Grey letters challenge


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Done.


و صنما، کسی که کمکم کرد این مهمونی رو برگزار کنم. با اون پیرهن مشکلی طلایی بدجور توی مهمونی می‌درخشیدی. میدونم که عاشق شعری، پس حتماً با سِحر ماه و وی کلی صحبت کردید.
با مینا و نارنج توی مهمونی حسابی رقصیدید و با رارا در مورد کی‌دراماهای جدید صحبت کردید.
بعد هم همگی رفتیم تا جنگل پشت عمارت
رو بهتون نشون بدم، شاید همراه با یه نخ سیگار؟ :»
بعد از مهمونی برات یه سورپرایز دارم، پس خوشحالم که تا آخرش اینجا موندی.
و متنی که برات انتخاب کردم :
“ صنما چنان لطیفی که به جان ما درآیی
صنما به حق لطفت که میان ما درآیی
تو جهان پاک داری نه وطن به خاک داری
چه شود اگر زمانی به جهان ما درآیی
تو لطیف و بی‌نشانی ز نهان‌ها نهانی
بفروزد این نهانم چو نهان ما درآیی
چو تو راست ای سلیمان همگی زبان مرغان
تو به لب چه شهد بخشی چو زبان ما درآیی
به جهان ملک تویی بس نکشد کمان تو کس
بپرم چو تیر اگر تو به کمان ما درآیی
بخرام شمس تبریز که تو کیمیای حقی
همه مس ما شود زر چو به کان ما درآیی”


لونا، خیلی خوشحالم که لحظه‌ی آخر خودت رو بهمون رسوندی. میخوای بهم بگی که عاشق دریا و تیلور سویفتی؟ خب پس ما دوست‌های خوبی میشیم.
با اون پیرهن آبی رنگ به نظر میومد با Chivas ست کردید، حاضرم شرط ببندم نصف زمان مهمونی رو داشتید درمورد علاقه‌تون به دریا حرف میزدید؛ کی این بحث رو جذاب نمیدونه اصلاً؟ کاش منم بودم که همراهی‌تون کنم.
درسته که سعی نمی‌کردی شروع‌کننده‌ی مکالمه باشی، ولی با همه خیلی خوش‌برخورد بودی و فکر کنم چند تا دوست جدید پیدا کردی؟
نامه‌ای که موقع رفتن بهت میدم:
"Our memories of the ocean will linger on, long after our footprints in the sand are gone. And the sea, once it casts its spell, holds one in its net of wonder forever."


آرتا، یکی دیگه از مهمون‌های کت‌و‌شلوارپوش جذابمون؟ بی‌حوصله و شاید یکم عصبی به نظر می‌رسیدی، میدونم حق داری و این مهمونی‌ها باب میلت نیست. برای همین خیلی ازت ممنونم که شرکت کردی، قول میدم یه بار دعوتت کنم تا مورتال کمبت بازی کنیم؛ از اونجایی که این تنهای بازی‌ای محسوب میشه که بلدم.
توی مهمونی با sabin هم صحبت کردی و همچنین نارنج ازت در مورد نقاشی‌هات پرسید و من هم راجع‌ به تتوهات، چون گاد منم عاشق تتوام.
نامه‌ای که حین رفتن برات نوشتم:
“ nothing is permanent except the ink of your tattoos, so choose them wisely. For people? You have a whole life to try and find your perfect match. It’s fine, everything is really fine. You are perfect the way you are and one day someone will prove it to you. “


