طـوبـی و قـلـم♡


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


"طوبی و قلم؛ روایتگر لحظه‌ها در سکوت."

|𝟷𝟼.ɴᴏᴠ.²0²4 ᴄʀᴇᴀᴛ🗓🖤|

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: مَـهــیر•صـالحه معـارج
#دل‌نوشت
#چمدانِ ناگفته‌ها


عزمِ سفر کرده‌ام؛ اما چمدانِ دارم بسی وزین...
چمدانم انباشته از ناگفته‌هاست که با عنف یکی پی دیگری، آن‌ها را جا داده‌ام!
آنقدر الفاظِ تقریر نشده در ذهن و ضمیرم توده شده است که هم‌سانِ همین چمدان ممتلی است و قرین است بترکد!
ولی نباید بترکد؛ آخر همه‌ی آن ناگفته‌ها برایم ارج دارند و نباید کسی به آن‌ها پی ببرد الی تو.
من باید این چمدانِ بسی وزین را حمل کنم و به تو برسم، آنگه بازش می‌کنم و یکایک ناگفته‌هایم را هدیه‌ات می‌کنم.
از این می‌گویم که چگونه آن‌ها را برایت نگه داشتم و با کسی شریک نکردم، از این می‌گویم که چقدر حمل کردنِ این بار سنگین پر صلابت بود!
من حتما این چمدانِ ناگفته‌ها را به تو می‌رسانم...



✍🏻: #صالحه_معارج


خدایا
ما ایمان داریم،
و تو توانا هستی...
و این تمام ماجراست.

#طوبی_قلم


غبارِ امید

با صدای وحشتناکی از خواب پریدم؛ با خودم گفتم، حتما جایی دیگری به خاک يکسان شده است. روزی نیست که این صداها گوش های مان را نخراشد، دیگر از این اوضاع هراس و تعجبی نداریم.
از جا بلند شدم و از پنجره به آسمان نگاه کردم؛ آفتاب تازه داشت نورش را بر زمین‌یان پخش می‌کرد و نشان می‌داد که زمان رفتن من به مکتب است.
سمت روشویی رفتم و دستِ‌آبی به صورتم زدم و برای رفتن به مکتب خودم را آماده کردم. کنار آیینه ایستادم و روسری‌ام را سرم کردم و به خود خیره شدم؛ دختری با ابروهای کمانی و چشمان سیاهِ بَراق که خسته‌گی و درد در آن موج می‌زند، اما امیدی نهفته در آن انسان را شگفت‌زده می‌کند.
بله، من در خود شجاعت و استقامت می‌بینم و امیدی که هیچ‌گاه از بین نمی‌رود. من هنوز از دل این ناآرامی‌ها ایمان دارم که روزی من و مردم سرزمین‌ام کلید آزادی را در دست خواهیم گرفت.
پشت این هاله‌‌ی تاریک روزهای روشنی را می‌بینم که باید کنار زده شود. امید ما به بلندی کوه و صبر و استقامت مان به سرسختی فولادی که در آتش شکل می‌گیرد اما نمی‌شکند.
با صدا‌زدن‌های خواهرم از افکارم بیرون شدم، دیرم شده بود، باید می‌رفتم به مکتب. از خانه بیرون زدم، چشمم به خاکه‌های خانه‌های مخروبه در دو سمت جاده افتاد، هوا غبار آلود و فضای شهر در سکوتی سنگین فرو رفته بود. کوچه‌ها از کودکان خالی و از آوار‌‌ها بوی غم به مشام می‌رسید، اما با این حال هم از چهره‌‌های خسته‌ی مردم شجاعت و پایداری نمایان بود.
آن‌سو‌ تر دختران سیاه‌پوشی را دیدم که به سوی مکتب روان بودند، با شتاب قدم برداشتم که هم‌مسیر آن‌ها شوم، ناگهان شخصی سر راهم  سبز شد و گفت:"دخترم می‌شود ازت عکسی بگیرم؟"
مردی با لباس ساده و دوربینی در دست، مقابلم ايستاده بود. صدایش گرم و چشمانش اندوهِ عمیقی داشت. چیزی در چشمان مرد باعث شد نتوانم قدمی بردارم، چرا می‌خواست از من عکس بگیرد؟ شاید در چهره‌ام چیزی دیده بود، یا شاید می‌خواست داستانی از این روزها ثبت کند.
³
#طوبی_صالح




Forward from: تک بیت🌱
دانی که پس از عمر چه مانَد باقی؟
مِهر است و محبت است و باقی همه هیچ!

