اعتِرافِ آخَر


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


زندگي زيباست اي زيبا پسند
زنده انديشان به زيبايي رسند
♡♡♡
آن قدر زيباست اين بي بازگشت
كز برايش ميتوان از جان گذشت

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


•

﴿وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ﴾

قرآن‌ کریم‌ درمانِ‌ همهٔ‌ دردهاست
اگر از او غافـل‌ شوی،پریشان‌و
مضطرب‌‌ خواهی‌ شـد...
واگر،به‌ او دل‌ ببنــدی،آرامش‌
نصیب‌ِ قلبت‌ خواهد شد...
قرآن‌ دوستی‌ است،تازمانیکه
تمام‌ غصه‌هایت‌ را،التیام‌ نبخشد
تو را رها نمیکند.

@Eterafaakharr


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
سخنانی از جنس گُهر...


در آغوش هم گریستیم؛ دو روح زخمی که حالا از هم جدا می‌شدند.
کلید خانه و موترش را به من سپرد و گفت:
«اینجا، همیشه خانه‌ی توست.»
اما ترجیح دادم به لیلیه‌ی دانشگاه بروم؛ تا زمانی که فامیل کاکایم از هندوستان برمی‌گشتند.
دوست باوفای من کسی نبود جز شهیر!
شهیر همان کسی بود که از دل خاکسترهای زندگی‌ام، دوباره جانم بخشید.
کسی که قلبی بزرگ‌تر از اسمش داشت.
شهیری که هنوز هم، نامش بر لب‌هایم، همانند دعایی بی‌انتها جاری بود.»

ادامه دارد...


عبدالستار (ناطق)، شاعری پرشور و عمیق بود که با نگاهی دقیق و ظریف به طبیعت بدخشان، زیبایی‌های آن را در قالب شعر به تصویر می‌کشید؛ از کوه‌های سربه‌فلک کشیده تا رودهای خروشان، از گل‌های وحشی گرفته تا آسمان‌های بی‌کران. اشعارش پر از احساس و شور زندگی بود و هم‌زمان پژواکی بود از دردها و مبارزات مردم این سرزمین.
در شعرهای ناطق، هم مهمان‌نوازی و مهربانی مردمان بدخشان موج می‌زد و هم سختی‌ها و بی‌عدالتی‌هایی که بر مردمش رفته بود، به گونه‌ای وصف‌ناشدنی بازتاب داشت. او همیشه برای آرمان‌های عدالت و آزادی می‌سرود و به همین دلیل، اشعارش در دل مردم جای ویژه‌ای داشت.
هر بیت شعر عبدالستار (ناطق)، صدایی‌ست از دل کوه‌ها و دشت‌های بدخشان؛ صدایی که همچنان پس از سال‌ها در گوش جان مردمانش طنین‌انداز است و الهام‌بخش نسل‌های جدید.
از فیض‌آباد، شهری که نامش خود گواه بخشندگی و برکت است، نمی‌توان گذشت؛ شهری پر از فیض‌های بی‌پایان، بازاری سرزنده با مردم مهربان و پرجنب‌وجوش، که در دل آن فرهنگ و هنر به زیبایی زنده است. فیض‌آباد، شهری‌ست که دروازه‌ای به سوی طبیعت بکر و مردمانی بزرگوار و دل‌سوز است، جایی که هوای پاک و نسیم مطبوعش جان را تازه می‌کند و هر کوچه‌اش سرشار از زندگی و مهر است.
بدخشان تنها یک سرزمین نیست، بلکه حس تعلقی عمیق است؛ ریشه‌ای سترگ در دل تاریخ و عشقی بی‌پایان به بلندی‌ها و آسمان‌ها...»
اما ساکن شهر باستانی هرات بودیم؛ شهری پر از تاریخ، هنر و زیبایی.
زندگی آرام داشتیم؛ خانه‌ای گرم و اقتصادی بالا.»
یوسف مکث کرد. لحظه‌ای چشمانش را بست، انگار دوباره آن روزها را نفس می‌کشید.
«محصل صنف اول طب معالجوی هرات بودم. همه‌چیز خوب و عالی بود، تا روزی که پدرم، یک مرد جنایتکار را به حبس ابد محکوم کرد.
خانواده‌ی مجرم، هر روز پشت دروازه‌ی عمارت می‌آمدند؛ با بیک‌های پر از پول و امیدی به خرید عدالت.
اما پدرم... مردی عدالت‌کار که بود.
با صدای محکم می‌گفت:
«من به پول شما نیاز ندارم. از دروازه‌ی من گم شوید. عدالت معامله نیست.»
چند هفته گذشت. پدرم از طریق وظیفه راهی کابل شد. مادرم از کارهای بیمارستان خسته شده بود، خواست به کابل بروند.
پدرم با خوشحالی پذیرفت.
بعد از نماز صبح، خانواده‌ی سه‌نفره‌مان راهی کابل شدند...
چند روز در کابل گذشت.
پدرم تصمیم گرفت به دیدن پسر دوست قدیمی‌اش برود؛ مردی که سال‌ها قبل چشم از جهان بسته بود، اما خاطره‌اش هنوز در دل پدرم زنده بود.
وقتی به عمارت دوستش رسیدند، من از موتر پیاده شدم تا دروازه را باز کنم.
مادرم و پدرم هنوز در موتر منتظر بودند.
دست‌هایم در را لمس کردند.
در همان لحظه، با باز شدن دروازه، صدای وحشتناک در فضا پیچید.
موتر پدرم شعله‌ور شده بود.
دو مرد نقاب‌دار در کنار شعله‌ها ایستاده بودند، و یکی از آن‌ها سلاح سیاه در دستش بود.
بی‌اختیار به سمت والدینم دویدم.
اما پسری، دوست پدرم که اولین بار بود می‌دیدمش، دست‌هایم را گرفت و فریاد زد: «نرو! نرو!» و محکم گرفت مرا، اما دشمنان پدرم، مرا با مرمی در دستم زدند.
پسر دوست قدیمی پدرم، خود را سپر من کرد و در مقابلم ایستاد.
دوباره شلیک کردند، اما خوشبختانه اسلحه‌شان مرمی نداشت. صدای پولیس‌ها از هر طرف زیاد شد.
به سختی توسط پسر دوست پدرم نجات داده شدم.
مرمی را از دستم بیرون آوردند، اما زخمی که بر قلبم نشسته بود، عمیق‌تر از هر زخم جسمانی بود.
دیگر تنها مانده بودم.
بی‌پدر.
بی‌مادر.
بی‌روح.»