و مینا، با اون پیرهن بنفش و تاج میون موهات شبیه به پرنسس‌ها شدی. میدونی چند نفر توی مهمونی ازم پرسیدن که این کیوتی کیه؟
تقریباً بیشتر وقتت رو با صنم و نارنج گذروندی، کنارشون نوشیدنی خوردی و رقصیدی.
البته متوجه شدم که آخر شب با چند تا از دخترها به حرف‌های فلسفی و عمیق رسیدید، ولی متاسفانه اونجا نبودم تا همراهی‌تون کنم.
البته که ازت دعوت کردم باهام به بالکن بیای چون میدونم جنگل چقدر بهت انرژی می‌بخشه ~
درنهایت حین رفتن، بغلت می‌کنم و بهت یه نامه میدم و یادآوری می‌کنم هنوز سرقولم مبنی بر دیدن اون سریال خاص هستم:
“ ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم کاملاً خوشحال باشیم؛ یادمه که با ناراحتی توی ترمینال نشسته بودی و با بغضی به همراه خشم برام تعریف می‌کردی. دلم میخواست بهت بگم که در اون لحظه خیلی‌ها تو رو درک می‌کنن. نمیدونم چرا؟ انگار این سرنوشت خیلی از ما آدم‌هاست؟ که عزیزترین‌هامون از هم دورن و همیشه مجبوریم یکی رو ترک کنیم؟ ترک کردن دردناکه، چیزی که قلب ما قرار نیست هیچ‌وقت بهش عادت کنه.”


ورود کاریزماتیک sabin از چشم هیچ‌کدوممون دور نموند، کت‌و‌شلوار سیاه که البته کتت رو درآورده بودی، موهای مشکی و نگاه جدیت باعث شد نگاه‌ها بعضاً همراهت کشیده بشه.
از بیرون جدی و بی‌حوصله به نظر می‌اومدی، ولی من میدونستم که اگر دوستات اونجا می‌بودن چقدر فرق می‌کردی.
بهرحال موفق شدم کاری کنم که چشم‌هات برق بزنه؛ وقتی نقاشی بزرگ توی سالن رو از دو دختر زال دیدی. میدونستم که از دیدنش خوشحال میشی و به طرز کیوتی راجع بهش حرف میزنی.
وقتی تنهات گذاشتم با آرتا مشغول صحبت شدی، و خیلی کنجکاوم بدونم دقیقاً راجع به چی باهم حرف میزدید.
در نهایت این نامه رو حین رفتن از من گرفتی:
“ crow’s lesson is to work, walk without fear even if the way is not clear٫ Trust your intuition and the people that cross your path to guide you. ”


ببینید کی اینجاست، Chivas. با اون لباس آبی زیبات من رو یاد دریا می‌ندازی. من هم عاشق دریام، می‌دونستی؟
نگاه توی چشم‌هات رو دوست دارم، نگاه مصممی داری؛ حتی اگر از درون نامطمئن و مضطرب باشی. توی مهمونی با دیگران ارتباط خوبی برقرار کردی، با سِحرِ ماه راجع به شعرها صحبت کردی و کمی بحث عمیق در مورد آدم‌ها و افکارشون باهم داشتیم.
دلم میخواست بهت بگم که بیا یک روز بریم کنار دریا و کتاب بخونیم، به نظر پلن جذابی میاد.
حین رفتن از من این نامه رو دریافت می‌کنی:
“ A girl can be as wonderful as the sea; kind, rebellious, scary and sweet at the same time. You sound like one to me, you’re determine and serious about what you want and that is definitely a gift.”


نارنج، بامزه‌ترین دختر مهمونی هستی. با پیرهن گیلاسی تیره و موهای فر کوتاهت نگاه‌ها رو به خودت خیره کردی و همین باعث شد یکم معذب بشی. ولی یکم که گذشت دوباره خودت شدی، با چند نفر دوست شدی و دیدم که حین پخش چند تا از آهنگ‌ها با صنم رقصیدی.
یه نصفه سیگار هم با من کشیدی، ولی فقط یه نصفه. چون تا الانش هم چهار تا کشیده بودی، نه؟
لبخندهای خوشگلت رو تحویل می‌دادی ولی می‌تونستم درگیری ذهنی رو توی چشم‌هات ببینم. خودت میدونی که چشم‌هات همه‌چیز رو لو میدن نارنج؟
حین رفتن بغلت می‌کنم و نامه‌ام رو توی جیب لباست میذارم تا بعداً ببینیش:
“ قبلاً بهت گفته بودم هرکسی در نوع خودش منحصربه‌فرده. این یعنی تجربه‌اش از خوشحالی و غم هم خاص و متفاوته. بنابراین روش مقابله با غم هم برای آدم‌ها فرق می‌کنه؛ ولی توی این جنگ باید فراموش نکنی که ارزشمندی و داری برای حق مسلم خودت می‌جنگی. همه‌ی ما آدم‌ها در نهایت تنهاییم، ولی به اسمت یه نگاه بنداز؛ داستانش رو به یاد بیار. می‌بینی؟ همیشه هم تنها نیستیم، گاهی یه نارنج، یه آبی، یه پیشی پیدا میشه که نذاره کاملاً غرق شیم.”