#مولانا


خانه‌ای تنهایی

هوای سرد و دلگیر، مثل باری سنگین بر دوشم افتاده بود و خیابان‌ها، مانند جانی از پا افتاده، پژواک خستگی روز را در خود داشتند.
تمام روز صدای چکش و بوی چرم رمق مرا گرفته بود.
وقتی درِ خانه را باز کردم، ناخودآگاه انتظار داشتم کسی به استقبالم بیاید، شاید صدای خنده‌ای، شاید گرمی نگاهی. اما خانه در سکوتی سنگین فرو رفته بود. یادم رفته بود که من همیشه تنها بودم. آهی از نهادم برخاست.
با خستگی تمام روی تشک قدیمی‌ام که هر شب دردهایم را در خود جا می‌دهد، نشستم. روزی دیگر به پایان رسید، روزی که تمام وجودم را تحلیل برده بود، عضلاتم تیر می‌کشیدند. بدنم فرسوده‌تر از آن است که تاب بیاورد. دلم می‌خواهد جایی آرام بگیرم، در سکوت... بدون این همه درد و سنگینی.

از صبح تا شام، کفاشی می‌کنم. کاش لااقل خانواده‌ای داشتم تا دلگرمی‌ام می‌شدند، اما انگار این هم از نعمت‌هایی است که خداوند نصیبم نکرده.
کلافه به آشپزخانه رفتم. آب را روی اجاق گذاشتم تا جوش بیاید و خودم به دستشویی رفتم تا دستی به صورتم بزنم، وقتی برگشتم آب جوشیده بود و بخار از آن بلند می‌شد، اما مقداری از آب کم شده بود. با خود غریدم: "این فکرهای سرگردان هم که مثل سایه‌ای دنبال من هستند، حتی نمی‌گذارند دو دقیقه به حال خودم باشم."

هنگام دم کردن بوی خوشِ چای در فضای کوچک آشپزخانه پیچید. لیوانی چای برای خود ریختم، کمی شکر اضافه کردم و همان شد غذای شبم‌. شکمم را که سیر کردم، بدون اینکه سفره را جمع کنم، رفتم سراغ تشکم. در ذهنم گفتم: "دخترم جمع می‌کند." اما دختری در کار نبود.

بستر خوابم هنوز همان‌طور روی اتاق هموار بود، نگاهش کردم و به یاد آوردم که صبح، با عجله و بی‌حوصله‌گی خانه را ترک کرده بودم. انگار زندگی‌ام همیشه همین آشفتگی و ناتمامی است.
پتو را سرم کشيدم. افکار مثل موريانه در ذهنم هجوم آوردند. در میان این همه، نمی‌توانم با آن‌ها هم در ستیز باشم.
"چه می‌شد اگر خانواده داشتم؟ اگر شغلی بهتر داشتم؟ یا حتی جوان‌تر بودم؟ آیا می‌توانستم همه این‌ها را به دست بیاورم؟" جوابش ساده بود: "بله، حتما می‌توانستم. در جوانی آدم قدرت هر کاری را دارد، هر کاری..."

لحظه‌ای چشمانم را بستم و خودم را در کنار زن و فرزندانم تصور کردم. شاد و خوش‌حال، لباس‌های شیک، دستانی تمیز و خانه‌ای کوچک اما گرم. باغچه‌‌ای داشتم که خودم گل‌هایش را آب می‌دادم. لبخند محو روی صورتم نشست.
با این خیال‌‌ها به خواب رفتم، اما ذهنم، که هنوز بیدار بود، مرا به سمت حقیقت تلخی می‌کشاند که نه خانه‌ای گرم، نه باغچه‌ای پرگل و نه دستانی تمیز در انتظارم است.

اما هنوز هم دیر نبود. می‌توانم زندگی را به میل خودم تغییر دهم. آن امید کوچک را در عمق قلبم حس می‌کنم؛ آماده است تا جوانه بزند. باید من قدم اول را بردارم تا درهای گشایش به رویم باز شود.
برای اولین بار بعد از مدت‌ها، حس کردم شاید چیزی در زندگی‌ام تغییر کند. یک گلدان کوچک، شروعی کوچک... اما کافی برای سبز شدن دوباره امید.
²

#طوبی_صالح


Forward from: شاگردِ خدا
درود!