دریا آرام‌تر پرسید:
«بعدش چی شد یوسف؟»
«روزهای تاریک برایم شروع شد.
پسر دوست پدرم مرا به خانه‌ی خودش برد.
از من مراقبت کرد؛ با صبر، با عشق، با مهربانی‌ای که در روزگاری سیاه، نوری روشن در دل تاریکی شد.
با هم دانشگاه می‌رفتیم.
با هم آشپزی می‌کردیم.
با هم می‌خندیدیم و گاهی بی‌صدا اشک می‌ریختیم.
پسر دوست پدرم با مشکلات زیاد مرا از طب هرات به طب کابل انتقال داد. می‌خواستم دیگر ادامه ندهم، اما او برایم انگیزه می‌داد، می‌گفت: «مادرت از طب کابل فارغ شده، تو هم باید همانند مادرت از طب کابل فارغ شوی.
مادرت از آلمان تخصص گرفته، تو هم باید از آلمان تخصص بگیری.»
پسر دوست پدرم برایم نه فقط یک دوست، بلکه برادری واقعی شده بود؛ پناهگاهی که می‌توانستم بر شانه‌هایش گریه کنم.
او به‌خاطر اصرار مادرش بورسیه‌ی آلمان را گرفت.
می‌خواست مرا با خودش ببرد، کارهایم را هم جور کرد. اما من، دل به دانشگاه کابل بسته بودم؛ دانشگاهی که مادرم در آن درس خوانده بود.
قول داده بودم تخصصم را همانند مادر، از آلمان بگیرم.
پسر دوست پدرم با همه‌ی عشقش، پذیرفت.