دیزی، پرانرژی‌ترین و شیطون‌ترین دختر مهمونی تو بودی. اسمت رو میدونم، ولی ترجیح میدم دیزی صدات کنم انگار… انگار که این اسم روی تو خیلی خوب می‌شینه؟
می‌تونم باهات ساعت‌ها راجع به ادینبورگ حرف بزنم، راجع به تک‌تک اون خیابون‌ها و کافه‌ها و کتاب‌فروشی‌هاش.
تمام فیلم‌هایی که دیدی، تمام کتاب‌هایی که خوندی؟ شمار افرادی که امشب باهات حرف زدن دیگه از دستم در رفت دختر.
باور کن، طوری که داشتی می‌رقصیدی بی‌نهایت زیبا بود. امیدوارم همیشه انقدر خوشحال و آزاد ببینمت.
نامه‌ای که در نهایت از من دریافت می‌کنی:
“ او وجود داشت و من لبریز از عشق بودم، او نفس می‌کشید و من پرواز پروانه‌ها را در دلم احساس می‌کردم. او لبخند میزد و زمستان در نظرم بهار میشد، او می‌خندید و دنیایم را رنگی می‌کرد. کاش به او گفته بودم؛ کاش گفته بودم شانه‌هاش خانه‌ی امن من است و آغوشش تنها پناه. کاش با او در خیابان‌ها قدم زده بودم و کاش تک‌تک این کافه‌ها صدای خنده‌ی ما را شنیده بود. امروز به آخرین گل خشک ‌شده‌ام نگاه می‌کنم و میدانم که داستان زیبایی داشتیم.”


یکی از ورودهای چشم‌نواز برای تو بود روژینا. پیرهن نارنجی رنگی که درست مثل روبان میون موهات بود، قدم‌های محکم و صورت خندون.
به محض ورود با وی دوست شدی، خدا میدونه تا آخر مهمونی راجع به چند تا کتاب حرف زدید و کاملاً متوجه شدم به چه دلیلی درخواست رقص دیگران رو رد کردی ~
حرف زدنت راجع به داستان‌ها خیلی کیوته و دوست دارم که بهت گوش بدم، و فن‌گرلی کردن‌های بامزه‌ای داری :»
نامه‌ای که حین رفتن از من دریافت می‌کنی:
“ if you find love and peace in your books, just stick to them. You deserve it all and no matter where you can find it; this is your safe place. And remember, every ending leads to a fresh start. I’m not quite sure if things come to an end for real, you know?”


