ㅤㅤㅤㅤㅤ


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


ابدیتی عمیق بنگر به وحشتِ وجود

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: ‌ ‌ ‍ ‍ ‍ ‌bùtterf𝗅y
عزیزِ کوچكِ رنج دیده‌ام ، من نتوانستم از غم‌هایم رهایی پیدا کنم و ناچاراً آن‌ها را رنگ کردم و به دیوارِ اتاقم چسباندم. در این لحظه تمامِ آنچه یاد گرفتم این بود که نمی‌شود بی‌غم زندگی کرد. به تو گفته بودم برایت خورشیدی در پاکت می‌گذارم و می‌آورم اما آسمان سراسر ابری شد و من به جای‌ِ خورشید برایت تکه ابری کندم و آوردم. چاره چه بود؟ همین بود و بس. به تو گفتم کم نمی‌اورم ، قول دادم که همه‌چیز را درست کنم و هنوز هم پایِ قولم ایستاده‌ام. تو را رها نکرده‌ام. به ناچار این روزها را با تکه ابری میگذرانیم ، آسمان همیشه ابری نمی‌ماند. برایت خورشیدت را می‌آورم


شهامتِ زیستن، جنگی‌ست درونِ آیینه
قدمی‌ست بر لبه‌یِ تیغِ نظاره‌گر
نظاره‌گرِ سایه‌هایِ زخم‌هایِ شیشه‌ای‌ست
دمیدگیِ هر نفس بر آن، مرگِ کوچکی‌ست
و شهامتِ مرگ همچو زیستنی‌ بی‌نقاب
سقوطی به سویِ اوج در خلأِ خاک
و مرگ که پنجره‌ای‌ست به دل‌هایِ تاریکی
همان‌جا که زیستن؛
در خفگیِ صدایِ حقیقت می‌پیچید
پس بزی گویی که حقیقتِ مرگ را زیسته‌ای
گویی که در قلبِ نیستی،
هستی‌ات را جا گذشته‌ای
چرا که زیستن به معنایِ مرگ در هر لحظه‌‌ست
یعنی رهایی و شکستنِ مرز‌هایِ نامحدودِ قفس
ما که رهسپارِ این سفرِ بی‌نقشه‌ایم و بی‌مقصد
پر از زخمِ توهم با تپشِ قلبِ وهمِ واقعیت
وهمِ ما که واقعی‌تر بود
از واقعیت‌هایِ دروغینِ آنها
بزی که هر قدم انقلابی باشد، حُکمِ عصیان
یک فریاد از عمیق‌ترین ژرفایِ سکوتِ اجبار
برایِ مرگ که زیسته‌ است در زیستنِ ما


آنگاه که خیرگی‌ام از چشمانِ ساده می‌گذرد
محوِ افق، رسوخِ ارتفاع
سهمِ ابدیِ ریزش و اتفاق
مرورِ یاد، میانِ گذر و خاطره
عبورِ گذشته از ما و ما از گذشته
باری دیگر از کوری‌هایِ من
ذره‌هایِ پخشِ نبودن
و بودن که مرا غروب‌
به آغوشِ سایه‌اش می‌کشد
نه سایه و نه سراب، تاریک‌تر از سیاهی نیست
گاهی با گذر از تو تاریک‌‌تر می‌شوم
گاهی عبورِ من، خودِ تاریکی‌ست
که تاریک‌ترینم و تو حتی از من تاریک‌تر
امتداد‌‌ی‌ست بر این ابدیت همچو ارواحِ شب
در اعماقِ کوری‌هایِ بینش، غرق می‌شویم


ندایِ مرا با نغمه‌ات صدا کن
آنگاه که سکوتِ مرا نمی‌شنوی
مرا با دیدگانت نظاره کن
وقتی چشمانم را با کوری‌ات لمس می‌کنی
رسیدن را دشوار می‌کنی
و در ناممکن گم می‌شویم
هستی‌مان را به نیستی می‌سپاری
در سرتاسرِ بودن، سپری می‌شویم
نقضِ وجود و گذر از شیبِ پر سقوط
که سقوطِ من، معنایِ عبورِ توست


