ᴵᶜᵉᵈ ᶜᵒᶠᶠᵉᵉ•

دُرُست جِلوےِ چَشم‌هاےِ سَنگـے‌اَت، تَمامِ هَستےاَم را باختَم؛ اَما تُو تَنها نِگَرانِ آلودِه شُدَن دیدِه‌گانَت بودے، تا مَبادا با دیدَن آ‌تَش بِه گُناه آلودِه شَوَد.
تُو آنجا بودے؛ اَما مانِع آتَش گِرِفتَنَ روحَم نَشُدی.
تُو آنجا بودے؛ اَما دیگَر دوستَت دارَم‌هایت، بَراےِ مَن نَبود.
تُو آنجا بودے؛ اَما دیگَر مالِ مَن نَبودے.
تُو آنجا نَبودے و دیگَر عَـطر گُل‌هایے کِه اَطرافَم را پُر مےکَرد، مَرا مَست نِمےکَرد!
تُو آنجا نَبودے؛ اَما هَمچِنان دَر قَلبَم مِهرَت را پَروَرِش مےدَهَم.
گویے مَجنونے هَستم کِه لِیلے، گِرِه بِه دِلَش نَزَدِه.

تو آمده بودی؛ اما هر که تابه‌حال پا به سرزمین کوچک قلبم نهاده بود، او را لگدمال کرد و رفت.
کسی چه می‌داند!
شاید تو واقعی‌ترین طلوع صبحی باشی که روحم لمس می‌کند.
شاید تو درست‌ترین اتفاق قلب دردمندم هستی که بسیار دوستش دارم.
شاید تو خلق شده‌ای تا من دیوانه‌وار عاشقت باشم.
شاید تو تنها کسی هستی که می‌تواند قلبم را چنین تصاحب کند.
شاید تو هستی، تا برای من باقی بمانی.
شاید من نیز می‌خواهم تنها برای تو در صفحه‌ی روزگار باقی بمانم.
تنها شاخه‌ی رزی که در قلبم، چنان پنهان کردم که دست بشر به او نرسد؛ زیرا تو تنها "رز من" هستی!

با هَر کوبِش باران، بَر پَنجِرِه‌هاےِ چوبے؛ اَشک‌هایَم را بِه خاطِر مےآوَرَم، هَمان‌هایے کِه برای توُ اَز چَشم،هایَم سَرازیر شُد!
با اینـ‌حال، اَندوهی نِمےخواهَم؛ توُ را دوست داشتَم، اَما زَمانِه اَشک‌هایَم را قُربانی دوستَت دارَم‌هاےِ زَبانَم کَرد...