bréviloquence


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


born too rich to be raskolnikov too poor to be dorian gray just enough to be like gregor samsa.
جویای حقیقت|truth seeker
https://www.goodreads.com/user/show/136983868
https://boxd.it/3dmlJ

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


#saraswati
#دردل‌شب




#اعتراف

حدود ۶ ماه پیش یک عبارت و لفظی از دهانم خارج شد که هنوزم که هنوزه آرزو میکردم جلوی آن جمع از دهانم گه خارج میشد. بعد از یک نیمچه صحبت و تحلیلی بیان کردم که «باید در سال‌های آتی شاهد میراث خامنه‌ای باشیم.»، احتمالا من هم در فضای بستن هرمز و فانتزی‌های اقتصادی‌ش بودم و صادقانه احساس شادمانی داشتم. شاید خیلی خلاصه‌ش اینکه فقر احمق می‌کند.


خواندن لینک های ضمیمه شده هم مفید است.


Forward from: دغلکاری نخبگان
جدال بین عرازشه و تکنوکرات ها معرکه «پلیس خوب، پلیس بد» است. گول نخورید.

تکنوکرات ها و اقتصاددانان شیاد ترین گروه تاریخ اند. داستان شیادی بی نهایت اقتصاددانان و اساتید مدیریت و خیانات آنها در ایران تا به حال بازگو نشده و این دست آنها را برای فریب جوانان باز گذاشته است. به خصوص آن گشنه هایی که از تحصیل در غرب بازگشتند تا در خدمت نظام نخبه محور باشند و سر سفره انقلاب بنشینند. شمه ای ناچیز گفته ام و اگر فرصتی حاصل شد مفصل تر خواهم گفت.

اما حضرات تکنوکرات ادعا می کنند که باید نخبگان دانشگاهی در راس امور باشند و عرازشه برکنار شوند تا اوضاع بهتر شود. پاسخ شما باید این باشد که لعنت بر هردو وجود بی فایده و انگلی شما!

البته اگر عرازشه کنار بروند وضع بهتر می شود چرا که صلح در کار خواهد بود و چپاول بی قاعده کمتر خواهد شد و اقتصاد از تصلب کمونیستی نجات خواهد یافت. لذا گروه بعدی حکمرانان از این جهت و در کوتاه مدت خوش اقبالند. چرا که بدتر از وضع حاضر نمی توان کشور را اداره کرد.

اما برای دست کشیدن از کمونیسم و رادیکالیسم و دجالیسم و دلقک سالاری ابدا به وجود تکنوکرات ها و اقتصاددان گشنه احتیاجی نیست. به هیچ اعتقاد قلبی به «مدرنیسم» و هیچ فلسفه مدرنی احتیاج نیست. ایده ورزان انگل اقتصادند نه مغز آن. به فرض محال اگر یک مالک کازینوی لاس وگاس یا یک تاجر عرب و یا یک چوپان پخته و یا حتی یک آخوند پیر روضه خوان که علاقه ای به اسلام سیاسی نداشته باشد سر تخت بنشینند همه وضع را به نحوی که گفته شد بهتر خواهند کرد و بسیار بهتر و سازگارتر و سریع تر از مدعیان دانشگاهی عمل خواهند کرد. همان اتفاقی که در چین و ویتنام و دوبی افتاد.

این دانایان و اقتصاددانان خوش اقبال برای توجیه وجود خود به دلقک های رادیکال و عرازشه احتیاج دارند. پس گول این تکنوکرات ها را ( غالبا با شناسنامه پنهان شده سوسیال دموکرات) نخورید. یک تاریخ جعلی از تاریخ جهان و تاریخ خودشان درست می کنند و به خوردتان می دهند. بی فایده ترین موجودات جهان اند و متخصص مارمولک بازی و خدشه دار کردن بصیرت سیاسی به نفع ایده ها و ایده فروش ها و مدرک فروش ها. ببینید به شما چه می گویم: اگر فردا یک حاکمی پیدا شود و مثلا اقتصاد را آزاد کند، خواهید دید که این ایده فروشان و اعضای مفخم آکادمی «دانایان» فیلشان یاد هندوستان خواهد کرد و از حقوق زنان و عدالت اجتماعی خواهد سرود و کارشکنی ها خواهند کرد. بالاخره ویترین دکان ایده فروش هرگز بی جنس نمی ماند. تنها هنر این ها ترجمه ایده های مشتری پسند است. اقتصاد آزاد از نظر این ها تصنعی است ساخته ایده پردازان و رهبری شده توسط نخبگان. آزادی اقتصادی جنسی است که فقط باید از دکان ایشان خرید. شعاری است هم طراز شعار توخالی «عقل محوری». یعنی سم محض.
افرادی که به آزادی اقتصادی یا سنت یا هرچیز واقعی دیگر علاقه دارند باید از اقتصاددان و تکنوکرات و پرفسور مدیریت فاصله بگیرند. این ها کارنامه گرانی هم دارند و البته هرگز مسوولیت نداشته و ندارند.