تقاضایِ برگذاریِ دهمین‌کارگاهِ نویسندگی (دومین‌دوره‌ی نویسندگی "یک‌فیصدی و تغییر") زیاد است.
کسانی‌که می‌خواهند دورِ دهم برگذار شود و اشتراک کنند, یک بارِ دیگر پیام بگذارند!
اگر داوطلب‌ها مشخص شد، تاریخ را مشخص می‌کنم و بدون تبلیغات، دهمین‌دوره را هم برگذار می‌کنم!
@Mehras001
مربیِ نوشتن
احمد نصیر مهراس


Forward from: مَـهــیر•صـالحه معـارج
خــوابــک|①
•در دلِ ابرها•


کوه سر بر آسمان کشیده بود، هر گامی که برای بلند رفتن از قله‌هایش می‌گذاشتم، بازهم کم
بود.
لباسِ سرخ رنگ و دل‌فریبم، همچو آتشی در دل شب بَل‌بَل می‌کرد و سنگلاخ‌های سختِ کوه را می‌فشرد.
پاهای برهنه‌ام با صلابت در مقابل سنگ‌های بُرنده مقاومت می‌کردند...
نسیمِ سرد، گیسوانِ پریشانم را به رقص وا داشته بود، اشک‌هایم مرورایدگون چون باران‌های بهاری بی‌امان بر گونه‌هایم می‌ریختند.
با تلاشِ وافر، بر اوج کوه رسیدم.
هرچند گام‌هایم لرزان و هراسان بودند؛ اما از تماشای موجودات و زیبایی زمین، عاجز مانده بودم!
حالم ابرهای گریان را مانند بود، گویی بر آسمان و میانِ ابرها در پروازم، ولی چیزی جز سپیدی محض نمی‌دیدم.
لباسم را در مشت داشتم و ناگه با سنگِ سختی برخورد کردم؛ و به سمت زمین هبوط کردم!
بسانِ پرنده‌ای که تیر خورده است و بال‌های زخمی‌اش وی را به زمین می‌کشاند.
سرم بر سنگی سخت و خارا فرود آمد و گویا آن لمحه، نفس در سینه نداشتم و بر این دنیای فانی چشم بسته بودم!
عجیب بود!
گویی روح در وجودم سردرگم بود و من واقعا نفس نمی‌کشیدم، ولی قادر بودم عزیزانم را، که بالای سرم عزاداری و سوگواری می‌کردند؛ ببینم.
در حالی که من، در سکوت و سکون، هنوز نفس می‌کشیدم...


✍🏻:
#صالحه_معارج


زندگی سخت است و زندگی کردن سخت‌تر؛
اما انسان سرسخت‌تر است.
برگ برنده در دست کسی است که شکست را نه شکست؛ بلکه فرصتی برای گام برداشتن بهتر می‌بیند.

¹¹
#طوبی_صالح


این روزها،
غم،
چه زود زود،
درِ خانه دلم را می‌زند؛
گویی دلش تنگ شده
برای کاشانه‌ی
سرد و بی‌روح من!

دل من هم،
تنگ است،
برای مرواريد های نامرئی
که از چشمه‌‌ی بی‌پايان می‌بارد؛
برای اشکِ ابرهای
که زمین را جان می‌بخشد.

اما چه می‌شود
که این روزها
سراغم را نگيرد؟
نه میلِ دوستی دارم،
نه حالِ سپر گرفتن.

نشسته‌ام
در دامان سکوت،
چشم‌انتظار نوری ملایم
که جرقه‌ی امید همراه دارد،
منتظر درخشش پرتوهای خورشید
که ابرها را کنار بزند
و سپیده زندگی
دلم را بخنداند.