هدیه‌ی عشق
نویسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد و یک

ساعت‌ها گذشت. دست‌های دریا از نواختن خسته شد، ولی دلش اجازه‌ی توقف نمی‌داد. با خود گفته بود: «امروز باید یوسف کاملاً خوب شود، امروز باید قلب یوسف بیدار شود...»
نور روز به چاشت رسید و از چاشت به عصر. ناامیدی کم‌کم لایه‌ی نازکی روی قلب دریا کشید. اما ناگهان...
صدای بلند و شکسته‌ی یوسف، آسمان باغ را شکافت:
«دريااااااا...»
اشک‌های دریا روی پیانو می‌چکید.
یوسف، با چهره‌ای آشفته، خود را در آغوش دریا انداخت. هر دو مانند کودکانی که مادرشان را یافته باشند، در آغوش هم می‌گریستند.
دریا گفت:
«خیلی بی‌معرفتی یوسف، خیلی بیشعوری!»
یوسف با صدای آشنا و رسایش، بیت‌هایی از مولانا را زمزمه کرد:
«من زخمِ ترا به هیچ مرهم ندهم
یکی مویِ ترا بهر دو عالم ندهم
گفتم جان را بیار، محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم، کم ندهم»

دریا گفت:‌
«اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من...»

باد ملایم می‌وزید. در میان اشک و لبخند، یوسف با چشمانی خیس زمزمه کرد:
«باد می‌وزد دریا، و من دلم برای رقص موهایت تنگ شده.»
دریا، با لرزش صدایی که از اعماق وجودش می‌آمد، گفت:
«چادرم را کنار بزن، بگذار موهایم در باد برقصند برای تو.»
یوسف چادر را با نهایت ظرافت کنار زد، آن را بویید و حلقه‌ی موهای ابریشمی دریا را در دستانش گرفت. موهای دریا در نغمه‌ی نسیم به رقص درآمدند و اشک‌های یوسف، گرم‌تر از همیشه، بر گونه‌هایش لغزیدند.
با چشمانی سرشار از اشتیاق گفت: «هنوز هم موهایت بوی عشق می‌دهد. می‌خواهم چنگال دستم برای همیشه در میان گیسوانت گیر کند.»
وقتی دریا خواست موهایش را جمع کند، یوسف دستش را گرفت و گفت:
«یادت هست وعده داده بودی دفعه‌ی بعد کنار حوض می‌نشینیم، پاهایمان را در آب فرو می‌بریم و سرت را روی شانه‌ام می‌گذاری؟»
با لبخند کنار حوض نشستند. پاهای‌شان را در آب فرو بردند، دریا سرش را روی شانه‌های یوسف گذاشت و با هم، برای نخستین بار پس از یک سال پر از اندوه، سکوتی عاشقانه را قسمت کردند.
چشمان‌شان گویاتر از هر کلمه، قصه‌ی عشق‌شان را می‌گفتند.
بالاخره، در میان آن سکوت مقدس، حرف‌های‌شان آرام‌آرام شکفتند...
دریا رشته‌ی کلام را در دست گرفت و با صدایی آرام پرسید:
«واقعاً چرا این کار را کردی؟»
یوسف لحظه‌ای سکوت کرد. لبخند تلخ بر لب‌هایش نشست، نگاه کوتاهی به زمین انداخت و بعد زمزمه کرد:
«می‌خواهی بدانی؟»
دریا گفت:
«بلی، می‌خواهم بدانم.»
یوسف نفس عمیق کشید، انگار می‌خواست تمام غبار خاطرات تلخ را از درونش بیرون بریزد. صدایش آرام و لرزان شد، همانند نغمه‌ای شکسته: «پدرم قاضی بود، مادرم داکتر.
مادرم به‌خاطر تحصیلات طولانی‌اش، دیر ازدواج کرد و ثمر ازدواجش تنها من بودم. مادرم نتوانست دیگر طفل بیاورد؛ سنش بالا رفته بود.
زادگاهمان بدخشان، نگینی تابناک در شمال‌شرق افغانستان بود. وقتی نام بدخشان بر زبان یوسف جاری شد، چشمانش پر از برق و شوق شد و گفت: «بدخشان، نگینی‌ست بر دامان کوه‌های سر به فلک کشیده و آسمان‌های نیلگون؛ دیاری که هر صبحش با نغمه‌های زلال رودخانه‌ها بیدار می‌شود و هر شامش در آغوش آرامش‌بخش ماه و ستاره‌ها فرو می‌رود. آب و هوایش چنان دل‌انگیز و مطبوع است که هر نفس، بوی زندگی و تازگی را با خود می‌آورد. صبح‌هایش پر از نسیم خنک و شب‌هایش مه‌آلود و ساکت‌اند، جایی که سکوت آسمان را به نوازش می‌گیرد.
آب‌های زلالش، شیرین و تازه، مزه‌ای دارد که هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود؛ آبی که از کوه‌های بلند می‌جوشد و جان را تازه می‌کند، انگار خود زندگی را به رگ‌های زمین می‌دمد. دره‌های سبز و بکر، گل‌های وحشی که در دامان کوه‌ها می‌رویند، و آفتاب زرینی که بر چهره سنگ‌ها و خاک‌ها می‌تابد، همه بدخشان را به شعری روح‌نواز و ناتمام بدل کرده‌اند.
مردمان بدخشان، با دستانی پینه‌بسته و دل‌هایی پاک و مهمان‌نواز، قلب‌هایشان گشاده چون آسمان‌های بلند این سرزمین است. مهمان‌نوازی‌شان زبانزد خاص و عام است؛ هر رهگذری را با گرمی به خانه‌شان راه می‌دهند و با نان و محبت، مهمانی‌شان را بی‌ادعا گرامی می‌دارند. این مردمان، ساده، مهربان، شریف و صبورند؛ کسانی که هرگز در برابر سختی‌ها زانو نمی‌زنند و با قلب‌هایی پر از عشق به زندگی می‌نگرند.
بدخشان، سرزمین شاعران بزرگ است؛ از نسیم نوازشگر غزل‌های محلی گرفته تا صداهای رسا و پرمعنای شعر، که همگی نشان از فرهنگ غنی این دیار دارد. یکی از برجسته‌ترین شاعران این سرزمین، عبدالستار (ناطق) است؛ شاعری توانا و صاحب سبک که با کلماتش جان می‌بخشد به تاریخ و روح بدخشان. شعرهای او، پژواک دل‌های عاشق و فریادهای ستم‌دیدگان است و به همین دلیل در میان مردمش محبوبیتی بی‌نظیر دارد.