دایان، تو هم یکی از مهمون‌های ویژه‌ای هستی که تا قبل از این مهمونی نمی‌شناختم.
استایل مشکی و صورت خنثی، تو یه چیزی توی نگاهت داری؛ انگار که انتهاش رو دیدی. آدمی که یه بار تا تهش رفته، این نگاه رو خیلی زود تشخیص میده. برای همین توی مهمونی زیاد به کسی نزدیک نشدی؛ با دیگران خوش برخورد بودی ولی اهل زیادی گرم گرفتن؟ نه.
پیشنهاد سیگار کشیدنم رو دور از هیاهو و شلوغی سالن قبول کردی، ولی وقتی به دود سیگارت خیره بودی چیزی از زندگیت نگفتی، لازم هم نبود که بگی.
میخواستم بهت بگم که بیا گاهی با هم چاوشی گوش بدیم، سیگار بکشیم و از اون مکالمات آخر شبی داشته باشیم که دو طرف توی اعماق خاطراتشون گم میشن ~
و نامه‌ای که بعداً کنار پاکت سیگار برات گذاشتم:
“ گاهی اوقات فکر می‌کنی که به ته دنیا رسیدی، ولی زمان لازمه تا متوجه بشی مسئله بزرگتر از این‌هاست. روزها، شاید حتی سال‌ها می‌گذرن تا بالاخره صبح از خواب بیدار بشی و ببینی که دیگه هیچ احساسی باقی نمونده. امیدوارم دوباره نقاشی رو شروع کنی و افکارت رو پیاده کنی، چون درست به اندازه‌ی اون نقاشی‌ها زیبایی.”


یکی از مهمون‌هایی که به تازگی افتخار آشنایی باهاش رو داشتم، فرناز. باعث خوشحالیمه ملاقات با دختر زیبایی که هم‌اسم خودم باشه.
تو به نظر کیوت میای، یه عشوه‌ی ذاتی با خودت داری و وقتی با یکی حرف میزنی بهش احساس راحتی رو منتقل می‌کنی.
وقتی آهنگ señorita شر‌وع میشه به این فکر می‌کنم که بهت درخواست رقص بدم یا نه؟ ولی وقتی هنوز دارم با افکارم کنار میام، با شنیدن آهنگ موردعلاقه‌ات به جمع رقصنده‌ها اضافه میشی و برای همین اجازه میدم به تنهایی اون وسط بدرخشی.
بیرون پاکت نامه‌ات برات نوشتم که “بیا یه روز روی شمع‌ها نقاشی بکشیم” و محتوای نامه اینه:
“ ذوق آدمی خیلی زیباست؛ ذوق پوشیدن لباس جدید، ذوق فر کردن موهای صاف و لخت، ذوق نقاشی، ذوق لب‌خونی با آهنگ وقتی توی دنیای خودت غرق شدی. انگار روح آدم به همین ذوق‌زدگی بند باشه، ذوق یه شاخه گل، ذوق یه گردنبند قشنگ. انگار که اشتیاق، همون چیزیه که روح آدم رو زنده و زیبا نگه میداره و آدم‌هایی که روح زیبایی دارن خیلی کم‌یابن. اینطور فکر نمی‌کنی؟”


رارا شی، تو و استایل خاصت همیشه سورپرایزم می‌کنید. مثل همیشه اول مهمونی یکم آرومی و بعد تبدیل میشی به بمب انرژی تا یخ بقیه هم آب بشه.
تقریباً با هر مهمونی که علاقه‌ای به کیدراما داشت صحبت کردی، بعد رفتی سراغ شاعرهامون و یه تایمی هم که پیدات نمی‌کردم حتماً توی بالکن بودی و از بارون لذت می‌بردی.
وقتی حرف میزدیم برای چند تا از مهمون‌ها که کنار هم زیبا به نظر می‌رسیدن ذوق کردی و مثل همیشه ذوقت هرکسی که کنارت باشه رو به وجد میاره.
موقع رفتن ازم همچین نامه‌ای دریافت کردی، برای اینکه یادآوری کنم هنوز فراموش نکردم قول دادم بعداً در مورد چی باهات حرف بزنم:
“ Now you will cross my mind whenever the moon is bright.
I swear by the moonlight.
This time, wherever you are, I will make sure...
I find you.”


