‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ محفل درویشي سد ماني ‌ ‌ ‌ ‌ ‌


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


@SEDMANIXBOT
Bale: @TheSedmanix

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


حرف دل در دل بماند، بهتر است.


آخرین نامه‌ام به تو، روی میز مانده است؛ کنار فنجان قهوه‌ای که سرد شده و ساعتی که مدت‌هاست روی یک ساعت مشخص ایستاده. نمی‌دانم کدام‌یک زودتر از حرکت ایستادند؛ ساعت، یا من.
تمام شب نوشتم، نه از دلتنگی، نه از رفتنت؛ از چیزهایی که بعد از رفتن تو اتفاق افتادند و هیچ‌وقت نفهمیدی. از اتاقی که بعد از تو بزرگ‌تر شد؛ از تختی که یک نفر کم داشت و دیواری که هر شب، سایه‌ام را به جای تو به من پس می‌داد. از لباس‌هایی که هنوز بوی آن روزها را داشتند و جرئت شستنشان را نداشتم؛ انگار آب می‌توانست چیزی را که از تو باقی مانده بود هم با خودش ببرد.
نوشتم از شب‌هایی که چراغ را خاموش می‌کردم و تاریکی، تمام چیزهایی را که در روشنایی نمی‌دیدم، آرام‌آرام نشانم می‌داد؛ جای خالی دستت روی بالش، فرورفتگی سمت دیگر تخت، فنجانی که دیگر کسی برایش قهوه نمی‌خواست و تلفنی که مدت‌ها بود صفحه‌اش روشن نمی‌شد.
نوشتم از خودم؛ از آدمی که بعد از تو، انگار چیزی را جایی در خودش جا گذاشته بود و هرچه گشت، پیدایش نکرد.
صبح‌ها برای چند ثانیه، همه‌چیز هنوز سر جای خودش بود. می‌شد خیال کرد چیزی خراب نشده؛ پرده را کنار زد و منتظر ماند که روز، مثل روزهای قبل، تو را هم با خودش بیاورد. اما روزها می‌آمدند، روشن می‌شدند و می‌رفتند؛ بی‌آنکه یک‌بار هم سراغی از تو بگیرند.
بعد از تو، بعضی چیزها معنای قبلی‌شان را از دست دادند. پاییز بوی رفتن می‌داد، باران صدای قدم‌هایی بود که هیچ‌وقت به در خانه نمی‌رسیدند و این فنجان طعم شب‌هایی را گرفته بود که تا صبح به سقف خیره می‌ماندم و اسمت را میان فکرهایم تکرار می‌کردم، بی‌آنکه حتی یک‌بار بلند صدایت بزنم.
هرچه خواستم از آن گوشه‌ی کوچک قلبم بیرونت کنم، بیشتر ریشه دواندی. یک شب از خودم پرسیدم اگر روزی برگردی، چه چیزی برایت باقی مانده است؟ جوابی نداشتم. شاید همان فنجان قهوه، شاید این نامه، شاید منی که آن‌قدر در انتظار برگشتنت مانده بودم که دیگر نمی‌دانستم اگر برگردی، کجای این زندگیِ ویران‌شده برایت جا باز کنم.