¹⁰

#طوبی_صالح


Forward from: Mahtab Sadid🌙
https://t.me/+lSh5KX4IAo5hMmM0
شیرین بیان😊


https://t.me/mahtab_sadid15
مهتاب سدید😊


https://t.me/delgouftaha
با من بخوان😊


https://t.me/Chakawakm
دریا چکاوک😊




https://t.me/mehwarrmantiqpubliclinkchaneel
محور منطق😊

https://t.me/MadinaKhedry006
آرامش😊‌

https://t.me/linashams
نگاه در آیینه قلم😊



https://t.me/+eFNvSZWOFUU5Zjc1
دیار ثنا😊

https://t.me/rukhsar_amin
کلبه رخسار امینی😊


https://t.me/RaKhn
شاگرد خدا😊


https://t.me/Sham20024
واژه های خموش😊

https://t.me/AGAIN2691402
سکوت فائزه هاشمی😊


https://t.me/caFe_banOo13
کلبه آرامش بانو😊


https://t.me/+hTYTtzUHMNA2N2E9
شفق😊

https://t.me/hettpnabila00
گوهر شب😊

https://t.me/Qalam_marwa2024
قلم مروه😊


https://t.me/+kXALpetMMGg4OGI9
شهر بی غنچه😊


https://t.me/Freshta134
واژه ها با فرشته😊


https://t.me/+ZBYNX-vi2qkwN2Fl
تمدن وطن😊

https://t.me/asmazhiyan285
ژابیز😊



https://t.me/chakadhonar1321
چکاد هنر😊


https://t.me/afrat_Nill
آفرت😊


https://t.me/beautiful_poemss/482
با قلم شکریه😊

@KOTAH_MINAVESAM
کوتاه مینویسم عمیق بخوان😊


https://t.me/Kariklamatorupdates
تازه های کاریکلماتور 😊


https://t.me/Avai_wazha_ha
آواز واژه ها😊

https://t.me/MTbaran
باران😊

https://t.me/Roozgar_man
روایت های زندگی من😊

https://t.me/BanoFatem2004
کاشف فاطمه خموش😊

https://t.me/Tobasaleh85
طوبی و قلم😊

https://t.me/sarahdawnstarpage
پیله ای من آیا تو پروانه می‌شوی😊


https://t.me/artistgirl1
دختر هنرمند😊

https://t.me/hadiyahqatee
الف😊


https://t.me/window_of_hop
پنجره اُمید😊


Forward from: مَـهــیر•صـالحه معـارج
[ذهابِ پاییز]

پاییز نم‌نمک ترک‌مان می‌کند؛
رایحه‌ی غذای خوش مذاقِ مادر، و صدای خرد شدنِ  "جلغوزه‌ی" که پدر آورده است، دَف شومینه‌ی کنجِ خانه، و بخارِ که از چای سیاه در هوا رقصان است، همه‌ی این‌ها مشتلق از آمدن زمستان را می‌دهند!
گردون چارقدِ غمامه را بر صورت زده است، و شمیمِ برف بر مشام می‌رسد.
درختانِ عریان، دلتنگی را مهمانِ دل‌مان می‌کنند...
خیابان‌ها در سکوت فرو رفته اند و درختانِ آن بسان شاعران غمگین انتظارِ زمستان را می‌کشند!
آه که این روزها چقدر بوی رفتن می‌دهند...
شامگاهانِ دل‌گیر اما دل‌پسند...
سنگ‌فرش‌های طلایی رنگ...
برگ‌های رقصنده...
رگبار‌های ناشکیبا...
و باد‌های نوازشگر...
ترک‌مان می‌کنند و وای به حالِ پاییزی‌ها، که مادرشان می‌رود!


✍🏻: #صالحه_معارج

@salehamarij0024


امید، همان گوهر گران‌بهایی است که در دل سختی‌ها شگوفا می‌شود و روشنی می‌بخشد.

طوبی


Forward from: واژه‌ها_ با_ فرشته
امید؛

زمانی امید در وجود انسان ریشه‌کن می‌شود و از جوانه زدن بازمی‌ایستد که او دیگر از زندگی چیزی نخواهد؛ هدف نداشته باشد.
این تمایل و پای‌بندی او را در زندگی کم‌رنگ می‌کند که منجر به مرگ امید می‌شود و انسان نیز شکست را می‌پذیرد.
امید آن‌قدر نیرومند است که حتی در تاریک‌ترین گودال‌ها شمع راهت شود، در قلبت نور بکارد، در گلویت نفس و بر تنت جان ببخشد.
من می‌اندیشم که زندگی بدون امید همچون جسم بی‌روح سرد هست.

پس از زندگی باید امیدوارانه بخواهیم و نگذاریم خزندگان روزگار، امید را از ما بگیرند.
تنها چیزی که از انسان گرفته نمی‌شود، آزادی درونی و انتخاب‌های قلبی اوست.
بنابراین، این گوهر گرانبهای وجودمان را حفظ کنیم و با کم‌رنگ شدنش، مهر نابودی بر سر آن نزنیم. نگذاریم شرایط زندگی و سختی‌ها این نعمت ارزشمند را از ما بگیرند.

زیرا امید همان گوهر گرانبهای درون‌مان است که به زندگی معنا و زیبایی می‌بخشد.