وجودِ تو، رهایی‌ست از وجود در چند لحظه


خاموشیِ صدا، قطراتِ سرکش، طنینِ شفاف
توهمِ سبز، برگ و ریشه، زمین و زمان در فریاد
از چشم همچو جریان، چشمه‌ای زلال و جاری
که اشکِ طبیعت، ندایِ آخرین آب‌هایِ پاکی‌ست


چشمِ چشمه، تو سکوتِ کوه گم شد
رودا از ترس بُریدن، مسیرشون عوض شد
برگِ خسته از سقوط، تو دستِ خاک پوسید
و ریشه‌ای که به خیالِ زندگی
لبِ مرگ رو بوسید
که تو این زمین، بویِ مرگ تو نفس‌هاست
سبزیِ جنگل قصه شد، حالا درخت کجاست؟
یه مشت خاک، یه آسمونِ پر از سیاهی
هرچی بود فروختن، سهمِ نفس شد تباهی


از کیستیِ خود مپرس که تو کیستی
که در واژه‌ها حقیقت، رنگ می‌بازد
هستی بی‌معناست، اما تهی نیست؛
معنایِ آن در خلأیی است
که میانِ من و تو جاری است
در نزیستن‌هایِ خاموش، زندگی می‌روید
و آنگاه که عدم در ژرفایِ ما خانه کند
سقوطِ اشک‌ها-سقوطِ ابرها‌ست
سقوط‌ِ جهان پس از سقوطِ انسان
زیستنی فراتر از زمان را فاش می‌کند
زیرا جاودانگی، نه در بودن
بلکه در پذیرشِ نبودن نهفته است.


در جهانِ خیانتِ حقیقت به خاک سرد
زمان، زهرِ تلخِ عبورِ عدم را می‌چشد
و هر لحظه، خنجری‌ست در دستانِ وهم
که در قلبِ تاریکیِ ابدیت فرو می‌رود


ظلم‌دیده‌یِ تلخی بود در خمیدگی ایستاده
اما در آخرین لحظه‌یِ زمانِ گذر
او نیز انسانی بود در جستجویِ نفسِ آسایش
در گسیختگیِ خلقِ منظره‌هایِ نفرتِ
او نیز روحی بود-آسیب‌دیده-در تفریقِ خانواده
طعمه‌یِ جنگِ جامعه-اسیرِ قطاری بی‌قافله
آنجا که نبود میان خون و زخم ذره‌ای فاصله
همچو مردانِ جنگجویِ آگاه به حماقتِ جنگ
می‌جنگید تا جنگی نباشد
غافل از اینکه خالقِ جنگ‌ها بود در درون خود
خونریزیِ صلح از ابدیتِ عمق و زندگی‌هایِ سرد
تنها ناظرِ او، خدا نه بلکه حاصلِ آوار‌ش بود
با وجودِ سیاهی او نیز انسانی پر از رنگ بود


Forward from: Āpocālypseᯓ
هر کسی از این دنیا چیزی برمی‌دارد، من دست برداشتم.


از دنیایِ تو تا زیستنِ من، زندگی‌ها فاصله‌ست
از نبودنِ تو تا بودنِ من، هزاران وجود فاصله‌ست
حتی در نزدیک‌ترین نزدیکیِ قلب
دوری‌ها فاصله‌ست
تا نبودنی ابدی‌ست نبودنِ تو و رهاییِ وجودی دیگر
از من تا تو و ما، فاصله‌ها فاصله‌ست