چند صفحه‌ی دیگر نوشتم؛ از «بمان»هایی که پشت دندان‌هایم پیر شدند، از خداحافظی‌ای که هیچ‌وقت بلد نشدم درست به زبان بیاورم. بعد، دیگر نمی‌دانستم چه باید بنویسم. کاغذ هنوز سفید بود، اما انگار تمام حرف‌هایم را جایی میان همان شب و نبودنت جا گذاشته بودم.
قلم را روی کاغذ گذاشتم و به جوهری خیره شدم که آرام‌آرام در بافت کاغذ فرو می‌رفت؛ درست شبیه خاطره‌ای که هرچه بیشتر می‌خواستم از خودم بیرون بکشم، بیشتر در من ریشه می‌دواند. می‌خواستم اسمت را بنویسم، اما ننوشتم. بعضی اسم‌ها وقتی روی کاغذ می‌آیند، دیگر فقط یک اسم نیستند؛ تمام چیزی می‌شوند که آدم برای فراموش کردنش جنگیده است.
از پنجره به خیابان خیره شدم. شهر خواب بود و چراغ‌های پراکنده‌اش شبیه ستاره‌هایی بودند که آسمانشان را گم کرده‌اند. آن شب فهمیدم نبودن یک نفر می‌تواند به خیابان‌ها هم سرایت کند؛ کوچه‌ها را خالی‌تر، پنجره‌ها را سردتر و شب را طولانی‌تر کند، بی‌آنکه هیچ‌کس جز خودت بفهمد چه چیزی از این دنیا کم شده است.
دوباره به میز برگشتم. قهوه‌ام سرد شده بود و فنجان را میان دست‌هایم گرفتم. تلخی‌اش را آزاد کردم و اجازه دادم روی زبانم بماند؛ بعضی غم‌ها هم مثل بعضی طعم‌ها هستند، اگر شیرینشان کنی، چیزی از حقیقتشان کم می‌شود.
در آخرین صفحه نوشتم: «من هنوز خیلی چیزها برای گفتن دارم.» مدتی نگاهش کردم و پاکش کردم. حرف‌ها تمام نشده بودند؛ فقط دیگر دیر شده بود.
بعد تنها جمله‌ای را نوشتم که سال‌ها جرئت نکرده بودم با خودم صادقانه بگویم: «من هنوز منتظر تو نیستم؛ منتظر آن آدمی هستم که وقتی تو بودی، خودم بودم.»
بیرون، هوا داشت روشن می‌شد و اولین نور صبح روی نامه افتاده بود؛ کلمات زیر روشنایی محو به نظر می‌رسیدند، انگار صبح آمده بود تا آخرین چیزی را که از آن شب برایم مانده بود، از من بگیرد.
نامه را تا نکردم و داخل پاکت نگذاشتم. همان‌جا روی میز رهایش کردم؛ کنار فنجان سرد و ساعت ایستاده. صبح که شد، از اتاق بیرون رفتم و در را پشت سرم بستم.
نامه ماند، همان‌طور که تو مانده بودی؛ نه در زندگی‌ام، نه در روزهایم، بلکه جایی دورتر که دیگر دستم به تو نمی‌رسید. شاید برای همین هیچ‌وقت نامه را نفرستادم؛ بعضی حرف‌ها باید همان‌جا بمانند، میان کاغذ و سکوت، بی‌آنکه منتظر پاسخی باشند.
و نامه هنوز روی همان میز مانده است؛ با نام تو روی پاکت، جوهری که کمی کمرنگ شده و آخرین جمله‌ای که هیچ‌وقت نخواندی:«کاش آن روز، کمی بیشتر می‌ماندی.»