هدیه‌ی عشق
نوبسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد

فردای آن روز:
دریا برای یوسف سوپ پخته بود.
با لبخندی آرام به اتاق یوسف داخل شد.
یوسف کنار پنجره نشسته بود، به دوردست‌ها خیره.
کنارش نشست، ظرف سوپ را بالا گرفت و با لحنی پر از محبت گفت:
«سلام یوسفم. ببین برایت چی آوردم!»
قاشق‌قاشق سوپ را به دهان یوسف می‌گذاشت.
یوسف آرام می‌خورد و چشمانش، مانند آیینه، تصویر دریا را در خود نگه می‌داشت.
باد ملایم از پنجره وزید.
چند تار از موهای دریا آزاد شدند و روی صورت لطیفش افتادند.
یوسف، بی‌اختیار، حلقه‌ی موی او را گرفت و آرام پشت گوش‌هایش جا داد.
همان لحظه، با صدایی شبیه آوای جان‌های عاشق، نجوا کرد:
«دریا... دریاا... دریاااا...»
با هر بار شنیدن نامش از لب‌های یوسف، اشک در چشمان دریا حلقه می‌زد.
لبخندی از جنس بهشت بر لب‌های یوسف شکوفه می‌زد.
دریا به یاد مولانا افتاد که می‌گفت:
«بشنو از نی چون حکایت می‌کند
از جدایی‌ها شکایت می‌کند
کز نیستان تا مرا ببریده‌اند
از نفیرم مرد و زن نالیده‌اند
سینه خواهم شرحه‌شرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق...»

از پشت در، نرس صدا زد.
دریا به‌آرامی اتاق را ترک کرد.
شهیر با موبایل حرف می‌زد.
با دیدن دریا، تماس را قطع کرده، گفت:
«سلام دریا جان، حال یوسف چطور است؟»
دریا لبخند زده، گفت:
«بهتر شده. مطمئن باش خوب می‌شود.»
شهیر گفت با کاکای یوسف تماس گرفتم، گفتند فعلاً در هندوستان هستیم و آمدن‌شان نامعلوم است.
دریا دوباره سمت یوسف رفت.
کنارش نشست و به چشمان پر از دردش خیره شد.
دردی که فقط دل عاشق دریا می‌توانست ببیند.
صدای تپش قلب یوسف را فقط دریا می‌شنید.
حرف یوسف را تنها دریا می‌فهمید...

