برنامه ریزی پیشین یا تصمیم گیری در لحظه. چسبیدن به قاعده یا رها کردن و در باد آغوش گرفتن. نمی‌دانست کدام وجهه از شخصیتش وی را به پس زدن فرامی‌خواند و هرگونه استدلالی پیش می‌کشید تا به راه دل گام نگذارد. مغلوب شد و خواست که فراموش کند فرصت دیداری را از کف می‌دهد که ماه‌ها بود در حسرتش می‌سوخت و گه‌گاه بخت آن می‌یافت آبی بر آن آتش نهد و دمی جان گیرد. آناتومی عملی ( مولاژ و جسد ) زودتر از آن‌چه گمان می‌برد به پایان رسید و هنوز برایش جا مانده بود. وقت آن را نیز داشت که به سوی دریا شتابد. پیش از آن که عقلش فرصت سنگ اندازی یابد پاهایش به دو افتاد و خویشتن را در راه دیدار یافت و ساده‌تر از هر اندیشه‌ای به آنچه در طلبش بود رسید. تجربه‌ای فراموش نشدنی و همزمان ساده. کارهای نکرده و نکته‌های ندانسته. وی بود که در پروازش خود را می‌دید به عنوان یک شاگرد، نیوشان و آموزگاری که به آموختن عشق می‌ورزید. هم در آن دم هم در دم‌های نرسیده.
با تو نفـس کشیـدن یعنی غزل شنیدن
رفتن به اوج قصه بی بال و پر پریدن
پ‌ن ۱: نانوشته نماند که وی از درد سندرم روده تحریک‌پذیر به خود می‌پیچید و نفسش گاه به دشواری برون می‌جست.
پ‌ن ۲: دوستی مهربان یادش انداخت که روزگاری از روزنوشتن گفته بود و بر آن شد «نبض مدام قلم خاصیت هست‌هاست» را برآورد.
#روز_نوشته


درمانگر استانداری
پس از بیش از ۳ ساعت نشستن و تماشای شاهکاری که جنگی نابخردانه را به نمایش گذاشته بود نیمکتی در کنار استانداری فارس پذیرای ما شد.
می‌گفت از برون به هر چیزی و مهم‌تر از هرچیز به خودمان بنگریم. رها از بند جزییات مانند تله لنز به کل بنگریم و در این باره از آنان که می‌دانیم کمک بگیریم تا ما را این‌گونه به خویش بنمایانند.
می‌گفت در کشاکش با فرادستان، آنان را در ظرف هم‌سال خودت ببین، نه امروزشان را. [ درباره این دسته بندی خواهم نوشت.]
می‌گفت تو چه داری؟ بسیار و خوب می‌دانی چه‌ها داری. از خانواده بگیر تا ... [که به دید من بودن ها را نیز در این فعل گنجانده بود.] و این چیست جز دلیلی بر ادامه دادن. به هر روی ما جز اندیشه‌های منفی خیلی چیز‌ها داریم‌.
همواره در کنار من بود و نه در برابر من. مانند هم‌رکابی که می‌کوشد به آن‌چه می‌داند پا‌بندد و مرا هم با خود ببرد و این بسی به دل می‌نشست.
می‌گفت ما نخست می‌جنگیم، سپس مقاومت می‌کنیم و در پایان سازش. پس نیک آن است که وقت و انرژی خود را هدر ندهیم و آن‌چه توانش در ما نیست با آن بسازیم.
و باز هم از زندگی در همین لحظه می‌گفت. از همین دم که این جمله را می‌خوانید. شاید شعاری کلیشه بیابیدش اما دوست دیگری می‌گفت یک سخن راست را هرچند بار هم که بخوانی و بشنوی تکراری نمی‌شود چه آن‌ که ما به سادگی فراموش می‌کنیم.
پس از این‌همه پر می‌شوی از چه کنم ها. اما باز بر‌می‌گردی و باز هم می‌توان شادی را حس کرد؛ هرچند برای مدتی.
#روز‌_نوشته