عزیزِ مدت‌های طولانی‌ام، من عاشقِ تو بودم، به تو مشتاق بودم، به تو محتاج بودم؛ اما زورم به خیلی چیزها نرسید.


هرچند که هرگز نرسیدم به وصالت
عمری که حرامِ تو شد ای عشق، حلالت!


غم‌هایم را میان شاخ‌وبرگ‌های نارنجی رنگِ پاییز پنهان کردم، اشک‌هایم را تیره کردم و در آسمان شب پنهان کردم، حرف‌هایت را در قهوه حل کردم و نوشیدم؛ حالا چه؟ حالا من مانده‌ام، پوچ‌ و توخالی، انگار از اول نبوده‌ام.
از تو به خودم پناه بردم، از خودم به باران؛ چه چرخه‌‌ی بی‌پایانی‌ست این چرخه‌ی زندگی. فرار کردم میان خاطرات، خاطرات گفتند برو؛ برو که پیر می‌شوی، فرسوده می‌شوی. گوش نکردم، آن‌قدر میان خاطرات پرسه زدم تا آخر تبدیل به یک خاطره ی تلخ و مضحک شدم.
حالا نه منی وجود دارد و نه تویی، حالا من خاطره‌ام در ذهنِ کسی؛ شاید در ذهن تو. حالا دیگر هیچ وجود ندارد که به آن پناه ببرم، دیگر من هم وجود ندارم که حتی بخواهم فرار کنم.
پیرمردِ پرسه‌زنی‌ام میان خاطراتمان، هرشب و هرروز و هرساعت مرور و چیزهای تکراری و کوتاه؛ آن‌ها هم به زودی پاک می‌شوند، وای به حالم است اگر روزی خنده‌ات هم در این میان پاک شود.
این پیرمردِ کِرِختِ پیر حالا ته‌مانده های نفس‌اش را تنها برای مرور خنده‌هایت صرف می‌کند، برای مرور تک‌تک جزئیات صورت زیبایت؛ وای به روزی که نفس‌هایش تمام شود و صورتت را شخص دیگری تماشا کند، دستانش میان موهایت بلغزد، چشم های دیگری لبخندت را تماشا کند و صدایت سکوت شب‌اش را بشکند.
روزی که تو، بی‌آنکه بدانی، خاطره‌ی پیرمردی را زندگی کنی که سال‌ها پیش در گوشه‌ای از گذشته‌ات جا مانده است. شاید آن روز، تو هم برای لحظه‌ای به یادش بیفتی؛ به یاد کسی که روزگاری تمام جهانش در نگاه تو خلاصه می‌شد، کسی که حالا حتی نامش هم در ازدحام روزهای تو جایی ندارد، و پیرمرد، آن روزها را نخواهد دید. او مدت‌هاست که در گذشته‌اش دفن شده؛ میان خنده‌هایی که دیگر شنیده نمی‌شوند، حرف‌هایی که دیگر پاسخی ندارند و روزهایی که هرچه بیشتر به یادشان می‌آورد، دورتر و محوتر می‌شوند. هنوز هم گاهی در میان آن همه تصویر رنگ‌باخته، مکث می‌کند؛ انگار چیزی را گم کرده باشد، چیزی که زمانی آن‌قدر به او نزدیک بوده که هرگز فکر نمی‌کرد روزی برای به خاطر آوردنش تقلا کند.
