مُجم

فکریِ این توهماتم که مثلا اگر عاشقی شغل بود من الان چقدر سابقه ی بیمه داشتم؛ چقدر مواجب ماهانه؛ چقدر اضافه کار؛ چقدر عواید ریز و درشت باستثنای حق عائله مندی بانضمام کلّی مرخصیِ نرفته.
اگر عاشقی شغل بود چه ترقّی و ترفیع هایی به دوسیه ام سنجاق می شد. حکماً هرسال هم نخست وزیر برای دادن جایزه ی کارمند نمونه دعوتم می کرد و من هم هر نوبه – از سر خجالت و حیا- مراسم شان را می پیچاندم.
اگر عاشقی شغل بود – علیرغم سختی کار- دلم بازنشستگی را گردن نمی گرفت. قبل اینکه حکمم را توقیع کنند یک پنجشنبه بعدازظهر، خودم را توی موتورخانه ی اداره حلقاویز می کردم.
الف بچه بودم عاشقت شدم. دارم دال بچه می شوم شازده! برگرد
+محسن رضوانی
.
.
.
@afew_poem

یکی از اسماء الهی همین اسم باسط است. باسط در كنار قابض است. یعنی خداوند متعال چیزی را گسترده و بسیط می گرداند و بعض اوقات بر اساس حكمتی همان را كم می كند و در آن قضیه تنگ می گیرد. فی المثل رزق. گاهی تنگ می گیرد می شود قابض الرزق گاهی بسط می دهد می شود باسط الرزق.
اگر عشق را مقوله ای از جنس رزق بدانیم این دو اسم در عشق نیز به كار می رود. قابض العشق. باسط العشق. زیاد غصه نخورید...همان كه شما را در تنگنای علاقه می نهد همان هم روزی به كار و بار عاشقی تان بسط و گستردگی می دهد...
.
.
.
@mojam_69

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است
اگر هستی که بسم الله! در تاخیر آفات است

مرا محتاج رحم این و آن کردی؛ ملالی نیست
تو هم محتاج خواهی شد...جهان دارِ مکافات است
+فاضل نظری
.
.
.
@mojam_69

درد خروار خروار می آید مثقال مثقال می رود.
+رمان برپا
.
.
.
@mojam_69

هو المحبوب
حضرت عزرائیل - صلوات الله علیه- در مقام نزع است. نزع یعنی کندن. یعنی جدا کردن چیزی از چیز دیگر. هر کجای این عالم اگر چیزی از چیز دیگر جدا شود، حضرت عزرائیل - صلوات الله علیه- در آن دخیل است. جایی خوانده بودم که اگر دل کندن از چیزی یا جدا کردن محبت کسی از وجودی بسیار مشکل شود و از هیچ طریقی درمان نپذیرد، تنها راه باقی مانده، نور حضرت عزرائیل است. یعنی آن شخص با غرقه شدن در یاد مرگ، می تواند از آن وابستگی رها شود...
حق مددی!
.
.
.
@mojam_69

هر شب میان مقبره ها راه می روم
شاید* هوای زیستنم را عوض كنم
+ علی داوودی
*باید
.
.
.
@mojam_69

حکایت انسانی که نیهیلیسم را با تمامیِ روحش تجربه کرده است. حکایت انسان گم گشته. صفات جهان نیهیلیسم را چه خوب و شاعرانه می گوید: هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دست ها پنهان، نفس ها ابر، دل ها خسته و غمگین، درختان اسکلت های بلور آجین، زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه، غبار آلوده مهر و ماه، زمستان است
.
.
.
@mojam_69

«و لکل امةٍ اجلٌ...»

