آمستریس


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


فرهنگ بومی را باید زنده نگاه داشت ، ولی آنچه وجه اشتراک و سرمایه بزرگ ایرانی است ، زبان فارسی است . دلتنگی از سیاستمداران نباید تبدیل به دلتنگی از کشور شود . اگر نارسایی در کار بوده ، که البته بوده شامل همه مناطق بوده ، نه یکی دو ناحیه به قول حافظ
ز فکر تفرقه باز آی تا شوی مجموع
به حکم آنکه چو شد اهرمن ، سروش آمد.

محمد علی اسلامی ندوشن


نالهٔ مرغِ اسیر این همه بهرِ وطن است
مَسلَکِ مرغِ گرفتارِ قفس همچو من است

همّت از بادِ سحر می‌طلبم گر ببرد
خبر از من به رفیقی که به طَرفِ چمن است

فکری ای هم‌وطنان در رَهِ آزادیِ خویش
بنمایید که هرکس نکند، مثلِ من است

خانه‌ای کو شود از دستِ اَجانِب آباد
ز اشک ویران کُنَش آن خانه که بِیت‌ُالحَزَن است

جامه‌ای کو نشود غَرقه به خون بهرِ وطن
بِدَر آن جامه که ننگِ تن و کم از کفن است

آن کسی را که در این مُلک سلیمان کردیم
ملت امروز یقین کرد که او اَهرِمَن است


عارف قزوینی


«ملت بی‌گذشته، بی‌ریشه است.
اگر ریشه‌های خود را با دست خویش ببریم، دیگر از ما چیزی جز گرد و خاکی بر باد رفته باقی نمی‌ماند.»


ایوان تورگنیف


۲۰ مهر روز بزرگداشت حافظ شیرازی گرامی باد

خواجه حافظ شیرازی مشهور به لسان الغیب از شاعران بزرگ ایران زمین است . پدرش بهاالدین ، بازرگان و مادرش اهل کازرون بود ، پس از مرگ پدر حافظ نزد مادرش ماند و در سنین نوجوانی به نانوایی پرداخت ، در همین دوران به کسب علم و دانش علاقه‌مند شد و به درس و مدرسه پرداخت.
چه زیبا می‌شود که در این روز از ماجرای عشق حافظ باخبر شویم :
گویا حافظ شیرازی هنگامی که در نانوایی کار می‌کرده ، عاشق دختر یکی از اربابان شهر می‌شود حافظ برای ازدواج با شاخه نبات تلاش های بسیاری میکند و در راه عشق شاعر میشود :
آن همه شهد و شکر کز سخنم میریزد
اجر صبریست کز ان شاخه نباتم دادند

او در ۲۷ سالگی توانست با معشوق خود شاخه نبات ازدواج کند ،
لسان الغیب در سفری به هند ، شاخه نباتش را از دست داد و به دنبال این غم فرزندش هم از دنیا رفت و این چنین می‌شود که حافظ در اوج جوانی خلوت عاشقانه خود را حفظ می‌کند و دیگر ازدواج نمی‌کند.


تو یک ساعت ، چو آفریدون به میدان باش ، تا زان پس
به هرجانب که روی آری ، درفش کاویان بینی


هر ملتی که تاریخش را فراموش کند، ناگزیر است آن را دوباره تجربه کند. و چه رنجی است، دوبار زیستن یک شکست.

«کارل مارکس»