ابر کوچولو، تو ورود بی‌سروصدایی داشتی. حدس میزنم علاقه‌ای به جلب توجه نداری نه؟
آه که چقدر آدم منطقی‌ای به نظر میای، میدونم دوست‌های جدید میخوای ولی به نظر میاد حوصله‌ی پروسه‌اش رو نداری.
اشکالی نداره، این مهمونی برای همینه که دوست‌های جدید پیدا کنیم. مثلاً دیدم که با سحرِ ماه راجع به شعرهای مختلف حرف میزدید و جفتتون ذوق‌زده بودید.
یا متوجه شدم که با صنم راجع به پیشی‌ها حرف میزدید و داشتید عکس‌های پیشی کیوتش رو می‌دیدید. تو خیلی مهربونی، حتی اگه خیلی نشونش ندی. و پیدا کردن آدم‌های مهربون توی این دنیای عجیب‌و‌غریب و بی‌رحم خیلی سخته ~
نامه‌ای که حین رفتن ازم دریافت کردی:
“ یه شکوفه‌ی گیلاس به تنهایی می‌تونه نوید بهار باشه، یه نسیم ملایم میتونه به تنهایی باعث خروش زیبای دریا باشه، یه شاخه گل میتونه باعث لبخند یه دختربچه باشه و نم بارون نجات‌دهنده‌ی گیاه‌ها. وجود تو توی دنیا یه چیزی شبیه به همین‌هاست، همینقدر زیبا و دلگرم‌کننده.”


لن، تو با اون لباس زیبای سفیدت به محض ورود نگاه‌ها رو برای چند ثانیه خیره کردی. با مهمون‌های دیگه با اعتماد به نفس حرف میزدی و موضوعات جذابی هم داشتید.
وقتی دیدمت، راجع به چند تا از کی‌دراماها حرف زدیم و بعد موضوع به نوشتن کشیده شد. فرصت نشد بهت بگم که چقدر نوشته‌هات زیبان و کاش بیشتر بنویسی ~
دیدم که با رارا هم راجع به کی‌دراماها حرف زدی؛ حرف‌هات با SKY عمیق و جدی شد و با اینکه خیلی زود تصمیم گرفتی برگردی، واقعاً از حضورت توی مهمونی لذت بردم.
نامه‌ای که ازم دریافت کردی به جمله‌ی معروف از یه سریال معروفه:
“We’ve all got both light and dark inside us. What matters is the part we choose to act on...that’s who we really are. “


دختر نیمه‌شب، درست مثل اسمت ترجیح دادی اواخر مهمونی بهمون ملحق بشی.
وی کسی بود که سر صحبت رو باهات باز کرد، ولی دوست دارم بدونی که من هم راجع به داستان آدرین کنجکاوم و دوست دارم مفصل راجع بهش بدونم.
سحرِ ماه هم مدتی از مهمونی رو کنارت گذروند و از برق چشم‌هاتون مشخص بود که در مورد چیزی جز نوشتن حرف نمیزدید. اواخر شب می‌دیدم که sayli هم مثل من در مورد آدرین کنجکاوه و داره ازت سوال می‌پرسه.
در نهایت این نامه‌ی من برای توئه:
“ گاهی باید سکوت کرد و فریادها رو روی کاغذ نوشت، گاهی نوشتن تنها راه فرار از واقعیت‌های زشت و لحظاتیه که مجبوری چشم‌هات رو به روش ببندی. و گاهی هم نوشتن تنها چیزیه که روحت رو زنده نگه میداره؛ حتی اگر گاهی سخته از چیزی که روحت رو تازه می‌کنه دست نکش”


و یکی از مهمون‌های قشنگ دیگه، SKY اگه اشتباه نکنم؟ تو شخصیت جالبی داری، نه زیادی ساکتی نه بیش‌از‌حد پرانرژی. نگاه خاصی به دنیا داری و من فقط تونستم مدت کمی باهات هم‌صحبت بشم ولی خیلی ازش لذت بردم و امیدوارم دعوتم رو قبول کنی و گاهی باهم به صرف چای حرف بزنیم ~
توی مهمونی با وی بیشتر از بقیه صحبت کردی، که حدس میزنم در مورد انیمه‌ها باشه، ولی کمی با گرشا هم وقت گذروندی و اواخر شب بود که مهمونی رو ترک کردی.
این نامه‌ رو بعدا‌ توی جیب پالتوت پیدا میکنی:
“ I always lose the things I don't want to lose the most. That's why I don't feel anything anymore. The moment you get your hands on something worth going after, you lose it. That's just how things are. There is nothing worth pursuing at the cost of prolonging a life of suffering”