شاید روزی حتی چهره‌ات را هم به یاد نیاورد. شاید روزی صدایت برایش غریبه شود و نتواند به خاطر بیاورد خنده‌هایت دقیقاً چه آهنگی داشتند. آن روز، دیگر چیزی از تو برایش باقی نمانده؛ جز جای خالی مبهمی که نمی‌داند از کجا آمده و چرا با هیچ خاطره‌ی دیگری پُر نمی‌شود. و چه تلخ است که آدم، پس از این همه سال به دوش کشیدنِ خاطرات یک نفر، سرانجام حتی دلیلِ سنگینیِ قلبش را هم از یاد ببرد.
اما تا آن روز، پیرمرد هنوز در کوچه‌های گذشته پرسه می‌زند؛ با جیب‌هایی پُر از خاطرات پوسیده و دستانی خالی از هرآنچه روزگاری دوست می‌داشت. گاهی می‌ایستد، پشت سرش را نگاه می‌کند و به راهی خیره می‌شود که دیگر کسی از آن بازنمی‌گردد. بعد، آهسته قدم برمی‌دارد؛ فقط چون هنوز نمی‌داند اگر یک شب از پرسه‌زدن دست بکشد، با این همه سالِ ازدست‌رفته چه کند.
و تو، شاید سال‌ها بعد، در گوشه‌ای از یک روز معمولی، بی‌هیچ دلیل روشنی، دلتنگیِ مبهمی را در سینه‌ات احساس کنی؛ چیزی شبیه بوی قهوه در کافه‌ای قدیمی، یا صدای خنده‌ای که نمی‌دانی از کدام خاطره به گوشَت رسیده است. لحظه‌ای مکث می‌کنی، اما چیزی به یادت نمی‌آید. روزت را ادامه می‌دهی و پیرمرد، در دورترین گوشه‌ی ذهن تو، آرام‌آرام محو می‌شود؛ بی‌آنکه بداند حتی آخرین نشانه‌هایش نیز از جهانِ تو رخت بسته‌اند.
و آن‌وقت، دیگر نه تو چیزی از او به یاد داری، نه او چیزی از تو. انگار هیچ‌وقت یکدیگر را ندیده‌اید؛ انگار تمام آن روزها، تمام خنده‌ها و دلتنگی‌ها، تنها خوابِ کوتاهی بوده‌اند که کسی پس از بیدار شدن، زحمتِ به خاطر سپردنش را به خود نداده است.
شاید سرنوشتِ تمام آدم‌هایی که روزی یکدیگر را جهانِ خود می‌دانستند، همین باشد؛ آن‌قدر در خاطرات هم زندگی کنند تا سرانجام، هر دو به خاطره‌ای بدل شوند که دیگر کسی را یارای به یاد آوردنش نیست.