در این دوره همراه با سایر تحول ها وضع عشق نیز تحول پیدا کرده و چنین بنظر میرسد که دنیا برای رشد عشق ، زمین بی برکتی شده است .
کسانی که بدبین تر هستند این دوره را دوران خشکی دل ها نامیده اند.
عشق ، انتخاب است یعنی برگزیدن یکی و خواستن او و نخواستن هیچ کس دیگر جز او ،
عشق محتاج به حد معینی از ادامه است ، یعنی پایداری در حالتی و حال آنکه دنیای امروز دمدمیست و اساس آن بر تنوع و تحول است .
تاکنون چنین بوده است که عشق از منع قوت بگیرد ، یعنی مانع در برابر آن باشد تا بتواند رشد کند . اما در دنیای کنونی موانع بین مرد و زن روز به روز کمتر می‌شود . امروزه مردی زنی را که دوست دارد می‌تواند در مجامع ببیند و با او حرف بزند ؛ با این وضع دیگر رمز و ابهام و هاله و دوری و نظایر آن که قوه خیال را پر و بال می‌داده از میان رفته . عشق حسی دادن قبل از گرفتن آن است و حال آنکه مردم امروز عادت کرده اند تا قبلا چیزی نگیرند ، چیزی ندهند . دنیای ما ، دنیای بده بستان و تبادل شده . در رابطه زن و مرد نوعی مبادله تن و روح می‌شود ، لذت جای عشق را گرفته است . منظور آن نیست که عشق به کلی از دنیا ریشه کن شده ، نه ، از بین نرفته بلکه تغییر شکل داده و دیگر آن عشق به مفهوم قدیم نمی تواند باشد.

محمد علی اسلامی ندوشن


ما زبانی داریم که زیباترین مدح هارا درباره عشق سروده ، ادبیات ما سرشار از عشق آسمانی و زمینی است اما نمی‌توان گفت که عشق برای بشریت خوشبختی آورده یا بدبختی ، مثل این است که بگوییم آب برای بشریت خوشبختی آورده یا بدبختی ‌. آب مایه حیات و برکت است ولی عده ای هم در آن غرق می‌شوند. اصولا عشق یک عارضه قوی است ، یک حالت تکان دهنده و لبریز کننده است . شخص را از وجود خود خارج و به وجود دیگری پیوند می‌دهد. نوعی تلاقی روح پدید می آورد.
در ادبیات ما عشق غالبا با سوختن و نابود شدن همراه است ؛ نمونه آن عشق پروانه است به شمع . اینگونه عشق هم نجات بخش شناخته شده و هم تباه کننده، هم شخص را خاکسار و ذلیل می‌کند ، هم او را به اوج اعتلا می رساند .


جوانان و تاریخ

جوان ایرانی اگر یک حداقل آگاهی از سرزمین خود نداشته باشد ، چگونه بداند که در کجا زندگی میکند؟ در این صورت برای او چه فرق خواهد کرد نپالی باشد یا آرژانتینی یا مراکشی یا ایرانی؟ اشکالی ندارد که کسی بگوید من میخواهم شهروند جهانی باشم ، ولی برای جهانی بودن هم باید فرهنگ جهانی داشت ، و کسی که از فرهنگ دیار اصلی خود بی بهره ماند ، به کسب هیچ فرهنگی دست نخواهد یافت .
چنین کسی در کشور خود و در جهان هردو، غریبه خواهد بود . او ممکن است متخصص در رشته ای بشود و کاری هم انجام دهد ، ولی از اجتماع منزوی خواهد بود ، و از آنچه پیوستگی ملی خوانده می‌شود ، بریده خواهد ماند. پیوستگی ملی یعنی پای بندی به وجوه مشترک و احساس هم سرنوشت بودن با دیگران ، که این مایه پشتگرمی و آرام خاطر می‌شود ، و پیشرفت کشور نیر در گرو آن است .
همه می‌دانند که جوان ایرانی از لحاظ آگاهی تاریخی و مایه فرهنگی لنگی هایی دارد .
در میان آنان ، آنها که تحرک و کنجکاوی بیشتر داشته باشند ، به سوی تمدن غرب گراییده می‌شوند ، بخصوص آمریکا ، که در این سال ها آن را تهاجم فرهنگی خوانده اند .
ولی ما پیش از آنکه دیگران را در این باره مقصر بشناسیم ، باید ببینیم که خودمان چه کرده ایم . در راه دادن به فرهنگ بیگانه مقصر اول خود ماییم . وقتی جوانان خود را در خلا فرهنگی نگاه می‌داریم ، یا آنچه به آنان می آموزیم ، مطابقت با اقتضای زمان ندارد ، آنان ناگزیر نیاز فرهنگی خود را جای دیگر اقناع می‌کنند .
ما درباره فوتبال و ورزش صفحات روزنامه ها و اوقات رسانه ها را پر میکنیم ؛ همینگونه تا حدی درباره فیلم و شعر نو ، ولی آنچه در سایه می ماند ، شخصیت ایرانی و آینده کشور است .
با این تنوع رشته ها و تعدد دانشگاه ها ، هر ساله عده ای از دانشگاه ها بیرون می آیند ، و فرض بر آن است که دارای تخصص شده اند ، ولی هیچ تخصصی نمی‌تواند برای کشور بارآور باشد ، مگر آنکه صاحب آن به جامعه خود احساس دلبستگی بکند ، و این دلبستگی به دست نمی آید مگر آنکه کشور خود را بشناسد و به آن اعتقاد ورزد .
این کافی نیست که ما بگوییم《تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم》وطن خواهی باید مبتنی بر شناخت و همراه با احساس مسئولیت باشد . بر حسن ها و عیب هایش وقوف حاصل شود.
ما نباید انتظار داشته باشیم که جوانان ما بدون آگاهی از گذشته خود و فرهنگ خود ، بتوانند فرد کارآمدی بشوند . ارزش انسانی در درجه اول به انسانیت است . تخصص و علم بعد می آیند.