این هم یک سری مطالب که اندکی به این حضرات می پردازد.

https://t.me/anti_hypocrisy/25

https://t.me/anti_hypocrisy/60

https://t.me/anti_hypocrisy/348

https://t.me/anti_hypocrisy/886

https://t.me/anti_hypocrisy/18

https://t.me/anti_hypocrisy/10


https://t.me/anti_hypocrisy/17

https://t.me/jenabegav/2203


https://t.me/c/1040524199/856


شاید دیگر هیچ چیز انسانها و دورانهای مختلف را به اندازه درجهٔ شناخت آنها از فقر، از یکدیگر متمایز نسازد؛ فقر روحی و فقر جسمی. در زمینهٔ فقر جسمی شاید ما انسانهای امروزی علیرغم همه ضعف‌ها و نارساییهای خود نادانان و خیالبافانی بیش نباشیم، چون فاقد تجربهٔ شخصی هستیم، تجربهٔ دوران ترس، طولانی‌ترین دوران تاریخ که در آن انسان ناگزیر بود از خود، در برابر خشونت دفاع کند و بدین سبب به خشونت متوسل می‌شد. در آن دوران انسان بسیار به فراگیری تحمّل رنج و محرومیّت جسمی می‌پرداخت: او حتّی تمرین نوعی بی‌رحمی نسبت به خویشتن و عذاب خود خواسته را وسیله‌ای ضروری برای حفظ و بقای خود می‌دانست؛ اطرافیان را وادار به تحمل بدی و اذیت کردن عمدی می‌ساخت و سخت‌ترین عذاب دیگران را بی‌رحمانه نظاره‌گر و تنها به فکر حفظ خویش بود.

امّا در مورد فقر روحی، من همیشه از خود می‌پرسم کسی که از آن صحبت می‌کند شناخت خود را از راه تجربه به‌دست آورده است یا مطالعه؟ آیا گمان می‌کند که مثلاً برای وانمود کردن به برخورداری از نوعی فرهنگ، لازم است به شناخت این فقر تظاهر کرد؟ یا در اعماق روح خود بطور کلّی هر درد و رنج روحی بزرگ را انکار می‌کند؟ آیا وقتی از این آلام با او سخن می‌گوییم مثل آن نیست که از دردهای جسمی بزرگ حرف می‌زنیم و او به یاد دردهای شکم و دندان‌های خود می‌افتد؟ به نظر من غالب انسانها چنین احساسی دارند. هیچ‌کس دیگر برای تحمّل درد و رنج، چه جسمی و چه روحی تربیت نمی‌شود. به نُدرت کسی شاهد رنج دیگری است؛ و این خود پی‌آمدی بس مهمّ دارد: اینکه امروزه بیش از گذشته از درد و رنج بیزاریم، اینکه بیش از هر زمان دیگر از آن بد می‌گوییم و تا آنجا پیش می‌رویم که حتّی تنها فکر آن را هم نمی‌توانیم تحمّل کنیم: آن را به مسئله‌ای برای وجدان بشری و سرزنشی برای تمام خلقت مبدّل کرده‌ایم. شکوفا شدن فلسفه‌های بدبینانه هرگز نشانهٔ وجود ذلّتها و فلاکت‌های وحشتناک نیست؛ برعکس به زیر سؤال بردن ارزش کلّی زندگی در زمانهایی اتفاق می‌افتد که در آنها رفاه و آسایش حتّی نیش زدن کوچک پشه‌ها برای جسم و روح را بسیار بیرحمانه و خونین می‌دانند و می‌خواهند در غیاب تجربه‌های رنج‌آور واقعی، تجسم درد و رنج را به صورت عذابی از نوع برتر نشان دهند.

امّا برای مقابله با فلسفه‌های بدبینانه و حساسیّت افراطی که به نظر من «فقر واقعی عصر ماست» می‌توان دارویی تجویز کرد؛ شاید این تجویز بسیار سنگدلانه به نظر آید و بدون شک جزو نشانه‌هایی محسوب شود که در حال حاضر براساس آنها قضاوت می‌کنیم که «زندگی چیز بدی است». باشد! من می‌گویم که چارهٔ «فقر» فقر نام دارد.


نیچه، فریدریش. حکمت شادان (مجموعهٔ آثار، ج. ۳). ترجمهٔ جمال آل‌احمد، سعید کامران، حامد فولادوند. تهران: نشر جامی. بند ۴۸: «شناخت فقر». ص. ۱۰۸ ـ ۱۰۹






آلبوم Dark Days Exit اثر فلیکس لابان که در سال ۲۰۰۵ توسط لیبل آلمانی Compost Records منتشر شد، اثری درون‌نگر در سبک‌های الکترونیک، داون‌تمپو، آی‌دی‌ام و گلیچ است که با استفاده گسترده از کلاژ صوتی و سمپلینگ به کاوش در انزوا، زوال حافظه و ملانکولی می‌پردازد. لابان صداهای روزمره را از بستر اصلی‌شان جدا می‌کند — خش‌خش گرامافون، خنده‌های مبهم کودکانه، فرکانس‌های رادیویی متروک — و آن‌ها را در کنار ملودی‌های آکوستیک گرم و ریتم‌های سرد دیجیتال قرار می‌دهد. همین تقابل میان امر ارگانیک و امر مکانیکی، هسته اصلی اثر را شکل می‌دهد و فضایی می‌سازد که می‌توان آن را با مفهوم امر غریبِ فروید توضیح داد: ناراحتی‌ای که نه از بیگانگی، بلکه از بازشناسی ناگهانی چیزی آشنا برمی‌خیزد.