#فرشته
2024/14/12


Forward from: کتابخانه
بزرگ‌ترین دشمن انسان جهل نیست، بلکه توهم دانستن است.

سفر به ژرفای کیهان
استیون هاوکینگ


مرا بنویس...

مرا بنویس، تا جهان آزاد شود.
مرا بنویس، تا کلمات به پرواز درآیند و نوای شادی سر بدهند.
مرا بنویس، از دل هزاران ناگفته‌.
مرا بنویس، در دل خموشی، تا آشکار شود ظلمت شبان‌گاهی.
مرا بنویس، تا قلم، جوهر درونی خود را حفظ کند.
مرا بنویس، تا ذرات نور رقصان، همه‌جا را روشن گردانند.
مرا بنویس، تا هزاران دنیای ناشناخته کشف شود؛
دنیایی‌ که در دل هر آدمی زنده است و فقط با
نوشتن می‌توان آن‌ها را آشکار ساخت.
مرا بنویس، تا جهانی که در سکوت اسیر است، از قفس خموشی آزاد شود.
⁹

#طوبی_صالح


در کتاب بیندیشید و ثروتمند شوید می‌گوید: "بیشتر از زمین می‌توان از مغز انسان‌ها طلا برداشت."

انسان با ارزش‌ترین موجود روی زمین است، موجودی برتر که مزیت بزرگش، ذهن اوست.
ذهن، گنجینه‌ای بی‌پایان است که همه‌چیز را در خود جای داده و می‌توانیم از آن بهترین و مفیدترین استفاده را داشته باشیم.
آنچه ما را ارزشمند می‌سازد، استفاده درست از عقل و ذهنمان است. ذهن آدمی مانند دریایی بی‌کران و
عمیق است؛ هر چقدر از آن بهره ببریم
یا بر دانش آن بیفزاییم، نه‌تنها تهی نمی‌شود، بلکه گسترش می‌یابد. از این دریای بی‌کران می‌توانیم
چیزهای زیبا و باارزشی بیرون بکشیم؛ چرا که ذهن باز به سوی افق‌های روشن گرایش پیدا می‌کند.
انسان، همچون گوهری گرانبها، قادر به خلق ناشدنی‌هاست.
در ذهن او ارزش‌هایی نهفته که از طلا و الماس هم گرانبهاتر است.
با پرورش ذهن می‌توان بهترین‌ها را ساخت و خلق کرد. به باور من، انسان خود معمایی
حل‌نشده است که می‌تواند با بهره‌گیری از ذهنش، هر غیرممکنی را ممکن کند.

اما چه زیباست اگر این قدرت را در جهت خوبی
به‌کار ببریم و چیزهای ارزشمند و مفید بیافرینیم،
تا ارزش واقعی انسانی‌مان را حفظ کنیم و دنیایی بهتر برای خود و دیگران بسازیم.
⁸

#طوبی_صالح


Forward from: واژه‌ها_ با_ فرشته
در میان رنج‌هایش، یکه و تنها می‌رقصید و هیچ‌کس نمی‌توانست او را از رنج‌هایش برهاند.
او خود باید با رنج‌هایش جبهه می‌گرفت
.

زیرا در این جهان حتی در رنج کشیدن هم تنها هستیم.
در این دنیایی که از آغاز تا پایان با تنهایی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، باید هنر برخورد با مشکلات و مهارت تحمل و غلبه بر رنج‌هایمان را بیاموزیم
.

#فرشته


مادر، مقدس‌ترین موجودِ روی زمین.
داشتن مادر، بهترین نعمت دنیا است.


دلم پرواز می‌خواهد، بر فراز آسمان.
لمس ابرها را می‌خواهد، اوج گرفتن با عقاب‌ را.
می‌خواهد مانند پروانه بال بزند، مانند پرنده آواز بخواند.
دلم رها شدن می‌خواهد؛ رها از همه قید و بندهای زندگی.
گرمی آغوش مادر را می‌خواهد، گرمای دستان پدر را.
یک دوست می‌خواهد برای ناگفته‌هایم و لبخندی که بعد از آن می‌شکفد.
دلم باران می‌خواهد؛ ماندن زیر آن، خیس شدن از قطرات‌اش.
عطر خاک نم‌زده می‌خواهد، زندگی ساده و بی‌آلایش با طبیعت.
و در نهایت، دلم می‌خواهد زندگی را زندگی کنم.
⁷

#طوبی_صالح

20 last posts shown.

42

subscribers
Channel statistics