کتاب دیروز امروز فردا
محمد علی اسلامی ندوشن


یکی از ضعف های ساسانی که انقدر آسان از پای در آمد ، آن بود که زبان نیرومند فراگیری نداشت ، در حالی که آنچنان قدرتی بود که طی چهار صد سال در برابر امپراطوری روم و مهاجمان شرق و شمال ایستاده بود . ابن مقفع نوشته است که در آن زمان پنج زبان در ایران رایج بوده است : ( الفهلویه ، الدریه ، الفارسیه ، الخوزیه و السریانیه ) معنیش آن است که زبان مشترکی نبوده که همبستگی ملی را در خود تجسم دهد . در دوران بعد از اسلام ایرانی به این نقیصه پی برد ، و درست عکس آن را در پیش گرفت.

محمد علی اسلامی ندوشن


زبان فارسی دری نقشی بسیار افزون تر از یک زبان در سرگذشت این کشور ایفا کرده است ، و اکنون نیز اهمیت نقش آن اگر بیشتر از گذشته نباشد ، کمتر نیست . درست است که یکی دو زبان دیگر و چند گویش در بخش هایی از ایران ، در کنار فارسی ، رواج دارند ، ولی زبان پایه ، زبان اصلی ، فارسی است . اوست که همه را ، از دور و نزدیک ، در زیر یک پرچم و بر گرد یک تمدن گرد آورده است .

گر بر کنم دل از تو و برگیرم از تو مهر
این مهر بر که افکنم ، این دل کجا کنم؟

همه دستاوردهایی که ایران در طی تاریخ خود داشته در گفتار متبلور شده ، و گفتار در زبان فارسی . همان یک شاهنامه به گونه ای بوده که این کشور را بر سر دست نگاه داشته .

محمد علی اسلامی ندوشن


دوران بعد از اسلام ، ادب فارسی با آنکه قدرت حکومت را نادیده نمی گرفت ، راهی مستقل از دین و دولت در پیش گرفت ، و نشانه اش شاهنامه و نوشته های عرفانی است.
چون شاخه های دیگر هنر از نوع موسیقی و نقش تا حدودی مطرود شناخته می‌شدند ، هنر شعر می‌بایست به تنهایی بار آنها را هم بر دوش بکشد ، بدین سبب اهنگ و نگار گری وارد شعر فارسی شده است . فلسفه نیز میدان عمل نداشت ، و حکمت شاعرانه جای آن را می گرفت ، بنابراین مشهود است که چه وظیفه سنگینی بر دوش ادب فارسی بار می‌شد ، که کارگزار آن زبان بود . سنگینی کار از آنجا نمودار می‌شود که می‌بینیم که هیچ نکته از نکات هستی و ذات زندگی نیست که در آثار فکری ایران انعکاس نیافته باشد . در واقع همین تنوع و غنا باعث گشت که زبان فارسی به یک چنین گسترشی در پهنه جغرافیا دست یابد ، یعنی از دروازه چین تا کرانه مدیترانه ، و از سیحون تا سند . قابل توجه آنکه این گسترش از طریق کشور گشایی یا به انگیزه اقتصاد نبوده ، بلکه مضامین ادب فارسی آن را موجب گردیده ، زیرا بیانگر عمقی ترین درخواست های بشر بوده است .
از این رو بود که وسعت قلمرو آن از وسعت امپراطوری هخامنشی درگذشت . نه آن بود که برود و برباید ، بلکه اقوام دیگر خود شوقمندانه خود را در معرض ربایش آن قرار می‌دادند .