این کیفیت آشنا اما مغشوش، آلبوم را به مفهوم هانتولوژی (Hauntology) نزدیک می‌کند؛ مفهومی که نخستین بار ژاک دریدا در کتاب اشباح مارکس برای تبیین ناهمزمانی تاریخ مطرح کرد و بعدها در دهه ۲۰۰۰ توسط منتقدانی چون مارک فیشر به موسیقی الکترونیک تجربی راه یافت. ایده اصلی هانتولوژی این است که زمان حال هویتی مستقل ندارد و همواره توسط اشباح گذشته یا وعده‌های محقق‌نشده‌ی آینده تسخیر شده است؛ نوعی سوگواری برای پتانسیل‌های از دست رفته، در وضعیتی که زمان از لولای خود خارج شده است. لابان هرچند ظاهراً هیچ‌گاه این مفهوم را صریحاً به کار نگرفته، اما با ساختنِ امری کاملاً معاصر از ابزار گذشته — سمپل‌های قدیمی و ملودی‌های نوستالژیک — همان ناهمزمانی را به سطح شنیداری منتقل می‌کند.

این رویکرد در بستر تاریخی آفریقای جنوبی (زادگاه لابان) معنای مشخص‌تری پیدا می‌کند. لابان آلبوم را در کیپ‌تاون و در جامعه‌ای ساخت که تازه از آپارتاید گذر کرده بود و هنوز با ابهامِ این گذار درگیر بود. در این بستر، عنوان آلبوم دیگر صرفاً استعاره‌ای شخصی نیست؛ «روزهای تاریک» هرگز به‌طور کامل خارج نمی‌شوند، بلکه به شکل شبح در تار و پود ملودی‌ها باقی می‌مانند. خروج ادعا می‌شود اما اشباح می‌مانند — همان حضورِ آنچه غایب است که دریدا از آن سخن می‌گفت.

این تعلیق میان گذشته و حال را می‌توان با تمایز فروید میان سوگ و ملانکولی نیز توضیح داد. در سوگ، ابژه‌ی از دست رفته مشخص است، اما در ملانکولی نه؛ و Dark Days Exit به همین معنا اثری ملانکولیک است: سوگواری برای از دست دادنی بی‌نام. لابان برای این حال‌وهوا ساختار متناسبی یافته است — صداهای بافت‌زدایی‌شده، ریتم‌های لنگ، و ملودی‌های نیمه‌تمام — که در مجموع اثری می‌سازند درباره‌ی به‌یادآوردنِ چیزی که هیچ‌گاه به‌روشنی دانسته نشده بود.

پ.ن: آلبوم برتر من تا بدینجای سال.




ادگار مورن در سال 2003: «من حسی همیشگی از رازآلودگی همه‌چیز دارم. هنوز هیچ ایده‌ای ندارم که چرا به دنیا آمده‌ام و چرا وجود دارم.»


مسئله من دقیقاً همین است: اگر قرار است هزینه‌ای عمومی به نام امنیت پرداخت شود، چرا منافعش خصوصی و امتیازی توزیع می‌شود؟ چرا بار محدودیت روی دوش کاربر عادی است، اما فرصت اقتصادی آن نصیب واسطه‌ها، فروشندگان دسترسی، دارندگان مجوز و بازیگران نزدیک به زیرساخت می‌شود؟ این صحنه از ذهنم پاک نمیشود که در شهرداری با خنده به مسئول سابقی پیشنهاد دادند که آیا مایل به سیمکارت سفید هست؟
در نهایت، آن گفت‌وگوی ساده درباره APIهای هوش مصنوعی برایم تبدیل شد به یادآوری یک واقعیت تلخ‌تر: در جهان امروز، آینده از مسیر اتصال می‌گذرد. کسی که وصل نیست، فقط از اینترنت محروم نیست؛ از بخشی از آینده محروم است.


