نامه ها


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


نه برای یک نفر، برای تمام کسانی که با آنها حرف دارم و نمی‌توانم حرف ها را صریح بیان کنم.
@romiina_h

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


نمی‌شناسمت. اما به نظر می‌آید که لبخند زیبایی داشته باشی.
گاهی دوست دارم نامت را صدا بزنم، تو را به سخن گفتن وابدارم، خودم سکوت کنم و تو حرف بزنی. از هرچه که شوق بر دلت می‌اندازد! اصلا چه فرقی می‌کند؟ تو بگو آب و هوا، تو بگو ترافیک! فقط حرف بزنی. حرف زدنی نا منتهی که من مجبور به پاسخ دادن نباشم. فقط چشمانم را ببندم و گوش بسپارم. به صدای تو که مانند دریایی آرام، می‌خروشد.
گاهی وقتی سر می‌رسی، احساس می‌کنم هرچه غم و اندوه است از من می‌گریزد، اما به محض رفتنت همه از نو در من متولد می‌شوند. نمی‌دانم، دوستت دارم چون لبخندِ زیبایی داری؟
یا به این خاطر که با حضورت اندوه‌ها را چال می‌کنی؟


فکر می‌کنی این که دیگر سکوت کرده‌ام و نمی‌جنگم، بدین معناست با شرایط خو گرفته‌ام؟ یا اینکه نصیحت‌های عبثی که کنار گوشم فریادشان می‌زدی در من اثر کرده؟ فکر می‌کنی این‌که در پیش رویت می‌خندم و دیگر هر چه می‌گویی ساده از کنارش گذر می‌کنم یعنی نفرت‌هایم ته کشیده؟ فکر می‌کنی وقتی مریض می‌شوم و نگرانم می‌شوی و خودت را به در و دیوار می‌زنی تا آسوده نفس بکشم، از خوشی دلم قنج می‌رود؟ در گذشته چنان دوستت داشتم که اگر پوستت خراش کوچکی برمی‌داشت دیوانه می‌شدم اما ببین چه بر سرم آورده‌ای که دیگر بدون تو زیستن تنها آرزویم شده.
فکر می‌کنی بعدها به حرفت می‌رسم؟ فکر می‌کنی این رنج‌هایی که اکنون متحمل می‌شوم را فراموشم می‌شود؟ نه. فقط سکوت می‌کنم تا بی احترامی نکرده باشم، هرچه باشد برایم زحمت‌های فراوانی کشیده‌ای. سکوت می‌کنم که یک روزی پشیمان از گفته‌های خویش نشوم. اما در این گوشه‌ی خلوت که می‌توانم بگویم دیگر دوستت ندارم؟


مقصد من سایه‌هاست. من درگیر رفتنم. خودم را بند وجود هیچ‌کس نمی‌کنم. از همه فاصله می‌گیرم که مبادا حرف قشنگی پایم را به بودن قفل و زنجیر کند. نمی‌دانم کِی می‌روم. نمی‌دانم؛ شاید یک روز بارانی، بعد از آخرین پاکتِ سیگاری که به خورد ریه‌هایم دادم.
می‌گویی در خودم گم شده ام؟ می‌دانم.
می‌گویی باید فرار کنم و به تو پناه آورم؟ نمی‌توانم.
تو می‌توانی خوشحالم کنی، شاید خنده بر لب‌هایم بنشانی. اما هرگز نمی‌توانی مرا از این منجلاب بدبختی که درش گیر کرده‌ام نجات دهی. هیچ‌کس نمی‌تواند. زمان من تمام شده و من در حال غرق شدنم. یا باید بمانم و ذره ذره بمیرم، یا که خودم، با سرعت هرچه تمام‌تر خودم را تمام کنم.


حقیقتا بعضی وقتا از بی مخاطب بودن این نامه‌ها دلگیر می‌شم. مثلِ الان.


تو که هستی، همه‌ی خوشی‌ها حقیقی‌اند. خنده‌ها از ته دل و تمام افکاری که هر ثانیه تلاش می‌کنم از خودم دفعشان کنم، به محض آمدن تو می‌میرند. من با اندوه زاده شده‌ام، با اندوه رشد کرده‌ام و طی این سال‌ها، رنج همراه همیشگی‌ام بوده. سخت است که غمگین نباشم؛ اما این خوشی‌ها که به دست تو خلق می‌شوند، نفس کشیدن را برایم آسوده می‌کنند. نمی‌دانم این‌بار باید چه کنم! بر زندگی و تصمیماتم سخت بگیرم یا که بگذارم این خوشی‌ها در سلول‌های تنم خانه کنند؟ چون که دیگر تاب و توانش را ندارم. بس که با ترس نفس کشیدم و تصمیماتم را هزارباره مرور کردم، به بن بست رسیدم. حقیقتا، تو را می‌خواهم. نه برای مدت طولانی، تا آن هنگام که به صلاحمان باشد. تا آن‌هنگام که از یکدیگر سیر نشده باشیم.