ما و این‌همه صبر؟ بنازم جِگرِ حوصله را.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram


دستش را روی سینه‌اش گذاشت، نفس‌های عمیق می‌کشید؛ نفس‌هایی که انگار از جایی دردناک درونش بالا می‌آمدند.
«چی توی سینه‌اته؟»
نگاهش را پایین انداخت و دستش را محکم‌تر روی سینه‌اش فشرد. «عطرِ تنش هنوز اینجاست.»


سیگارها را روی قلبم فشار می‌دهم، بوی سوختنش بالا می‌رود و درد روحم را تسکین می‌دهد؛ البته فقط یک تلقین است، وقتی قلبم با خاکستر سیگار می‌سوزد، دردی واقعی را احساس نمی‌کنم، فقط دردِ دروغینِ روحم را حس می کنم‌. ای‌کاش می‌توانستم ته مانده‌ی سیگارهایم را روی روحم خاموش کنم، شاید آن‌موقع دیگر دردی برای تحمل باقی نمی‌ماند؛ فقط یک دردِ کم جان، که فقط برای چند دقیقه باقی می‌ماند و بعد، جایش را به چرک می‌دهد.
لیوان‌ها را خرد می‌کنم و از آن‌ها فقط خرده شیشه‌هایی باقی می‌ماند، تکه ی بزرگی پیدا می‌کنم و به جست‌وجوی شاهرگ می‌روم؛ هرچه‌قدر می‌گردم ردی از وجود شاهرگ نیست، به‌کل ردی از وجود یک رگ هم نیست. آخر مگر می‌شود؟ مگر می‌شود رگ‌هایم هم از این تن فراری باشند؟ آهای رگ‌ها! می‌خواهم خلاصتان کنم، پس چرا شاه‌تان خودش را به من و این تکه شیشه ی عجول نشان نمی‌دهد؟ نترسید، می‌خواهم آزادی را برای اولین‌بار به شما ببخشم؛ می‌خواهم خونِ سرخم را فراری دهم، پس چرا نمی‌آیید؟
می‌خندم، بلند و دیوانه‌وار، نه از سر شادی و نه از سر غمِ بیش‌ازحد؛ از سرِ جنون. جنونی که همین زندگی و همین دنیا به من بخشیده است.
جنون اما وفا دارد، در بدترین حال هم آدم را رها نمی‌کند؛ نه با قرص‌ودوا و نه با هیچ‌چیز دیگری. جالب است، جنون تنها چیز دنیوی‌ای‌ست که وفا دارد؛ در دنیای بی‌وفایان خیلی خوب بر عقایدش پایبند مانده است.
نزدیک می‌آید، یقه ی لباسم را سفت می‌چسبد، به گلویم فشار می‌آید و من، باز هم بلند بلند می‌خندم؛ از سر بدبختی می‌خندم.
دلقک را می‌بینم، داسی در دست دارد، حالش را می‌پرسم، جواب نمی‌دهد؛ دهن گشادش به‌خاطر لبخند باز می‌شود، می‌ترسم. مادرم را صدا می‌زنم، جواب نمی‌دهد. گریه می‌کنم، دلقک باز هم رهایم نمی‌کند؛ فرار می‌کنم، پاهایم چرا قفل کرده است؟ همان‌جا می‌مانم، دلقک بوی گورستان می‌دهد، بوی خون و بوی جنازه ی گندیده‌ای که مدت‌هاست آدم ندیده. سرنوشتم را می‌پذیرم و آغوشم را برای دلقک باز می‌کنم، او هم دستانش را باز می‌کند و مرا محکم در آغوش می‌گیرد. نفس عمیقی می‌کشم، فکر می‌کنم که به خیر گذشته و جنونِ وفادار هنوز هم مرا رها نکرده.
اما یکهو چشمانم بسته می‌شوند، دیگر جایی را نمی‌بینم جز سیاهی مطلق؛ با حقیقت کنار می‌آیم و به خود اجازه می‌دهم تا در تاریکی فرو بروم و غرق شوم؛ تک‌وتنها، بدون تمام چیزهایی که روزی ادعای وفاداری می‌کردند.