مسئله من حتی در این فرض هم تمام نمی‌شود؛ در حقوق عمومی، امنیت چک سفید امضا نیست. محدودیت باید قانونی، ضروری، متناسب، زمان‌مند، شفاف، قابل اعتراض و غیرتبعیض‌آمیز باشد. اگر قرار است حقی محدود شود، باید معلوم باشد چه حقی، به چه دلیل، تا چه زمانی، با تصمیم کدام مرجع، تحت چه سازوکار نظارتی، و با چه امکانی برای اعتراض و جبران خسارت. وضعیت اضطراری نمی‌تواند اسم رمز تعلیق بی‌پایان زندگی عادی باشد.
از منظری عمیقتر هم مسئله روشن است. دولت مدرن مشروعیت خود را فقط از توان کنترل نمی‌گیرد؛ از این می‌گیرد که بتواند کنترل را در چارچوب حق، قانون و خیر عمومی توجیه کند. اگر امنیت تبدیل شود به بهانه‌ای برای ایجاد امتیاز، ساختن بازار سیاه، تولید دسترسی طبقاتی و تبدیل حق عمومی به کالای کمیاب، دیگر مسئله فقط امنیت نیست. مسئله بحران مشروعیت است.
نمی‌شود از کنار وضعیت فعلی ساده گذشت. وقتی اینترنت عمومی بسته، کند، نیمه‌جان یا ناپایدار است، اما مسیرهای خاص باز می‌مانند؛ وقتی بعضی سرویس‌ها، بعضی دیتاسنترها، بعضی CDNها، بعضی سازمان‌ها، بعضی اشخاص، بعضی سیم‌کارت‌ها یا بعضی مدل‌های دسترسی وضعیت متفاوت دارند؛ وقتی کاربر عادی برای رسیدن به اینترنت باید سرور داخلی یا خارجی بخرد، هزینه اضافی بدهد، از واسطه بگذرد، با چند لایه اختلال بجنگد، و در نهایت هم هیچ تضمینی برای پایداری نداشته باشد، دیگر با یک سیاست امنیتی ساده طرف نیستیم.
اینجا با اقتصاد سیاسیِ اتصال طرفیم.
اتصال، به جای حق شهروندی، تبدیل می‌شود به امتیاز.
امتیاز، تبدیل می‌شود به کالا.
کالا، تبدیل می‌شود به رانت.
رانت، واسطه می‌سازد.
واسطه، ذی‌نفع می‌سازد.
و ذی‌نفع، تداوم وضع موجود را عقلانی می‌کند.
این همان چیزی است که می‌شود آن را رانت اتصال نامید؛ کمیابی مصنوعی دسترسی. وضعیتی که در آن حق عمومی به شکل کنترل‌شده و نابرابر توزیع می‌شود و بعد، از دل همین نابرابری، بازار ساخته می‌شود: بازار VPN، بازار سرور، بازار سیم‌کارت خاص، بازار مجوز، بازار مسیرهای نیمه‌رسمی، بازار دسترسی‌های طبقاتی.
اینجا سؤال اصلی شکل می‌گیرد: اگر هدف فقط امنیت است، چرا معماری دسترسی این‌قدر رانت‌زا طراحی شده؟ چرا شهروند باید برای حق اتصال وارد بازار دلالی شود؟ چرا باید میان اینترنت عادی، اینترنت طبقاتی، سیم‌کارت خاص، سرور داخلی، VPN فروشی، CDN داخلی، مسیرهای نیمه‌قانونی و راه‌حل‌های موقت سرگردان باشد؟ چه کسی پاسخ‌گوی زمانی است که سوخته؟ کاری که عقب افتاده؟ دانشی که از دست رفته؟ اضطرابی که عادی شده؟ و آینده‌ای که برای یک نسل کوچک‌تر شده؟
برای بار هزارم شاید باید گفت که مسئله اینترنت امروز دیگر فقط مسئله ارتباط نیست. اینترنت زیرساخت یادگیری، تحقیق، کار، مهاجرت فکری، همکاری علمی، اقتصاد دیجیتال و استفاده از هوش مصنوعی است. قطع کردن یا طبقاتی کردن آن، فقط محدود کردن چند سایت و اپلیکیشن نیست؛ محدود کردن ظرفیت شناختی جامعه است.
وقتی یک دانشجو نتواند پایدار به منابع علمی وصل شود، فقط یک سایت برایش باز نشده؛ بخشی از مسیر رشدش بسته شده. وقتی یک برنامه‌نویس برای دسترسی به ابزارهای توسعه باید هر روز با route و DNS و VPN بجنگد، فقط چند ساعت وقت از دست نداده؛ توان رقابتش فرسوده شده. وقتی یک پژوهشگر، پزشک، مترجم، طراح، کارآفرین یا حتی یک نوجوان کنجکاو نتواند آزاد و پایدار به جهان وصل شود، خسارت فقط در همان لحظه دیده نمی‌شود. این خسارت در بلندمدت خودش را به شکل عقب‌ماندگی علمی، فقر مهارتی، فرار استعداد، بی‌اعتمادی نهادی و کوچک شدن افق ذهنی جامعه نشان می‌دهد.
به همین دلیل است که حرف زدن از هوش مصنوعی در ایران، بدون حرف زدن از اینترنت، تا حدی توهم‌آمیز است. جهان دارد درباره ایجنت‌های خودمختار، مدل‌های چندوجهی، اتوماسیون نرم‌افزار، compute governance، مالکیت مدل‌های بنیادین و آینده نیروی کار فکری بحث می‌کند. ما هنوز درگیر این هستیم که اصلاً بتوانیم پایدار وصل شویم، حسابمان بسته نشود، پرداخت کنیم، route سالم پیدا کنیم، و فردا صبح همان مسیر از کار نیفتاده باشد.
این فاصله فقط فنی نیست. اخلاقی است. سیاسی است. حقوقی است. طبقاتی است.
من نمی‌گویم امنیت مهم نیست. اتفاقاً چون امنیت مهم است، نباید اجازه داد به نام امنیت هر سازوکار غیرشفاف، تبعیض‌آمیز و رانت‌زایی عادی شود. امنیتی که جامعه را از توان یادگیری، کار، ارتباط و ساختن آینده محروم کند، در بلندمدت خودش ضد امنیت می‌شود. جامعه‌ای که نتواند بفهمد، بسازد، وصل شود و رقابت کند، امن‌تر نمی‌شود؛ فقط ضعیف‌تر، عصبی‌تر، وابسته‌تر و بی‌اعتمادتر می‌شود.