این‌جا بارون گرفته. پشت هم رعد و برق می‌زنه و صدای لاستیک ماشین‌ها روی آسفالت خیس خوب به گوش می‌رسه. یه بی‌کلام پارسال همین موقع‌ها فرستاده بودی، اون و گذاشتم نشستم پشت پنجره. حتی یذره هم ناراحت نیستم. خوبِ خوبم. انقدر خوب که اگر امکانش وجود داشت از پنجره می‌پریدم پایین زیر بارون می‌رقصیدم.
می‌دونی جونم، اون روز داشتم فکر می‌کردم تنها کسی که قبل رفتن اذیتم نکرد و زیر پاهاش لهم نکرد تو بودی. حتی اون‌قدر خوبی در وجودت رخنه کرده که گاهی میای پشت پنجره و بهم سر می‌زنی، نفس‌هام و وقتی خوابم چک می‌کنی و قبل از اینکه بیدار بشم می‌ری. قبلا عصبی می‌شدم. همش می‌گفتم ای بابا، این چه آدمیه، من و نمی‌خواد ولی هی میاد سمتم. چه وضعشه؟
اما حالا که فکر می‌کنم تو پاک تر از همه‌ی اون‌هایی بودی که ترکم کردند. خواستم ازت معذرت بخوابم که همش تو ذهنم باهات قهر بودم و می‌جنگیدم. اما حالا دیگه احساساتم مثل قبل نیست. دیگه هیچ بنی بشری رو روی زمین دوست ندارم، حتی تو.
اما به خاطر رفتارهای خوبی که باهام داشتی و من همش فکر می‌کردم می‌خوای آتیش قلبم رو از نو روشن کنی، ازت ممنونم.
من یخ بستم. حالا بیا بشین رو به روم.
با لبخند، در آرامش نگاهت می‌کنم، این‌بار نه قلبم تند می‌زنه، نه صدام می‌لرزه، نه پوست دستم رو می‌کَنم. فقط نگاهت می‌کنم.
این‌جا بارونه. هنوزم دارم بهت فکر می‌کنم.
اما دیگه نه دلگیرم ازت، نه دلم می‌خواد برگردی به خونه.


و امشب هم دلتنگی عجیبی در رج به رج وجودم نقش بسته. کجایی ماه تابان روزهای سخت و تار من؟ کجایی که من این‌چنین از غم نبود تو بی‌تابم؟


چه حکمتیست در کار تو؟
که یک قدم به جلو آمده
و صد قدم به عقب می‌روی

فکر می‌کردم که روزی
به فاصله پوزخند بزنیم
و صاحب این دنیای غریب باشیم
اما حالا این تو هستی که می‌خندی
به اشک‌ها و بی تابی‌های من
و هر که نداند فکر می‌کند
من با تو چه ها که نکردم!
که تو اکنون این‌طور
مرا نادیده می‌گیری
و تا ذره‌ای آرام می‌گیرم
تو با آن پاکت سیگار لاطائلت سر می‌رسی
هی دود می‌کنی و نفس من بند می‌آید
و بعد آن‌قدر دور می‌شوی
که بلندی دستانم برای گرفتن دستان تو
کوته به نظر می‌رسد
اما با همه این‌ها نمی‌توانم دوستت نداشته باشم
تو را با آن پاکت سیگار چرند
به تمام دنیا و آدمیانش ترجیح می‌دهم.


چه چیز تو را به حضور داشتن وا می‌دارد؟
من سکوت تو را می‌پذیرم
و بودنت را چنان می‌پرستم که گویا پیغمبری برای هدایت من آمده
تو اگر می‌دانستی چقدر تمام خودم را برایت خرج می‌کنم؛
به این سرعت به نیستی می‌شتافتی؟