محمد علی اسلامی ندوشن




یکی از قطعات بسیار مشهور ملی و میهنی قطعه ای است به نام امواج سند که در آن از خود گذشتگی های سلطان جلال الدین خوارزمشاه در برابر سپاهیان مغول با زبانی پر از احساس بیان شده است :

در امواج رود سند

به مغرب سینه مالان قرص خورشید
نهان می‌گشت پشت کوهساران
فرو میریخت گردی زعفران رنگ
به روی نیزه ها و نیزه داران

ز هر سو بر سواری غلت می‌خورد
تن سنگین اسبی تیر خورده
به زیر باره می‌نالید از درد
سوار زخم دار نیم مرده

ز سُمّ اسب می‌چرخید برخاک
به سان گوی خون آلود، سرها
ز برق تیغ می‌افتاد در دشت
پیاپی دست ها دور از سپرها

میان گردهای تیره چون میغ
زبان‌های سنان‌ها برق می‌زد
لب شمشیرهای زندگی سوز
سران را بوسه‌ها بر فرق می‌زد

نهان می‌گشت روی روشن روز
به زیر دامن شب در سیاهی
در آن تاریک شب می‌گشت پنهان
فروغ خرگه خوارزمشاهی

دل خوارزمشه یک لمحه لرزید
که دید آن آفتاب بخت، خفته
ز دست ترکتازی های ایام
به آبسکون شهی بی تخت، خفته

اگر یک لحظه امشب دیر جنبد
سپیده دم جهان در خون نشیند
به آتش‌های ترک و خون تازیک
ز رود سند تا جیحون نشیند

به خوناب شفق در دامن شام
به خون، آلوده ایران کهن دید
درآن دریای خون در قرص خورشید
غروب آفتاب خویشتن دید

به پشت پرده‌ی شب دید پنهان
زنی چون آفتاب عالم افروز
اسیر دست غولان گشته فردا
چو مهر آید برون از پردهِ‌ی روز

به چشمش ماده آهویی گذر کرد
اسیر و خسته و افتان و خیزان
پریشان‌حال آهو بچه‌ای چند
سوی مادر دوان وز وی گریزان

چه اندیشید آن‌دم، کس ندانست
که مژگانش به خون دیده تر شد
چو آتش در سپاه دشمن افتاد
ز آتش هم کمی سوزنده تر شد

زبان نیزه‌اش در یاد خوارزم
زبان آتشی در دشمن انداخت
خم تیغش به یاد ابروی دوست
به هر جنبش سری بر دامن انداخت

چو لَختی در سپاه دشمنان ریخت
از آن شمشیر سوزان، آتش تیز
خروش از لشکر انبوه برخاست
که: از این آتش سوزنده پرهیز

در آن باران تیغ و برق پولاد
میان شام رستاخیز می‌گشت
درآن دریای خون در دشت تاریک
به دنبال سر چنگیز می‌گشت

بدان شمشیر تیز عافیت سوز
در آن انبوه، کار مرگ می‌کرد
ولی چندان‌که برگ از شاخه میریخت
دو چندان می‌شکفت و برگ می کرد

سرانجام آن دو بازوی هنرمند
ز کشتن خسته شد وز کار واماند
چو آگه شد که دشمن خیمه‌اش جست
پشیمان شد که لَختی ناروا ماند

عنانِ بادپای خسته پیچید
چو برق و باد، زی خرگاه آمد
دوید از خیمه خورشیدی به صحرا
که گفتندش سواران: شاه آمد

