5 Oct, 18:58
3 Oct, 01:00
آخرین نامهام به تو، روی میز مانده است؛ کنار فنجان قهوهای که سرد شده و ساعتی که مدتهاست روی یک ساعت مشخص ایستاده. نمیدانم کدامیک زودتر از حرکت ایستادند؛ ساعت، یا من.تمام شب نوشتم، نه از دلتنگی، نه از رفتنت؛ از چیزهایی که بعد از رفتن تو اتفاق افتادند و هیچوقت نفهمیدی. از اتاقی که بعد از تو بزرگتر شد؛ از تختی که یک نفر کم داشت و دیواری که هر شب، سایهام را به جای تو به من پس میداد. از لباسهایی که هنوز بوی آن روزها را داشتند و جرئت شستنشان را نداشتم؛ انگار آب میتوانست چیزی را که از تو باقی مانده بود هم با خودش ببرد.نوشتم از شبهایی که چراغ را خاموش میکردم و تاریکی، تمام چیزهایی را که در روشنایی نمیدیدم، آرامآرام نشانم میداد؛ جای خالی دستت روی بالش، فرورفتگی سمت دیگر تخت، فنجانی که دیگر کسی برایش قهوه نمیخواست و تلفنی که مدتها بود صفحهاش روشن نمیشد.نوشتم از خودم؛ از آدمی که بعد از تو، انگار چیزی را جایی در خودش جا گذاشته بود و هرچه گشت، پیدایش نکرد.صبحها برای چند ثانیه، همهچیز هنوز سر جای خودش بود. میشد خیال کرد چیزی خراب نشده؛ پرده را کنار زد و منتظر ماند که روز، مثل روزهای قبل، تو را هم با خودش بیاورد. اما روزها میآمدند، روشن میشدند و میرفتند؛ بیآنکه یکبار هم سراغی از تو بگیرند.بعد از تو، بعضی چیزها معنای قبلیشان را از دست دادند. پاییز بوی رفتن میداد، باران صدای قدمهایی بود که هیچوقت به در خانه نمیرسیدند و این فنجان طعم شبهایی را گرفته بود که تا صبح به سقف خیره میماندم و اسمت را میان فکرهایم تکرار میکردم، بیآنکه حتی یکبار بلند صدایت بزنم.هرچه خواستم از آن گوشهی کوچک قلبم بیرونت کنم، بیشتر ریشه دواندی. یک شب از خودم پرسیدم اگر روزی برگردی، چه چیزی برایت باقی مانده است؟ جوابی نداشتم. شاید همان فنجان قهوه، شاید این نامه، شاید منی که آنقدر در انتظار برگشتنت مانده بودم که دیگر نمیدانستم اگر برگردی، کجای این زندگیِ ویرانشده برایت جا باز کنم.چند صفحهی دیگر نوشتم؛ از «بمان»هایی که پشت دندانهایم پیر شدند، از خداحافظیای که هیچوقت بلد نشدم درست به زبان بیاورم. بعد، دیگر نمیدانستم چه باید بنویسم. کاغذ هنوز سفید بود، اما انگار تمام حرفهایم را جایی میان همان شب و نبودنت جا گذاشته بودم.قلم را روی کاغذ گذاشتم و به جوهری خیره شدم که آرامآرام در بافت کاغذ فرو میرفت؛ درست شبیه خاطرهای که هرچه بیشتر میخواستم از خودم بیرون بکشم، بیشتر در من ریشه میدواند. میخواستم اسمت را بنویسم، اما ننوشتم. بعضی اسمها وقتی روی کاغذ میآیند، دیگر فقط یک اسم نیستند؛ تمام چیزی میشوند که آدم برای فراموش کردنش جنگیده است.از پنجره به خیابان خیره شدم. شهر خواب بود و چراغهای پراکندهاش شبیه ستارههایی بودند که آسمانشان را گم کردهاند. آن شب فهمیدم نبودن یک نفر میتواند به خیابانها هم سرایت کند؛ کوچهها را خالیتر، پنجرهها را سردتر و شب را طولانیتر کند، بیآنکه هیچکس جز خودت بفهمد چه چیزی از این دنیا کم شده است.دوباره به میز برگشتم. قهوهام سرد شده بود و فنجان را میان دستهایم گرفتم. تلخیاش را آزاد کردم و اجازه دادم روی زبانم بماند؛ بعضی غمها هم مثل بعضی طعمها هستند، اگر شیرینشان کنی، چیزی از حقیقتشان کم میشود.در آخرین صفحه نوشتم: «من هنوز خیلی چیزها برای گفتن دارم.» مدتی نگاهش کردم و پاکش کردم. حرفها تمام نشده بودند؛ فقط دیگر دیر شده بود.بعد تنها جملهای را نوشتم که سالها جرئت نکرده بودم با خودم صادقانه بگویم: «من هنوز منتظر تو نیستم؛ منتظر آن آدمی هستم که وقتی تو بودی، خودم بودم.»بیرون، هوا داشت روشن میشد و اولین نور صبح روی نامه افتاده بود؛ کلمات زیر روشنایی محو به نظر میرسیدند، انگار صبح آمده بود تا آخرین چیزی را که از آن شب برایم مانده بود، از من بگیرد.نامه را تا نکردم و داخل پاکت نگذاشتم. همانجا روی میز رهایش کردم؛ کنار فنجان سرد و ساعت ایستاده. صبح که شد، از اتاق بیرون رفتم و در را پشت سرم بستم.نامه ماند، همانطور که تو مانده بودی؛ نه در زندگیام، نه در روزهایم، بلکه جایی دورتر که دیگر دستم به تو نمیرسید. شاید برای همین هیچوقت نامه را نفرستادم؛ بعضی حرفها باید همانجا بمانند، میان کاغذ و سکوت، بیآنکه منتظر پاسخی باشند.و نامه هنوز روی همان میز مانده است؛ با نام تو روی پاکت، جوهری که کمی کمرنگ شده و آخرین جملهای که هیچوقت نخواندی:«کاش آن روز، کمی بیشتر میماندی.»
1 Oct, 00:14
27 Sep, 18:44
27 Sep, 00:38
26 Sep, 01:01
25 Sep, 20:11
24 Sep, 16:43
20 Sep, 23:30
19 Sep, 23:30
19 Sep, 03:27
17 Sep, 00:29
15 Sep, 23:30
15 Sep, 02:02
14 Sep, 16:15