تو در اشک‌هایم نفس می‌کشی
و هر بار که گریه‌هایم بند می‌آیند
مرگ تو را به چشم می‌بینم
تو از غم من زاده شده‌ای
و در سکوت شب، فریاد می‌شوی
چشم‌هایم که بسته می‌شوند
صدایت در گوش‌هایم نجوا می‌کند
و نگاهت رنگ تیره‌ای دارد
که ماه در تاریکی آن شبِ بلند، می‌درخشد
از کوچه‌های خلوت گذر کرده‌ایم
و زمستان را پشت سر گذارده‌ایم
یک تابستان را دیدیم
و پاییز را با اشک‌های من
به دست باد سپردیم
اکنون، کسی صدایت می‌زند
و تو می‌روی
نگاهتان می‌کنم و قلبم تیر می‌کشد
انگار که پرنده‌های ساکن قلبم
مهاجرت می‌کنند
و من با کوهی از غم تنها می‌مانم
ای کاش این شب تیره
تو را به من باز پس دهد
در این سکوت،
تنها بودن حال عجیبی دارد
چون هر چقدر اشک می‌ریزم
تو به من باز نمی‌گردی
غم‌ها را گذاشته ای برای من
و با دیگری خوشی.




از بودنت هیچ نمی‌دانم
و اصلا نمی‌دانم که بودن تو
چه طعمی دارد، شیرین یا تلخ؟
چون همیشه نصفه و نیمه بودی
و هیچ انتظاری از تو نمی‌رفت
که یکهو بیایی
و من باور کنم که تمام حرف‌هایت راست بوده!
که باور کنم می‌شود انسان‌ها بگویند کسی را دوست دارند،
و عمیقا داشته باشند!
اما هربار که یادت می‌افتم
غم تمام وجودم را می‌گیرد
احساس می‌کنم عاشق شده بودم..
تو همان کسی بودی که مردم می‌گفتند:
"یک نفر می‌آید که توان فراموش کردنش را نداری"
عزیز جانم
تو همان بودی..
همان که هیچ‌کجا شبیه به او پیدا نخواهم کرد.
و تا همیشه در قلبم نگاهش می‌دارم
و همیشه منتظر می‌مانم که بر حسب اتفاق
یک‌کجا ببینمش
آخر آدمیان می‌گویند "دنیا کوچک است"
اگر دنیا کوچک باشد،
پیدا کردن تو که دیگر کاری ندارد جانم.


غم انگیره مانکی
ولی انگار دیگه به آخر رسیدیم.
شاید یک روز بفهمی چقدر غم‌انگیز بود برام؛
تمام کارهایی که کردی
و بعد وانمود کردی هیچی نشده.


حق با تو بود جانم؛ من لیاقتم بیشتر از تو بوده و هست، اما تا به زمان حال کسی را به چشم ندیده‌ام و با قلب احساس نکردم، که بیشتر از تو بفهمد و روحش با روح من مانوس باشد. انگار که تابستان سال قبل یک تکه از من به تو گیر کرد و نخ کش شد. پس از تو یک‌طور دیگر زندگی کردم. زندگی‌ام پس از آمدن تو به کل تغییر کرد.
پس از آشنایی با تو بزرگ شدم، عاقل شدم و تمام تلاشم آن بود که بتوانم خودم را هم‌سطح تو وَ عقل و دانش‌ات کنم. و حالا که در اوج خودم هستم، تو نیست شده‌ای و انسان‌ها؟ هیچ‌کدامشان به من نمی‌خورند. ربات‌هایی هستند با مغزهای کوچک و زنگ زده!


تو هم می‌دونی که همه‌ی این‌ها دروغه و ما یک روز به هم می‌رسیم. چون من مدت‌هاست که منتظر تو نشستم و به آسمون نگاه می‌کنم تا که شاید از لابه‌لای ابرها پیدات بشه و من از شوق دیدن تو به پرواز در بیام.
تا به حال فکر کردی بهش؟ چون یادمه قبل‌تر ها می‌گفتی من و تو شبیه به‌هم دیگه‌ایم و بهتر از هر چیز دیگه‌ای، خوب یادمه که می‌گفتی اگر شب به صبح برسه و ما نمُرده باشیم، هم‌دیگه رو توی یه کافه‌ی تاریک و سرد ملاقات می‌کنیم.
دربه‌در دنبال حس خوب می‌گردم اما نمیشه، این حس‌ها بدون حضور تو معنا ندارند و فقط می‌تونم بشینم و به جای نواختن، گیتارم و در آغوش بگیرم و اشک بریزم. برای فرار از تو به آدم‌هایی پناه می‌برم که نمی‌شناسمشون و وقتی آزارم می‌دن از اون‌ها به تو پناه میارم. به تویی که دیگه خیلی وقته وجود نداری. تنها چیزی که ازت به‌جا مونده چهار تا حرف تو خالی و پوچه.