یک گوشه‌ی اتاق، میان لباس‌های چروکیده و نامرتب، کز کرده‌ام؛ شبیه سربازی که از جنگ برگشته، با این تفاوت که این‌بار میدان نبرد، سرِ خودم بود و هیچ پرچم سفیدی برای بالا بردنش نداشتم.
تا بوده همین بوده؛ فکرهایم بی‌خبر هجوم می‌آوردند و من، بی‌سلاح‌تر از همیشه، پناه می‌بردم به همان زهرماری‌ها. جرعه‌ای می‌نوشیدم و به خودم می‌قبولاندم که شاید سرم گرم شود، شاید این هیاهوی لعنتی برای چند ساعت ساکت بماند؛ اما فکرها مست نمی‌شدند، من بودم که بیشتر از خودم دور می‌شدم.
هرچه می‌نوشیدم، صداها آرام‌تر نمی‌شدند؛ فقط دیوارها دورتر می‌رفتند و سقف، سنگین‌تر روی سرم می‌نشست. لیوان نیمه‌خالی کنار دستم می‌ماند و من به تهِ آن خیره می‌شدم، انگار قرار بود چیزی آن‌جا پیدا کنم؛ راهی برای خاموش‌کردن ذهنی که دست از سرم برنمی‌داشت. تهِ لیوان همیشه خالی بود، درست مثل چیزی که در من هر شب بیشتر خالی می‌شد.
اما نشد. هیچ‌وقت نشد. آخرِ هر شب، تمام راه‌ها به همین گوشه ختم می‌شد؛ به تکه‌ای از اتاق که حالا شکل پناهگاه گرفته بود. لباس‌ها روی زمین افتاده بودند، پرده نیمه‌کشیده بود و نور چراغ خیابان از لای آن، خط باریکی روی دیوار انداخته بود. ساعت جلو می‌رفت، اما انگار زمان برای من همان‌جا گیر کرده بود؛ میان یک فکر، یک خاطره، یک «کاش» که هرچه از آن دور می‌شدم، دوباره خودش را به من می‌رساند.
گاهی به سقف خیره می‌ماندم و آن‌قدر بی‌حرکت می‌شدم که خودم هم فراموش می‌کردم هنوز بیدارم. گاهی دستم میان موهایم گم می‌شد و چند ثانیه همان‌جا می‌ماند؛ انگار می‌خواستم چیزی را از سرم بیرون بکشم، چیزی که نه دیده می‌شد و نه می‌شد از آن فرار کرد.
صبح‌ها همیشه بی‌خبر می‌رسیدند. اول، یک خط کم‌رنگ از پشت پرده رد می‌شد، بعد رنگ اتاق آرام‌آرام برمی‌گشت؛ لباس‌ها دوباره لباس می‌شدند، لیوان دوباره یک لیوان، دیوارها دوباره دیوار. انگار شب هیچ اتفاقی نیفتاده بود. فقط من می‌ماندم و چشمانی که تمام شب را به چیزی نامعلوم دوخته بودند.
آدم‌ها صبح که می‌شدند، از خوابشان حرف می‌زدند؛ من اما از شب قبل چیزی برای تعریف‌کردن نداشتم. بعضی جنگ‌ها شاهد نمی‌خواهند، سربازشان خودت هستی و میدانشان جایی‌ست که هیچ‌کس جز خودت راهی به آن ندارد.
روزها می‌گذشتند و من یاد گرفته بودم چطور خستگی‌ام را پشت چند کلمه پنهان کنم. می‌خندیدم، جواب می‌دادم، راه می‌رفتم، گاهی حتی آن‌قدر عادی رفتار می‌کردم که خودم هم برای چند دقیقه باورم می‌شد چیزی نیست. اما شب که می‌رسید، همه‌چیز دوباره سر جای خودش برمی‌گشت.
همان اتاق، همان گوشه، همان لباس‌های مچاله‌شده و همان منی که انگار تمام روز را فقط برای رسیدن دوباره به شب تحمل کرده بود.
زنده ماندن برای من مدت‌ها بود که شبیه زندگی نبود. بیشتر به کاری می‌مانست که باید انجامش می‌دادم؛ مثل ساعتی که کوک شده باشد و بی‌آنکه بداند برای چه، تا صبح تیک‌تاک کند، و عجیب‌تر اینکه هیچ‌کس صدای این ساعت را نمی‌شنید.
من هر شب دوباره به همان گوشه برمی‌گشتم؛ نه برای خواب، نه برای آرامش، فقط برای اینکه چند ساعت دیگر را جوری از میان این همه فکر رد کنم. صبح که می‌شد، از جا بلند می‌شدم، لباس‌ها را جمع نمی‌کردم، لیوان را همان‌جا می‌گذاشتم و پرده را کنار می‌زدم.
نور می‌آمد و من، با تمام خستگیِ شب، دوباره خودم را به روزی می‌رساندم که می‌دانستم شب بعد، همان جنگ دوباره شروع خواهد شد.