اسکوییلر Squealer از خوش‌قلبی و عشق سرشار « رهبر ما رفیق ناپلئون » به حیوانات، به ویژه حیوانات محروم دیگر مزرعه‌ها سخن می‌راند.
📚 #قلعه_حیوانات #جورج_اورول


حیوان‌ها برخی روزها دلشان می‌خواست ارقام کم‌تری [ از دستاوردهای انقلابشان ] به خورد آن‌ها می‌دادند و غذای بیش‌تر.
📚 #قلعه_حیوانات #جورج_اورول


هیچ چیزی شنیع‌تر از این نیست که زنی تن خود را تسلیم مردی کند که او را دوست ندارد.
📚 #چشم_هایش #بزرگ_علوی


معنای تاسیان را از اینجا یاد گرفتم.




شامگاه آدینه است. وقت رفتن و موسم دل کندن. امشب در این دار تاسیان است. تاسه‌ای بگرفته دل من را هرچند که یار در کنار است. و هنوزم ساعتی با وی بار است. لکن او می‌رود و که داند که دگر بار کی چشم ترم روشن از او به دیدار است.
هیچ کس به روی خود نمی‌آورد اما همه می‌دانند و چشم آن دارند. نیک چنین دانیم. نمی‌دانم که زودتر دامنش از دست رود.
دَم بدرود زود می‌گذرد. زودتر از آنچه که در سر دارم. دمی است ولی از غروب آغاز گشته است و ندانم که تا فردا پاید یا فردای آن. من برای گریز از بغض سرکشی که که با گذر ثانیه‌ها سنگین‌تر می‌گردد، به هر کویی سرک کشیدم. جز پذیرش اما کو چاره‌ای؟ و راستی چرا نمی‌توانم از واپسین دقیقه‌ها بهره جویم و غنیمت شِمُرَمَش صحبت؟ خواهم زیست بی وی. آن‌چه می‌آزاردم تصویر این چنین سر کردن است؛ زهر تنهایی چشان، تنها ماندن از او و از دیگران.
گذر روز‌ها و شب‌ها سخت بر بام تابستان من می‌نوازد. من به خود آمده‌ام آه گذشت. و فراموشم شد همه‌ی فنجان‌ها که نوشیدم و همه‌ی کارهایی که برای بهتر شدن کردم و هیچ نمی‌دانم آن امید که در دل داشتم به بار نشست یا خیر. می‌خندم به هر آن‌چه بافته بودم تلخ‌تر از آن گونه که آن روز می‌خندیدم.
توان برخاستن از تنم برخاسته. دستم با کاغذ و نوشت افزار بیگانه. چه اندازه تهی می‌بینم خویش را از واژگان. آوخ ای واژگان بازآیید به من و یاری‌ام کنید گذر کنم از این دم به آن دم که ندانم که کجاست و چه برایم در چنته نهفته دارد. ای واژگان بیش از این از من بهره نکشید و بگذارید همه‌ی توانم را بگمارم بر برون دادن هوا از هزارتوی درون. شاید که جانم اندکی آرام گردد.
#روز_نوشته


راه پر خاشاک را آرام رفتن تا به کی
#لحظه_نگار


«تاریخ عمومی بررسی حماقت های پی در پی بشریت است ولاغیر!»
🖋 #ولتر (؟)
قطعا هیچ چیز مطلق نیست. حتی همین قید آغازگر این جمله. پس تاریخ هم سیاه سیاه نیست و جز حماقت در آن بسیار است ولی جالب است که سکانس بی خردی ها پایان ندارد. از رهبران که بگذریم ما مردم هم فروگذار می‌کنیم. کوتاهی حافظه تاریخی ما بر کسی پوشیده نیست و این خود دامن زننده است به رخ دادن بی‌خردی ها. کافی است در هوای بسته زمان گرفتار نیاییم و چند گاه پیش از آنمان را در یاد آوریم. نتیجه به خواهد شد. این گرفتار نیامدن و رهایش گام مهم ماست که نه گه گاه که هر گاه باید بتوانیم آن را برداریم.