در خود، درون آینه ها خیره می شوم
دوران عاشقانه سرودن گذشته است
+مهدی حمیدی

*هر چیزی یک دوره ای دارد آقا! این دوره به طورِ طبیعی به سنِ آدمی ارتباط دارد. مثلا به طور طبیعی آدمی تا یک زمانی می تواند انتخاب هایِ بزرگ و عمیق انجام بدهد. تا یک زمانی می تواند عاشقِ شوریده ِ مجنون وش شود... اما این دوره ای بودنِ امور از جهاتی می تواند مستقلِ از زمان بیرونی هم عمل کند. می بینید که این آقا با این که یک احساسات عمیقِ سرشاری در دلش موج می زند و در اوج جوانی هم می باشد و ممکن است یک دخترِ خوبِ پاک رویی هم رو به رویِ زندگی اش باشد اما او تحمل این بارهایِ گران را نداشته باشد. چرا که چیزی در برهه ای از زمان به علتِ فعلی که خداوند حکیم اراده کرده است، در زندگی اش رخ داده که او را از درون و تکویناً موردِ هجومِ دردهایِ متوالی و لاینقطع قرار داده و این هموم و آلام رشته ی امل را بریده باشد و به کلی خیال عشق را از او گرفته باشد... نکته ی مغفول مانده را ملایِ صهبا در حاشیه ی کتاب نصاب العشاق فی امور الشاقّ ذیلِ عنوان «کیفت فعل خداوند درباره ی او» متذکر می شود که حقیر آن را ترجمه کرده است به این امید که خالی فایده ای نباشد: خداوند از آن جایی که دوست دار دل هایی است که قابلیت عاشقی را دارند آن ها را بعضِ اوقات اول به محبت سیه چشمی دچار می کند تا که ذره ای حتا شده باشد به مجاز از امورِ محبتی به او بچشاند و بعد با انواع بلایا و امور و سردی ها و بی مهری ها و فجایع کذایی مورد هجوم قرار می دهد تا که دلِ آن عزیز را از هر چه غیر است برهاند...و او را به کمالِ انقطاع برساند...اللهُ لطیفٌ بعبادِه.
**این مهدیِ حمیدی، رفیق فابریکِ عزیزِ دلِ ماست.صنمی با آن شاعر که می گفت «گر تو شاه دخترانی/ من خدای شاعرانم» و هم نامِ مهدیِ ما بود و از قضا هم اهل شیراز بود، ندارد... (توی پرانتز بگویم که همان آقا را مهدیِ اخوان ثالث در مقاله ای در جلد دوم مقالاتش چنان مورد ملاطفت قرار داده بود که گمان کنم یارو تا به ابد کمر راست نکند راجع الی هناک...)مهدیِ ما هیچ ادعایِ خدایی ندارد البته هر چند به زعم حقیر از آن شاعرک بسیار بسیار بلندبالاتر است. که سر بلندیِ ما در بندگی و تواضع و خاکساریِ ماست.
.
.
.
@mojam_69

خبر رسید که پاییز رو به پایان است
چه دل خوشید؟ که این اول زمستان است
تو ای خزان زده جنگل، مخوان سرود سرور
صبور باش که فصل درخت سوزان است
نبود و نیست مرا همدمی که این جنگل
نه جنگل است، که انبوه تک درختان است
چه گریه ها که نکردند ابرها تا صبح
به پشت گرمی این غم که ماه پنهان است
هوای هیچ دلی پرس و جوی دریا نیست
مدار پرسه ی این جوی ها خیابان است
+محمد مهدی سیار
.
.
.
@mojam_69

«یا بُنَیَّ لاتَقصُص...»

چاک خواهم زدن این دلق ریایی چه کنم؟!
روح را صحبت ناجنس عذابی ست الیم
+ حافظ رحمه الله

*آورده اند که بهلول عبایی زربافت از خلیفه خلعت گرفته بود. روزی بر خر خویش از محلتی برگذشت. در گذرگاه خرابه ای بدید. دیواره های خرابه فرو ریخته بود. سرکی برکشید به نظاره. مدفوعی بدید. داخل در خرابه شد. سر به سوی آن برد و جمله ای مبهم به زبان آورد. اندکی مکث کرد و گوش فرا برد به سمت مدفوع. سر به تایید تکان داد. عبای خویش برگرفت و بر مدفوع بینداخت و برفت. چند کس او را بدیدند. از این کار بهلول در شگفت شدند. پرسیدند: آن چه حد ندارد در این عالم دیوانگی ست. تو را چه شده، خلعتی به آن قیمت بر این بی قیمت بینداختی؟ گفت: از او سوآلی پرسیدم. عبا را هدیه ی پاسخِ مناسب، کردم. پاسخِ مقبول بداد. الوعده وفا. عبا را به او بدادم. پرسیدند از آن سوال و جواب. بگفت: پرسیدم ای بیچاره تو را چه شد که به این روز افتادی؟ بگفت:منم قدر و قیمتی داشتم روزگاری. چندی با إنسان** أُنس گرفتم و هم صحبت شدم، شیره ی جانم کشید و به این روزگار افتادم؛ بیهوده، تنها، کثیف...
**پانوشت: انسان با آدم فرق دارد. انسان ریشه اش با نسیان یکی ست؛مقام انسان یعنی فراموشی و غفلت از خویشتن خویش و مقام سودپرستی و مقام گناه و مقامِ ... اما مقام آدمی یعنی کسی که به ایمان رسیده است و توبه کرده و در آن مستقر گشته. اهل ایمان هم صفاتی دارند که گاه ظاهر آنان بر صدق باطن دلالت می کند و گاه نمی کند. پس بایستی آدمی در هر صورت مواظبت کند که به ظاهر موجه فریب هر کس و ناکس را نخورد. که عمل موید قول است. یعنی دیده ایم که بسیار ظاهر آراسته ی زاهدی که در مقام عمل گرفتاری هایی داشته اند برای خودشان و دیگران ...
.
.
.
@mojam_69

بسم الله الرحمن الرحیم
.
.
.
هست كلید در گنج حكیم