زندگی نیست که، زندان مکافات است این.


آخرین پیک را به یادِ او سر می‌کشم؛ شاید در آشفته‌خوابِ این شب، میان هذیان و خیال، یک‌بار دیگر رخِ زیبایش را به من نشان دهد.


امشب به یادت دو لیوان قهوه پر کردم، یکی برای تو که خیلی زود رفتی و یکی برای من، که دیر شد و نرفتم، ماندم و رفتن تو را تماشا کردم.
لیوانت را گذاشتم آن‌طرف میز، همان‌جایی که هنوز بوی تو را می‌دهد، همان‌جایی که هنوز رد انگشتانت رویش باقی مانده و صندلی هنوز انتظار تو را می‌کشد. از همان شبی که بی‌حوصله آخرین فنجان قهوه را کشیدی سمت خودت، میز پر از خط‌وخش و تاخوردگی شده؛ عجیب است، انگار این میز دردها را عمیق‌تر حس کرده، چون کسی حتی به او نگفته است که صاحبش دیگر برنمی‌گردد و او هر روز به انتظار تو می‌نشیند.
بوی قهوه تمام اتاق را پر کرده، اما هنوز جای یک بو خالی‌ست؛ بوی عطر تو که هر بار می‌آمدی، زودتر از تو وارد اتاق می‌شد و هر بار که می‌رفتی، دیرتر از تو از این اتاق خارج می‌شد و من مدت‌ها، بوی تنت را در آغوش می‌گرفتم.
باد می‌وزد و پرده‌ها را کنار می‌زند. شهر بیرون از این خانه، بی‌خبر از همه‌چیز، به زندگی خود ادامه می‌دهد؛ چراغ خانه‌ها روشن می‌شود، ماشین‌ها به سمت مقصد خودشان حرکت می‌کنند و آدم‌هایی هنوز منتظر کسی هستند که پیش از سرد شدن قهوه‌ی درون فنجان برسد.
اما قهوه‌ی فنجان‌های ما سرد شد و تو نرسیدی؛ هیچ‌وقت نرسیدی. و من نمی‌دانم چرا هر بار سرد شدن را دیدم، اما خالی شدن را ندیدم. دیدم که چطور گرمی رفتارت با من سرد شد، اما ندیدم که چه‌قدر راحت مرا ترک کردی و رفتی؛ و من هر بار به روزهایی فکر می‌کنم که گرم بودی و خیال می‌کردم این گرمی تا ابد ادامه خواهد داشت.
یک میز، دو صندلی، دو لیوان قهوه و یک مشت خاطره که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دلم برای این چیزها هم تنگ شود؛ هیچ‌چیز آن موقع شبیه خاطره نبود. حالا همان میز مانده، همان صندلی و همان پنجره؛ فقط یکی از فنجان‌ها دیگر هیچ سهمی از تو ندارد.
گاهی دلم می‌خواهد همه‌چیز را جمع کنم، فنجان‌ها را بشویم، میز و صندلی‌ها را دور بیندازم و درِ آن اتاق را برای همیشه قفل کنم؛ انگار که هیچ‌وقت اتفاقی در این‌جا نیفتاده و من هیچ‌وقت تو را ندیده‌ام.
اما بعضی از نبودن‌ها را نمی‌شود با تمیز کردن از بین برد. می‌مانند؛ لای درزهای چوب، میان شیشه‌های بخارگرفته، میان گچ‌های دیوار و فنجانی که هرچقدر هم آن را بشویی، باز انگار بوی خاطره می‌دهد.
من هم مانده‌ام. می‌خواستم بروم، اما نشد؛ رفتن تو آن‌قدر سریع و باعجله بود که من هنوز خیال می‌کنم اگر منتظرت بمانم، روزی خواهی رسید.‌
تو رفتی و من فهمیدم که ماندن همیشه به معنای ادامه دادن نیست؛ گاهی آدم می‌ماند چون هنوز انتظار کسی را می‌کشد. گاهی آدم جایی می‌ایستد و دیگر نه به عقب می‌رود و نه به جلو. سال‌ها می‌گذرد و خودش را همان‌جا میان خاطرات دفن می‌کند، روبه‌روی دری که یک روز عزیزترینش از آن بیرون رفته و دیگر پشت سرش را نگاه نکرده.
امشب هم قهوه‌ی تو را تا صبح همین‌جا روی میز نگه می‌دارم؛ انتظار تو را نمی‌کشم، فقط بلد نیستم به یک فنجان بگویم صاحبش دیگر برنمی‌گردد و لازم نیست این‌قدر منتظر بماند.
و شاید فردا، وقتی آفتاب از لای پرده‌ها بیاید، تمام خاطراتمان را دور بریزم؛ خودم را هم دور می‌ریزم.
همان منی را که تو ساختی، همان منی را که با رفتنت جا گذاشتی؛ همان آدمی که هنوز برای نبودنت، دو لیوان قهوه پر می‌کند و خیال می‌کند شاید یکی‌شان روزی به دست تو برسد.
فنجان‌ها را می‌شویم، میز را پاک می‌کنم، صندلی‌ات را کنار می‌زنم و درِ این اتاق را می‌بندم؛ شاید دیگر هیچ‌کس نفهمد این‌جا چه گذشته است. شاید حتی خودم هم فراموش کنم.
فقط می‌دانم از فردا، هرچه از من باقی بماند، دیگر آن آدمِ قبل نیست. چون یک نفر همان شب مُرد؛ نه تو، نه عشقمان؛‌ منِ قدیمیِ من.