Forward from: انجمن زبان های خارجی SAFL
اولين نسخه از نشريه چند زبانه نوويتا منتشر گرديد. جهت دريافت نشريه از اين لينك : www.novita.safl.ir اقدام نماييد.


در نوروز خزان سان 98 نوشته‌ای آماده کردم که به معرفی زبان فرانسه می‌پردازد و در نخستین شماره از نشریه چند زبانه نوویتا به چاپ رسید. لینک دریافت نشریه و همچنین نوشته خودم را می‌فرستم.


"Les livres sont des amis froids et sûrs."
✒️Victor Hugo
«کتاب‌ها دوستانی سرد اما مطمئن هستند.»
🖋 #ویکتور_هوگو

یادداشت: در بازگردان این گفت، از واژه sûr که همان sure انگلیسی است، می‌توان مفهوم بی‌زیان بودن و قابل اعتماد بودن را برداشت کرد. شاید شما هم به یاد داشته باشید شعر کودکی‌مان را که می‌گفت:
من یار مهربانم دانا و خوش زبانم
گویم سخن فراوان با آن که بی‌زبانم
پندت دهم فراوان من یار پند دانم
و می‌افزود:
من دوستی هنرمند با سود و بی زیانم


غصه‌ی دیوانه را مرد عاقل می‌خورد.
مصراعی از شعری خراسانی
Thinking Man
Oil on canvas
by Ang Kiukok 1977
#لحظه_نگار


سلام افراییم
چندگاهی می‌شود از واپسین باری که برایت نوشتم. این بار از وی برایت می‌نویسم؛ لکن این وی نه آن وی است!
وی این‌جا نیست‌. هست اما نیست. در جست و جو است. با خویش می‌کاود لحظه‌ها را و در پی آن است بیابد کدام گام‌ها را کج نهاد و راست یا ناراست بسیاری را گردن می‌گیرد و می‌پذیرد آن‌چه می‌بیند را. اما باورش ساده نیست؛ جان‌کاه است انفجارِ آن‌چه انفجار، برایش در خیال هم نمی‌گنجید و از پس آن لرزه هاست که می‌افتد بر تن سازه‌های ذهن خوش باور ما. ما فروریختن کاخ‌ها را دیده‌ایم بارها؛ و از آن گذشته‌ایم و دیگر چونان نپروردیم؛ اما لرزه هایی که می‌یورند بر تن خانه های کوچک و اتاقک ها هزار‌بار دردناک‌تر است. سنگینی نگاه ها یا بودن در آن میان تو نمی‌دانی چیست افراییم برای وی که کاخی ساخته بود بلند. سرافراز می‌آمد و خجسته می‌رفت. من هم نمی‌دانم. وی خود نیز نمی‌دانست تا این‌که دریافتش. و نیک دریافت آن‌چه را همواره از آن هراس داشت. در این میان یک راه می‌ماند برای برون دادن نفس خفه ای که در هزارتو های شش‌ها جا خوش کرده است و آن پرداختن به ماسوای ویرانه هاست از شادی و غم، از بود و نبود.
افراییم این‌بار افسوس من نثار آنی است که همچنان درکار خرید مصالح آن هم درجه اول است و هرگونه فروگذاری در این باره را نابخشودنی می‌انگارد. سال‌هاست خوب بودنش را مشروط به این کار کرده است و رها نتواند کرد. دل او هم پر است پر. دل ما هم برایش پر شد.
باید بود و دید تا چون شود و آب‌بند سرچشمه گشوده می‌گردد یا خیر. نمی‌دانم کسی که آب‌بند را برپا داشته تا چه اندازه در این کوتاهی شایسته‌ی سرزنش است اما حتم دارم سپیدروی نیست در این باره.
شاید روزی از این‌همه باز برایت بنویسم اما نهالی در دلم مرا به شکیبایی می‌خواند برای آن روز که سرچشمه از بستری دیگر روان گردد.
#روز_نوشته #افراییم

20 last posts shown.

94

subscribers
Channel statistics