امروز با دوستی درباره امکان‌های تازه‌ی دسترسی به APIهای مدل‌های Anthropic و OpenAI حرف می‌زدم؛ درباره اینکه همه‌چیز با چه سرعت عجیبی دارد جلو می‌رود. هم از نظر فنی، هم از نظر اقتصادی، هم از نظر کاری، و حتی از نظر شکل زیستن در جهان و چقدر خوشحالم که این api های بصرفه را پیدا کردم.
از این می‌گفتم که هوش مصنوعی دیگر فقط یک ابزار جانبی یا اسباب‌بازی تکنولوژیک نیست. برای خیلی از آدم‌ها، مخصوصاً برنامه‌نویس‌ها، پژوهشگرها، طراح‌ها، مترجم‌ها، کارآفرین‌ها و حتی دانشجوها، دارد تبدیل می‌شود به بخشی از زیرساخت روزمره‌ی فکر و کار. امروز ممکن است یک فرد معمولی، نه یک شرکت بزرگ، هفته‌ای چند دلار خرج مدل‌ها، ایجنت‌ها و ابزارهای هوش مصنوعی کند؛ نه برای تفنن، بلکه برای اینکه عقب نماند.
از لایه‌های هوش مصنوعی حرف زدیم. اینکه وقتی از AI حرف می‌زنیم، دقیقاً از چه حرف می‌زنیم؟ ازلایه چیپ، دیتاسنتر؟ از لایه برق و انرژی؟ از شبکه؟ از مدل پایه؟ از داده؟ از inference؟ از API؟ از اکوسیستم توسعه؟ از ابزار پرداخت؟ یا از یک رابط کاربری فارسی که روی چیزی ساخته شده که تمام لایه‌های اصلی‌اش جای دیگری است؟
همینجاست که باید با جاهلان برخورد کرد و گفت در ایران هوش مصنوعی بومی بی معناست، اول باید بپرسیم بومی در کدام لایه؟ چون اگر compute، مدل پایه، زنجیره تأمین سخت‌افزار، زیرساخت inference، API، پرداخت، deployment و حتی مسیر اتصال پایدار در اختیار ما نیست، آن چیزی که به اسم هوش مصنوعی بومی عرضه می‌شود، در بهترین حالت بیشتر بومی‌سازی سطح مصرف است تا استقلال فناورانه.
مسئله این نیست که هر کشور الزاماً باید مالک کل زنجیره باشد. در جهان امروز تقریباً هیچ کشوری به‌تنهایی مالک تمام لایه‌های فناوری نیست. مسئله این است که وقتی تقریباً هیچ‌کدام از لایه‌های حیاتی واقعاً در کنترل ما نیست، نباید یک wrapper، یک fine-tune سطحی، یا یک رابط فارسی را به عنوان استقلال تکنولوژیک فروخت! این بیشتر بازاریابی سیاسی است تا توصیف فنی.
از آنجا بحث رسید به آینده. به اینکه آیا هوش مصنوعی واقعاً ابزار رهایی است یا شکل تازه‌ای از تمرکز قدرت؟ آیا صاحبان مدل‌های بنیادین، همان صاحبان نظم بعدی جهان‌اند؟ آیا شکاف طبقاتی آینده فقط میان فقیر و غنی نیست، بلکه میان کسانی است که به مدل، compute، API، اینترنت آزاد، زبان انگلیسی، ابزار پرداخت و شبکه جهانی دسترسی دارند، و کسانی که ندارند؟
من داشتم از همین آینده حرف می‌زدم؛ از انحصار شناختی، از سرمایه‌داری محاسباتی، از اینکه AI می‌تواند نیروی کار فکری را چند برابر کند، اما دقیقاً به همین دلیل، اگر دسترسی به آن طبقاتی شود، شکاف طبقاتی را هم چند برابر می‌کند.
در همین میان، دوستم گفت: «بیا ایران. به نظر تو در شرایط فعلی همین موتورسواری که از کنارمان رد شد، چنین چیزی را درک میکند؟»
و راست می‌گفت. حالا پس از چند ساعت پتکش بر ملاجم خورد.
همه‌ی آن بحث‌های آینده‌نگرانه روی زمین واقعیت فرود آمد. یادم آمد همان کسی که چند ساعت قبل با هیجان از API، ایجنت‌های برنامه‌نویسی، مدل‌های چندوجهی و آینده‌ی compute حرف می‌زد، برای یک اینترنت ساده هم باید بجنگد. یادم آمد بخش قابل توجهی از زمانم بعد از عید نه صرف ساختن شده، نه خواندن، نه نوشتن، نه کار عمیق؛ بلکه صرف وصل شدن شده است.
وصل شدن. همین فعل ابتدایی. همین پیش‌فرض بدیهی زندگی در قرن بیست‌ویکم.
در همین حوالی، روش SNI Spoofing از جناب پترنیها مشابه روش های دیگر هم بسته شد. نه از آن جهت که خود این روش‌ها مهم‌ترین مسئله جهان باشند، بلکه از این جهت که بسته شدنشان نماد یک چیز بزرگ‌تر است: اینکه زندگی دیجیتال ما تبدیل شده به جنگ فرسایشی با لایه‌های شبکه. DNS، SNI، CDN، routing، whitelist، VPN، سرور داخلی، دامنه، اختلال منطقه‌ای، اپراتور، سیم‌کارت، پروفایل دسترسی؛ کاربر عادی در ایران برای رسیدن به چیزی که در جهان بدیهی است، باید عملاً نیمه‌متخصص شبکه شود.
طنز تلخ ماجرا اینجاست که علاقه‌ام به شبکه بیشتر شده؛ اما نه از مسیر طبیعی علم، بلکه از مسیر اجبار. ما به جای اینکه شبکه را برای ساختن بفهمیم، شبکه را برای زنده ماندن درون آن یاد می‌گیریم. این تفاوت کوچکی نیست. یکی مسیر توسعه است، دیگری مسیر بقا. و از قضا همین بقا شور زندگی را دوچندان میکند.
البته نمی‌خواهم صرفاً غر بزنم یا مسئله را ساده کنم. بیایید حتی سخت‌گیرانه‌ترین فرض ممکن را بپذیریم. فرض کنیم واقعاً شرایط جنگی است. فرض کنیم دولت نگرانی امنیتی جدی دارد. فرض کنیم بخشی از محدودیت‌ها، دست‌کم در سطح ادعا، از منطق امنیت ملی می‌آید.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram


Forward from: محمد مالجو
⭕️ جنگ چهل‌روزه و بازآرایی قدرت: خوانشی از زاویۀ اقتصاد انفال

خوانش مهرداد وهابی از جنگ چهل‌روزه کلیشۀ رایج «همه باختند» را به هم می‌زند. وهابی نشان می‌دهد این نوع داوری‌ها عمدتاً مخفی‌سازی سازوکار قدرت است تا آشکارسازی واقعیت. به روایت وهابی، آنچه رخ داد بازآرایی قدرت و بازتوزیع منابع در متن ویرانگری‌های ناشی از جنگ بود. بر بستر همین نگاه است که وهابی پاسخ‌هایی فراهم می‌کند برای این پرسش‌ها که چه کسانی تقویت شدند و چه کسانی تضعیف.

مفهوم مهمی در مرکز تحلیل وهابی جای دارد که اگر به‌درستی درک نشود کل صورت‌بندی‌اش از اقتصاد ایران نیز نامفهوم می‌ماند: «اقتصاد انفال». انفال در دستگاه نظری وهابی به آن دسته از منابع و دارایی‌هایی اشاره دارد که نه به بخش عمومی تعلق دارند و نه به بخش خصوصی بلکه تصاحب و کنترل و بازتوزیع‌شان در ید اختیار ولی فقیه است. به این معنا، اقتصاد انفال فقط به نوعی مالکیت اشاره ندارد بلکه به شیوه‌ای خاص از اِعمال قدرت اقتصادی دلالت می‌کند که تمایز میان مالکیت «عمومی» و «خصوصی» را محو می‌کند و کنترل هر دو را به سود ساختارهای غیرپاسخ‌گو درهم می‌آمیزد.

پاسخ وهابی بر این مبنا بسیار صریح است: بخشی از ساختار حاکمیت که عهده‌دار اقتصاد انفال است برندۀ اصلی در اقتصاد و سیاست ایران به حساب می‌آید. جنگ چهل‌روزه مدارهای تغذیۀ اقتصاد انفال را نه قبض که بسط داده. نفت به نفع تصاحب‌گری سپاه بیش‌از‌پیش از دسترس دولت رسمی خارج شده، تجارت موازی البته در بستر رکود تجاری بیش‌از‌پیش زیر چتر نهادهای نظامی رونق گرفته، دامنۀ نفوذ شرکت‌های وابسته به اقتصاد انفال بسط یافته، و مصادره به ابزاری مشروع بدل شده. این‌ها نه پی‌آمدهای حاشیه‌ای بلکه بازتاب منطق درونی جنگ‌اند. جنگ چهل‌روزه، در این چارچوب، نه مختل‌کننده که شتاب‌دهندۀ همان روندی است که پیش‌تر آغاز شده بود.