میان موج می‌رقصید در آب
به رقص مرگ، اخترهای انبوه
به رود سند می‌غلتید بر هم
ز امواج گران، کوه از پی کوه

خروشان، ژرف، بی پهنا، کف آلود
دل شب می‌درید و پیش می‌رفت
از این سد روان ، در دیده ی شاه
ز هر موجی هزاران نیش می‌رفت

نهاده دست بر گیسوی آن سرو
بر آن دریای غم ، نظّاره می‌کرد
بدو می‌گفت: "اگر زنجیر بودی
تورا شمشیرم امشب پاره می‌کرد"

گرت سنگین‌دلی ای نرم‌دل آب!
رسید آنجا که بر من راه بندی
بترس آخر ز نفرین های ایام
که ره بر این زن چون ماه بندی!

ز رخسارش فرو می‌ریخت اشکی
بنای زندگی بر آب می‌دید
در آن سیماب‌گون امواج لرزان
خیال تازه‌ای در خواب می‌دید:

اگر امشب زنان و کودکان را
ز بیم نام بد در آب ریزم
چو فردا جنگ بر کامم نگردید
توانم کز ره دریا گریزم

به یاری خواهم از آن سوی دریا
سوارانی زره پوش و کمانگیر
دمار از جان این غولان کشم سخت
بسوزم خانمان‌هاشان به شمشیر

شبی آمد که می‌باید فدا کرد
به راه مملکت فرزند و زن را
به پیش دشمنان اِستاد و جنگید
رهاند از بند اهریمن وطن را

درین اندیشه‌ها می‌سوخت چون شمع
که گردآلود پیدا شد سواری
به پیش پادشه افتاد بر خاک
شهنشه گفت: آمد؟ گفت: آری

پس آنگه کودکان را یک به یک خواست
نگاهی خشم آگین در هوا کرد
به آب دیده اول دادشان غسل
سپس در دامن دریا رها کرد:

بگیر ای موج سنگین کف آلود
ز هم وا کن دهان خشم، وا کن!
بخور ای اژدهای زندگی خوار
دوا کن درد بی‌درمان، دوا کن!

زنان چون کودکان در آب دیدند
چو موی خویشتن در تاب رفتند
و زآن درد گران ، بی گفته‌ی شاه
چو ماهی ، در دهان آب رفتند

شهنشه لمحه‌ای بر آب‌ها دید
شکنج گیسوان تاب داده
چه کرد از آن سپس، تاریخ داند
به دنبال گل بر آب داده!

شبی را تا شبی با لشکری خرد
ز تن‌ها سر ، ز سرها خود افکند
چو لشکر گرد بر گردش گرفتند
چو کشتی بادپا در رود افکند!

چو بگذشت از پس آن جنگ دشوار
از آن دریای بی پایاب ، آسان
به فرزندان و یاران گفت چنگیز
که: گر فرزند باید ، باید این‌سان!

بلی، آنان که از این پیش بودند
چنین بستند راه ترک و تازی
از آن این داستان گفتم که امروز
بدانی قدر و بر هیچش نبازی

به پاس هر وجب خاکی ازین ملک
چه بسیار است، آن سرها که رفته!
ز مستی بر سر هر قطعه زین خاک
خدا داند چه افسرها که رفته

دکتر مهدی حمیدی شیرازی


سیف فرغانی


کس نیست که تا بر وطن خود گرید
بر حال تباه مردم بد گرید
دی بر سر مرده ای دو صد شیون بود
امروز یکی نیست که بر صد گرید

کمال الدین اسماعیل


Forward from: ویر
Video is unavailable for watching
Show in Telegram
علی دهباشی از ایران‌می‌گوید...