لبخند های هیچ‌کس شبیه به تو نبود. وقتی بهم نگاه می‌کردی انگار داشتی به عمق وجودم لبخند می‌زدی. انگار داشتی لایه لایه‌های روحم رو می‌شکافتی که برسی به انتها و پاکی وجود خودت رو در من جای بدی. واسه همینه که اگر در حال کُشتن کسی هم باشم، لبخند تو یادم بیاد می‌بخشمش.
بعد تو دنیا تیره‌ست. حداقل برای من اینطوره. چون من انگار دیگه هیچی ندارم. اون روحی که تو سعی کردی گسترش‌اش بدی بعد از رفتنت به تاراجِ نابودی رفته و جاش یه روح خالی از احساس، یه روح خالی از حال خوب نشسته و مدام آزارم می‌ده. نمی‌دونم شاید هم اون‌قدری بزرگ شدم که این جسم کوچیک نمی‌تونه تحملم کنه. نیازمند این‌ام که کسی در آغوشم بگیره ولی تنِ هیچ‌کدوم از این آدم‌ها اون حس آرامش رو بهم القا نمی‌کنه. به حضور تو کنار خودم احتیاج دارم.
و زندگی چه بی‌رحمانه ما رو از چیزهایی که آروم نگه‌مون می‌دارن دور می‌کنه.


گاهی وقت‌ها احساس می‌کنم تمام شده‌ام و وقتی یکهو تو را می‌بینم از نو جوانه می‌زنم. دلتنگ توام و این روزها بیشتر از همیشه دوست دارم ملاقاتی صورت بگیرد. صحبت کردن با تو درست شبیه به نوری‌ست که در تاریکی مطلق، درون روحم روشن می‌شود. هر چند امیدبخش نیست اما زنده‌ام می‌کند و از آن احساس مرگ‌باری که هر ثانیه زندگی‌اش می‌کنم، می‌کاهد.
برای تمام رفتارهای نادرستی که داشته‌ام پشیمانم و تو را نمی‌دانم که چطور تا این حد پاکی و قداست در روحت جای گرفته که همه را نادیده گرفتی و اکنون باز هم این‌جا حضور داری. از میان تمامی انسان‌هایی که می‌شناختم یک تو مانده‌ای و تعداد اندکی که فقط 《تحمل‌ام می‌کنند》 و امروز اگر نفس می‌کشم و زندگی می‌کنم از وجود توست چون مدت‌هاست که به مرگ فکر می‌کنم و مدت‌هاست که آرام‌بخش‌ها را در کشوی کنار تختم پنهان کرده‌ام و منتظر روز موعود هستم و تو هربار با یک حرف کوتاه، لبخند را مهمان لب‌هایم می‌کنی و من از مردن دورتر و دورتر می‌شوم.
اما این‌جا که امروز ایستاده‌ام، نه به مرگ نزدیک است، نه به زندگی. گویا روی هوا معلقم، میان زمین و آسمان. انگار که دیگر جاذبه‌ی زمین رویم اثر ندارد و پایم را با طنابی به زمین گره زده‌اند. می‌خواهم پرواز کنم اما از دوری می‌ترسم. از دوری از تو، از دوری از تمامی انسان‌هایی که دوستم دارند. نگاهم نکن، چون ممکن است با یک نگاه ساده، تمام امیدم برای پرواز دود شود و باز هم زمین‌گیر شوم.


زمان کمی نیست که زندگی باب میل شما بوده.
مدت زیادی‌ست که هر روز مرگ را زندگی کردم.
از حالا به بعد،
آن من در گذشته جا ماند.

فردا برایم ذره‌ای اهمیت ندارد.
تمام فکرهایم را کرده‌ام
و دیگر به فکر پروازم
احترامی برای هیچ‌کس قائل نیستم
و هرکس پاپیچم شود، با تندی مواجه خواهد شد.
و تو؟ تو را نمی‌دانم. بودن و نبودنت دیگر فرقی ندارد. حتی احساس کنونی‌ام به تنفر هم نمی‌رسد. دیگر برایت ارزشی قائل نیستم، همان‌طور که تو مرا از بدو تولد زیر پاهایت له کردی و درون مشت‌هایت فشار دادی. آن‌قدر لِه شدم که تمام تنم زخم شده. این ها ردِ سیلی‌های توست که روی گونه‌ام مانده، این‌ها ردِ سخنان عبثی‌ست که از مغز خالی از تفکرت بیرون آمده.
و این منم، که با تن زخمی برای ادامه دادن می‌جنگم و تقلا می‌کنم و این‌بار تو توان آن را نداری که مرا درون مشت‌هایت نگاه داری.
دوره‌ی قدرتِ تو به پایان رسیده و من همه‌چیز را در دست گرفته‌ام.


قشنگ نشد.
یکی دیگه بنویسم.

20 last posts shown.

12

subscribers
Channel statistics