امروز نیز از تو و تو‌ها می‌گذرند
ذره ذراتِ تیکه‌پاره‌ها و تسلسلِ ساعت‌ها
همچو چشمانی باز-بازیگرِ شخصیتِ رُعب
و کاشتنِ بذرِ خوف در عمیقترینِ نقطه‌یِ وجودِ عمق
ردِ‌‌پای‌شان تنها گذر‌ی‌ست از جریانِ بی‌گذرِ توست
همین اندک لحظات، تو را وادار به تجربه‌یِ ابدیت می‌کنند
از ابتدا‌یِ خطِ تو تا ابتدایِ انتها و آخرین بی‌نقطه‌‌یِ آغاز‌ها
بازیگرِ سناریویِ ابدیت و نمایشِ بی‌سایه‌یِ پایان‌ها‌ست


چه بی‌رحم است نگاه‌هایِ خلقت
به گمانش دیدگانی نافذ، بی‌نظر به ناظر
که به جرمِ عبور، حکمتِ خلقِ رنج را حکمِ عابر
محکومِ بیچاره، جهانی‌ست جهان‌ها به دور از آسایش
تعریفِ آفریننده برای اوست رنجِ ابدیت به نامِ آرامش
که صلح را از طریقِ جنگ بیابد
سپیدی را پس از خون بیابد
به هنگام که آزادی را از چنگِ ظلم در‌آرد
ابدیتی تاریک بیابد


رقصِ واقعیتِ لخت در نمایشی به نام زندگی
آنجا که حقیقت، جامه‌هایِ دروغ را به تن می‌کند
و انسانِ رقصان-وجودِ رنجِ عاشقانِ تلخِ کولیان
که موسیقیِ عاری از نغمه را بی‌صدا می‌نوازند
فریاد‌هایِ سکوتِ خونین را می‌نوازند
و وجودشان با رقصشان نواخته می‌شود


سرآغازِ عادتِ به سقوط از اولین لغزش
از ابتدایِ شکسته‌ترین نقضِ سکون به هُبوط
آنجا که رنج از عمق و غم به زیستن تبدیل شد
و آتشِ زیستن به جهنمی ابدی تبدیل شد
به سرزمینِ خاکستر تبعید شد
این روحِ پر از درون که می‌نگرد این جهانِ پر از دروغ
دروغ می‌شود و خالقِ آن-سیاهی‌اش نقضِ اندوه
چرا که سرآغازِ عادتِ به آوار از اولین سقوط
ختم شد به آخرین گذر از جنسِ خون‌ریزیِ ابدیتِ عبور


Forward from: 𝙁𝙚𝙧𝙣𝙬𝙚𝙝
زمانی از راه میرسد که سکوت خیانت است.


چرا ظلمِ قلم واژگانی بی‌نوا می‌نگارد
نگاری از جنسِ فقدان و جملاتِ مجهول
از عدمِ زیستن و بی‌معنا‌هایِ وجود
پس از گذرِ عبور، عبورِ گذر را می‌نگارد
انعکاسِ مسیرِ بی‌خط به سوزِ ستاره می‌تابد
مرگ تدریجیِ خورشید-مرگِ تدریجیِ کاغذِ زمین
اما حتی پس از خلأ-همان سپیدیِ ورق
زنده است سیاهیِ سیاه‌چاله‌یِ قلم
حتی اگر ننویسد و دیگر نگاشته نشود
می‌نگارد تابش را-می‌نگارد وجود را
و می‌نگارد-می‌نگارد نگار را


جریانِ جنون، جاری در جبرِ جنگِ جنگلِ جسارت
اسیرِ سردی و سرمایِ سحر‌گونه‌یِ سختِ اسارت
نزیستنِ زندگی، زمینِ بی‌زمان‌اَت تا ضمیرِ بی‌ضمانت
که کثرتِ کابوسِ کیستی‌ات، کتاب‌ها بی‌‌کلمه می‌نگارد؛
حکایتِ زیستن، تنها یک کنایه‌ست


Forward from: رویای ناتمام
جامعه بیماره لزومی به اجتماعی بودن نیست.

20 last posts shown.

869

subscribers
Channel statistics