تنها دختری که با موهای بنفشش وارد مهمونی شد تو بودی sayli، با مهربونی به همه لبخند میزدی و سعی می‌کردی به افرادی که معذب هستن کمک کنی.
خوش‌برخورد، مهربون و بامزه!
شنیدم که چندین نفر رو تشویق می‌کردی تا کار موردعلاقه‌شون رو انجام بدن و هرکی باهات هم‌صحبت می‌شد یه لبخند بزرگ روی لب‌هاش می‌نشست.
درنهایت موقع رفتن این نامه رو ازم دریافت کردی:
“آن‌هایی که قلب بزرگی در سینه دارند، دریا هستند. به‌سان دریا، آزاد و مهربان و خروشان. همواره پیش میروند و زندگی و طراوت می‌بخشند، به‌سان دریا؛ بخشنده و سرشار از زندگی.”


مهمون بعدیم تو بودی سوییت‌هارت، و نمیدونی چقدر ازت ممنونم که اومدی. میدونم روزهای تلخی رو گذروندی و چشم‌هات برام فریاد میزنن که چطور باور داری اوضاع قرار نیست مثل سابق بشه.
لباس‌های تیره، چشم‌های خسته و عدم تمایلت به نوشیدنی و رقص بهم ثابت می‌کنه که به خودت برنگشتی. میتونم غمی که توی قلبت خونه کرده رو احساس کنم، شاید برای همین زودتر از همه مهمونی رو ترک کردی؟
قبل از اینکه بری محکم بغلت می‌کنم و بهت میگم که بیشتر بهم سر بزن، ما شاید حرف‌های مشترک زیادی برای زدن داشته باشیم.
احتمالاً اون شب فراموش می‌کنی که نامه‌ای بهت دادم، ولی چند روز بعد پیداش می‌کنی:
“ زخمی که روی قلب بشینه هیچ‌وقت کاملاً خوب نمیشه، و تا زمانی که ما اجازه ندیم اون زخم بسته نمیشه و به خون‌ریزی ادامه میده. شاید وقتش باشه که خودمون رو ببخشیم و بپذیریم که اگر آدمی قسمت ما بود از کنار ما رد نمیشد؛ تا بتونیم با همون زخمی که حالا بسته شده زندگی کنیم و روزهای بهتری رو رقم بزنیم.”


از جمع کردن این همه نویسنده و شاعر فوق‌العاده خیلی خوشحالم، سِحر ماه تو با ورودت انگار کمی جادو به مهمونی اضافه کردی.
فرصت نشد بهت بگم که عاشق شعرها شدم و همچنین روبانی که موهات رو باهاش بستی چقدر بهت میاد.
توی مهمونی با وی صحبت می‌کردی و انقدر سرگرم شده بودید که درخواست‌های رقص رو رد کردید و هنوز هم کنجکاوم که کدوم کتاب شما رو انقدر به وجد آورده بود که توی حرف بدن در موردش غرق شدید.
حین رفتن این شعر رو از من دریافت می‌کنی:
“ ز دستم برنمی‌خیزد که یکدم بی‌تو بنشینم
 به جز رویت نمی‌خواهم که روی هیچکس بینم
تو را من دوست می‌دارم خلاف هرکه در عالم اگر طعنه است در عقلم اگر رخنه‌ست در دینم
من اول روز دانستم که با شیرین درافتادم
که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم
برای ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد
که بگرفت این شب یلدا هلال از ماه و پروینم

•سعدی”

20 last posts shown.

12

subscribers
Channel statistics