در مقابل، دولت رسمی بازندۀ آشکار بازآرایی قدرت و بازتوزیع منابع است: با منابع کم‌تر، بدهی بیش‌تر و اقتداری فرسوده‌تر. وهابی بر یک پارادوکس ساختاری انگشت می‌گذارد: هر چه بحران عمیق‌تر، دست‌کم تا جایی، دولت رسمی ضعیف‌تر و بخش ولایی قوی‌تر. ترامپ بر خطاست که می‌گوید تغییر رژیم رخ داد، هرچند تغییری در رژیم قطعاً رخ داده.

اما این همۀ ماجرا نیست. به روایت وهابی، جامعه نیز بازنده است، نه‌فقط بر اثر ویرانی بلکه همچنین بر اثر انتقال منابع از حوزۀ عمومی به مدارهای انفالی. تورم و رکود و کاهش رفاه از نشانه‌های این جابه‌جایی‌اند.

نتیجه واضح است: جنگ چهل‌روزه دست‌کم عجالتاً برای همه ویرانگر نبود. برخی در دل ویرانی‌ها می‌بالند. غفلت از این تمایز دقیقاً همان چیزی است که برندگان واقعی را در سایه نگه می‌دارد.

اهمیت زاویۀ نگاه وهابی دقیقاً در همین مفهوم «انفال» نهفته است. وهابی با تمرکز بر این‌ که چه کسانی مالک منابع و دارایی‌های اصلی هستند نشان می‌دهد نوع رژیم تصاحب است که منابع همگانی را همچون غنیمت بازتوزیع می‌کند. از این زاویه که بنگریم، تحلیل جنگ را از سطح سیاست‌گذاری به سطح مناسبات مالکیت و قدرت ارتقا داده‌ایم. این دقیقاً همان جهش نظری مهمی است که کار وهابی را به مداخله‌ای متمایز و راهگشا در پژوهش‌های اقتصادی و سیاسی ایران بدل می‌کند. از این ارتفاع بالاتر است که بهتر می‌بینیم و درمی‌یابیم چرا جنگ چهل‌روزه نظم مستقر را دست‌کم عجالتاً نه تضعیف که بازتولید کرده است.

وهابی اثر جنگ را بر بخشی مهم از اقتصاد ایران، یعنی اقتصاد متکی بر سازوکارهای انفالی و فرادولتی، به‌قوت صورت‌بندی می‌کند. با‌این‌حال، اقتصاد ایران فقط به این بدنه محدود نمی‌شود و واجد بدنۀ دیگری نیز هست که بر مدار مبادلۀ بازاری و کنش اقتصادی بنگاه‌ها و خانوارها در فضای نسبتاً رقابتی‌تر می‌چرخد. تعمیق فهم ما از پی‌آمدهای جنگ چهل‌روزه در گرو آن است که تبعات جنگ برای این بدنۀ دوم نیز نظام‌مند آماج بررسی قرار گیرد، حوزه‌ای که می‌تواند مکمل تحلیل وهابی باشد و تصویری کامل‌تر از دگرگونی‌های اقتصاد و سیاست ایران پس از جنگ به دست دهد.

🆔 @mmaljoo






Forward from: انجمن علمی فلسفه دانشگاه تهران
Kheradnameh-No.3 High quality.pdf
48.9Mb
Kheradnameh-No.3.pdf
16.5Mb
🏛 انجمن علمی-دانشجویی دانشگاه تهران، تقدیم می‌کند:

📰 شماره‌ی سوم گاهنامه‌ی علمی «خِرَدنامه» - دی‌ماه ۱۴۰۴


⬇️تیتر مطالب نشریه:

|باب علمی

- پرونده‌ی اصلی (فلسفه‌ی اخلاق):

• واکاوی و تلفیق یک دوگانگی طبیعی-ایدئولوژیکی در اخلاق: چارچوبی برای استدلال اخلاقی
• اخلاق هوش مصنوعی

- پرونده‌ی ویژه (فلسفه‌ی جنگ):

• جنگ و قتل

- تک‌نگاری-تک‌ترجمه:

• آیا بدیل‌های تصورنشده به‌واقع دسترس‌پذیر هستند؟
• قطعاتی از والتر بنیامین
• خاطرات برون‌سپرده

-جستارهای دانشجویی:

• «دیگریِ» قربانی: چهره‌ی زن در جنگ
• یک بررسی مادی: فضای فرهنگی هوش مصنوعی مولد
• فلسفه‌ی دانشگاهی: شکاف‌ها، چالش‌ها، پیامدها


|باب مصاحبه

• در جست‌وجوی بنیاد اخلاق: اخلاق در اندیشه‌ی هایدگر در گفت‌وگو با دکتر احمد رجبی
• مصاحبه با دکتر مریم نصر
• مصاحبه با دکتر سیدمحمد یارندی


|باب خبری-اجتماعی

• گزارش مراسم «بایستگی فلسفه در جهان امروز»
• گزارشی از وضعیت محمود خاتمی در ترم اول سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵
• مقایسه‌ی کارنامه‌ی پژوهشی گروه‌های فلسفه‌ی دانشگاه‌های تهران، تربیت مدرس و کالیفرنیا ریورساید در پنج سال اخیر
• مسئله‌ی جذب استاد
• گزارش فعالیت‌های پاییز انجمن علمی-دانشجویی فلسفه‌ی دانشگاه تهران



💳 شناسنامه‌ی نشریه:

• صادرکننده‌ی مجوز: دانشگاه تهران

• صاحب‌امتیاز: انجمن علمی-دانشجویی فلسفه‌ی دانشگاه تهران

• مدیرمسئول: فاطمه قهرمانی اردهایی

• سردبیر: سیدصالح سیدپور مقدم

• هیئت تحریریه (به‌ترتیب حروف الفبا):
سوگند بیگلری
ساره تقی‌پور
اشکان توکلی
فرزاد جوانمردی
آیدا سرکنی
سیدصالح سیدپور مقدم
فاطمه قهرمانی اردهایی
علی نعمتی


• ناظران علمی (به‌ترتیب حروف الفبا):
آرش باقری محمدآبادی
میرحسین خندانی
حامد زمانی پزوه
ایمان کریمی

• نویسندگان (به‌ترتیب حروف الفبا):
ساره تقی‌پور
میلاد خرقه‌انداز
میرحسین خندانی
حمید ساسانی
آیدا سرکنی
ریحانه عبدالله‌پور
علی محمودآبادی
علی نعمتی

• مترجمان (به‌ترتیب حروف الفبا):
معین رمضانی
سیدصالح سیدپور مقدم
محمدصدرا کنگازیان
سیده‌مائده عرضاوی
محمد نیک‌سرشت

• مصاحبه‌گران (به‌ترتیب حروف الفبا):
سوگند بیگلری
اشکان توکلی
آیدا سرکنی
سیدصالح سیدپور مقدم
فاطمه قهرمانی اردهایی

• ویراستار:
ساره تقی‌پور

• صفحه‌آرا و گرافیست:
محمدجواد رحیمی

• طراحان جلد:
محمدجواد رحیمی
امیررضا ورمزیاری

• تصویرگران:
مهسا بختیاری
سوگند سیفی
مژده عبدالحسین
افسانه حیدری


🆔 @AnjomanPhUT


نردبان صدور (Emanation): در این فلسفه، جهان «خلق» نشده، بلکه مانند نور که از خورشید سرریز می‌کند، از «واحد» ساطع (صادر) شده است. این سرریز شدن مراتبی دارد (واحد، سپس عقل، سپس روح، سپس ماده).

نوس (Nous): عقل کل یا خرد الهی؛ اولین چیزی که از واحد صادر می‌شود.

دمیورژ (Demiurge): آفرینندهٔ جهان مادی. در نگاه نوافلاطونی صرفاً یک صنعتگر کیهانی است، اما در نگاه «گنوسی» (Gnosticism)، یک خدای نادان یا شرور است که روح‌های پاک را در زندان ماده و جسم اسیر کرده است.

آپوفاتیک (Apophatic): الهیات سلبی. روشی در عرفان که می‌گوید خدا را فقط با بیان آنچه «نیست» می‌توان شناخت (مثلاً بی‌نهایت، بی‌شکل)، زیرا مفاهیم انسانی برای توصیف او حقیرند.

هنوسیس (Henosis): حالت عرفانیِ یکی‌شدن و اتحاد مجدد با «واحد».

لوگوس (Logos): کلمه، منطق، یا نیروی عقلانیِ نظم‌دهنده به کیهان.

مفاهیم نمادین و روان‌کاوانه:

اوروبوروسی (Ouroboric): اشاره به اوروبوروس، نماد باستانیِ ماری که دم خود را می‌خورد. در اینجا به معنای چرخه‌های تکرارشونده، خودارجاعی و در‌خود‌فرورفتگی است.

ژوئیسانس (Jouissance): اصطلاحی در روان‌کاوی (ژاک لاکان) به معنای لذتی مفرط، تکان‌دهنده و گاه دردناک که فراتر از لذت‌های معمولی است.

فراکتالی (Fractal): ساختار هندسی‌ای که هر جزء آن، نمونه‌ای کوچک‌شده از کلِ آن است. در اینجا یعنی ساختار جهان در تمام سطوح، الگویی تکرارشونده دارد.

ریزوم‌وار (Rhizomatic): اصطلاحی از فلسفهٔ دلوز؛ شبکه‌ای که برخلاف درخت (که ریشه و تنهٔ مشخصی دارد)، بدون مرکز و سلسله‌مراتب در هر جهتی رشد می‌کند و مفاهیم را به‌طور افقی به هم وصل می‌کند.

20 last posts shown.