@vir486


ماجرای عشق پنهانی و جاودانه غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی


غلامحسین ساعدی پزشک و نویسنده مشهور ایرانی اهل تبریز است ؛ او متولد سال ۱۳۱۴ است . در جوانی درگیر عشقی شور انگیز و پنهانی به دختر تبریزی به نام طاهره کوزه گرانی شد .
سال ها کسی از این عشق خبر نداشت ، حتی دوستان نزدیک ساعدی .
تا اینکه چند سال پس از مرگ طاهره کوزه گرانی ، خواهرزاده او نامه هایی که ساعدی به خاله اش نوشته بود ، را در قالب کتابی به نام طاهره طاهره عزیزم منتشر کرد.
این نامه ها را ساعدی در یک فاصله ی زمانی ۱۳ ساله نوشته بود .
محتوای نامه ها نشان می‌دهد این عشق ریشه عمیقی داشته و از نوجوانی آنها آغاز شده است ؛ علل بی ثمری عشق ساعدی و طاهره ، تفاوت موجود میان خانواده مرفه و طرفدار استبداد کوزه گرانی و خانواده متوسط و طرفدار مشروطه ساعدی بوده است .
پس از انقلاب ساعدی از طاهره در مکالمه ای تلفنی خداحافظی می‌کند ، و از کشور خارج می‌شود، ساعدی از ایران رفت و پس از مدتی در پاریس با بدری لنکرانی ازدواج کرد.
از احوال تلخ طاهره پس از شنیدن خبر این وصلت چیزی نمیدانیم‌ . ساعدی دو آذر سال ۶۴ در سن ۵۰ سالگی درگذشت.
خواهرزاده طاهره از واکنش او به مرگ ساعدی اینگونه گفت: برای ساعدی مجلس ترحیم گرفته بودند ، خاله ام با اظطراب از سرکار به خانه آمد و اعلامیه ساعدی در دستش بود و احساس کسی را داشت که عزیزش را از دست داده ‌.
طاهره در زمان حیاتش اجازه انتشار نامه ها را نداد و تاکید کرده بود : تا وقتی زنده هستم آن ها را به کسی نشان ندهید، ولی پس از مرگم هر کاری که دوست داشتید بکنید .
طاهره هم مانند معشوق در ماه آذر از دنیا رفت ، ۱۹ سال پس از مرگ ساعدی؛
او تا پایان عمرش ازدواج نکرد.
در نهایت روی سنگ قبر طاهره در گورستان بقائیه تبریز نوشتند :
آرام جای کسی که میان استخوان های گوهر مراد آواز می‌خواند.
گوهر مراد نام مستعار ساعدی بود.

برخی از نامه های ساعدی به طاهره:
《گذشت روزگاران اگر همه چیز را کهنه و فرسوده می‌‌سازد بر آنچه که بین من و توست، سایه‌ی پوسیدگی و مرگ نینداخته است. همه چیز بین من و تو جوان و سالم و شکوهمند است》

《باور کن اگر بمیرم ، استخوان هایم ، خاکسترم ، جسدم و کفنم تو را دوست خواهند داشت 》




زندگی فردوسی مقارن است با ضعف و فتور دولت سامانیان ، از این رو خراسان با انقلاب هایی مواجه گردید که به تبع آن غلامان زر خرید ترک به قدرت دست یافتند و نردبان ترقی را به سرعت یکی پس از دیگری طی نمودند و به عالی ترین مناصب و مشاغل و سپهسالاری خراسان رسیدند و عرصه را بر تمام ایرانیان تنگ کردند . فردوسی که از روحی بسیار حساس و طبعی بلند برخوردار بود ، قبول فرمانروایی ترک ها برای وی بسیار دشوار می نمود ‌. میهن پرستی و احساسات پاک و بی شائبه او زمانی که ملاحظه کرد تاریخ مملکت و افتخارات گذشته در خطر نیستی و فراموشی است ، به جوش آمد و تمام تلاش خود را در احیای تاریخ گذشته مصرف نمود .
شاهنامه این مطلب را بر مردم آن دوره روشن ساخت که کشور ایران همواره آزاد و با افتخار زیسته و اگر زمانی حوادث تلخ ناگواری در آن رقم خورده ، با سعی و کوشش فراوان راد مردان و نیک اندیشان و با گذشت و ایثار آنان بر طرف شده و ایران مجد و عظمت خود را باز یافته است.

20 last posts shown.

82

subscribers
Channel statistics