Video is unavailable for watching
Show in Telegram


آب روی صورتم می‌ریزد و از لای موهایم پایین می‌چکد، اما صدای آب حتی نمی‌تواند فریادهای توی گوشم را خفه کند. هرچه شیر را بیشتر باز می‌کنم، انگار صدای آن شب بلندتر می‌شود؛ همان چند جمله، همان سکوت بعدش، همان لحظه‌ای که فهمیدم چیزی درونم برای همیشه شکسته است.
چشم‌هایم از بس به عکس‌هایت زل زده‌ام می‌سوزند. نمی‌دانم این سرخی از بی‌خوابی‌ست یا از اشک‌هایی که دیگر حتی حوصله‌ی پایین آمدن ندارند. فقط می‌دانم هر بار عکس بعدی را باز می‌کنم، چیزی در سینه‌ام فرو می‌ریزد و من باز هم می‌مانم و نگاهت می‌کنم؛ انگار اگر آن‌قدر خیره بمانم، یک‌جایی میان آن لبخندها و آن چشم‌ها، راه برگشت به قبل از آن شب را پیدا می‌کنم.
نصف شب، اتاق بوی الکل و دود گرفته است. لیوانی گوشه‌ی میز مانده و تهش هنوز کمی از آن مایع تلخ باقی‌ست؛ همان‌قدر که برای چند دقیقه سرم را گرم کند و همان‌قدر کم که نتواند هیچ‌چیز را از یادم ببرد. جرعه‌ای می‌خورم و چشم‌هایم را می‌بندم. برای چند ثانیه همه‌چیز تار می‌شود؛ دیوارها، سقف، ساعت، عکس‌هایت.
فکر می‌کنم شاید همین باشد؛ شاید آدم برای فراموش کردن کسی، اول باید دنیا را از جلوی چشم خودش بردارد، اما باز که چشم باز می‌کنم، تویی.
عکس‌هایت روی صفحه‌ی گوشی روشن‌اند و من با چشم‌های سنگین، یکی‌یکی نگاهشان می‌کنم. به خودم می‌گویم این آخری‌ست. بعد یکی دیگر باز می‌کنم. بعد یکی دیگر. بعد می‌رسم به عکسی که هنوز نمی‌دانم چرا از همه بیشتر اذیتم می‌کند؛ شاید چون در آن، تو هنوز خوشحالی و من هنوز نمی‌دانم قرار است چند وقت بعد، همین تصویر تنها چیزی باشد که از آن روزها برایم باقی می‌ماند.
دستم را روی صورتت در صفحه‌ی گوشی می‌کشم؛ انگار فاصله‌ی میان انگشت‌هایم و شیشه، تمام فاصله‌ی میان من و توست.
چه مضحک. انگار تمام این فاصله، همین شیشه‌ی سرد بود؛ شیشه‌ای که نه دستم از آن عبور می‌کرد و نه دلتنگی‌ام. تو آن سوی صفحه مانده بودی و من این سوی شب، میان بوی دود و الکل و اتاقی که هر گوشه‌اش چیزی از تو را به رخ می‌کشید.
دیوارها هم امشب ساکت نبودند. هرکدام چیزی از تو را در خودشان نگه داشته بودند؛ گوشه‌ای که زمانی صدایت در آن پیچیده بود، صندلی‌ای که ساعت‌ها خیال کرده بودم خالی‌ست، پنجره‌ای که حالا تاریکی را به داخل اتاق می‌ریخت و پرده‌اش با هر نفس باد، انگار کسی را صدا می‌زد.
ساعت روی دیوار جلو می‌رفت و شب، پیرتر می‌شد. اما آن شبِ لعنتی هنوز همان‌جا ایستاده بود. لیوان کنار دستم بوی تلخی می‌داد و دود، سقف اتاق را آرام‌آرام خاکستری می‌کرد. انگار خودِ اتاق هم مست شده بود؛ دیوارها کج می‌شدند، سایه‌ها کش می‌آمدند و نور چراغ، روی زمین مثل چیزی بیمار افتاده بود.
دلم می‌خواست چشم‌هایم را ببندم و وقتی بازشان می‌کنم، تو همان‌جا باشی؛ اما بعضی آرزوها حتی در مستی هم زیادی بی‌رحمانه‌اند.
چشم‌هایم را بستم. برای یک لحظه، همه‌چیز برگشت؛ خنده‌ات، صدایت، آن روزهایی که هنوز نمی‌دانستیم قرار است خاطره شوند. گرمای دستت هنوز جایی میان انگشت‌هایم مانده بود و عطر موهایت، مثل خاطره‌ای سمج، از گوشه‌ای نامعلوم در اتاق می‌آمد.
نفس عمیقی کشیدم، هیچ‌چیز نبود، فقط من بودم و شبی که انگار قصد نداشت تمام شود.
عکس‌هایت روی گوشی مثل پنجره‌هایی به خانه‌ای خاموش بودند؛ از هرکدام که نگاه می‌کردم، تو هنوز آن‌جا زندگی می‌کردی و من، با تمام مستی‌ام، نمی‌توانستم وارد شوم. چه بی‌رحم است حافظه؛ آدم را به جایی می‌برد که دیگر راه برگشتی ندارد.
بیرون، باران آرام گرفته بود. روی شیشه‌ی پنجره چند قطره مانده بود و نور خیابان از میانشان شکسته و روی دیوار پخش می‌شد. هر قطره پایین می‌لغزید و تکه‌ای از نور را با خودش می‌برد؛ درست شبیه شب‌هایی که یکی‌یکی از من رفتند و چیزی جز تاریکی‌شان باقی نگذاشتند.
دستم هنوز بوی تو را می‌خواست، خانه هنوز جای تو را؛ و من، میان این همه چیزی که نبود، هنوز دنبال بودنت می‌گشتم، انگار نبودنت هم شکل تو را گرفته بود.



20 last posts shown.