روزها می‌گذشت.
یوسف حالش بهتر می‌شد، وزن می‌گرفت؛ دوباره به حالت اول برمیگشت، مثل بهاری که دوباره جان گرفته باشد.
دریا او را در صحن بیمارستان به قدم‌زدن می‌برد.
شعرهای مولانا، ناطق، بیدل، حافظ و سعدی را برایش زمزمه می‌کرد.
آوازهای محزون فرهاد دریا، محسن چاوشی، و نغمه‌های امیرجان صبوری را آرام در گوش یوسف می‌خواند.
یوسف می‌شنید...
می‌گریست...
می‌خندید...
و دریا، آغوشی از عشق برایش باز می‌کرد.
یک روز، در میان سبزه‌های بیمارستان نشسته بودند.
باد شدید وزید و چادر دریا از سرش افتاد.
موهایش آزاد شدند و مانند امواج دریا در باد به رقص درآمدند.
یوسف با چشمانی خیره و شگفت‌زده، موهای او را لمس کرد.
و باز، همان آوای آشنا را تکرار کرد:
«دریا... دریا... دریا...»
دریا لبخند زد.
قلبش فریاد می‌زد:
«عشق وقتی آید، همه دشواری‌ها آسان می‌شود...»
گاهی یوسف سرش را روی زانوهای دریا می‌گذاشت.
دریا انگشتانش را در لابه‌لای موهای ابریشمی یوسف می‌لغزاند و لالایی‌های عاشقانه می‌خواند.
در میان اشک‌ها و لبخندها، یوسف صورت او را با دستان لرزانش لمس می‌کرد...
و دوباره، نامش را با تمام عشق جهان صدا می‌زد:
«دریااااا»
با مشوره‌ی لاله و آیدا، دریا تصمیم گرفت یوسف را به باغ ببرد؛ همان جایی که می‌توانست با نواختن پیانو، میان زخمی‌ترین لحظات‌شان پلی از عشق بسازد. پیانو، سازی که نقطه‌ی وصل دل‌های‌شان بود.
دریا نزد شهیر رفت تا از رفتن به باغ برایش بگوید.
با لحنی آرام گفت:
«شهیر، می‌خواهم درباره‌ی یوسف با تو حرف بزنم.»
شهیر مشغول بررسی چند دوا بود، سرش را بلند کرد و مهربانانه پاسخ داد:
«بلی عزیزم، بفرما.»
دریا تمام شجاعتش را جمع کرد و آرام گفت: «وقتی یوسف را به صحن بیمارستان می‌برم، حالش بهتر می‌شود. تصمیم دارم او را به باغ ببرم. جایی سرسبز و امن، نزدیک دانشگاه کابل. مطمئن هستم حالش بهتر می‌شود.»
شهیر با کمی تردید پرسید:
«باغ در کجا است؟»
دریا به نرمی لبخند زد:
«نزدیک دانشگاه، باغ مربوط اقارب لاله است.»
شهیر سر تکان داد:
«پس با هم می‌رویم.»
دریا با کمی دستپاچگی گفت:
«نی، نییی، تو زحمت نکش. من و لاله یوسف را می‌بریم.»
شهیر مکث کرد، اما در برابر اصرار دریا کوتاه آمد: «درست است، هر چی می‌خواهی انجام بتی، داکتر خانم.»
صبح زود، دریا پیانوی کوچک تحفه‌ی پردیس را در موتر گذاشت و همراه یوسف راهی باغ شدند.

در باغ:
پیانو روی میز بزرگ قرار گرفت. دریا، یوسف را روبه‌روی پیانو نشاند و خودش در سمت چپ او نشست. با لبخندی لرزان شروع به نواختن کرد.
هر کلیدی که فشرده می‌شد، انگار زخمی کهنه در دل یوسف بیدار می‌شد؛ چشمانش پر از حیرت و اشتیاق بود، همانند سال‌های خوشی که پشت سر گذاشته بودند.

ادامه دارد...


ادامه دارد


کودکی‌ام، شبیه خانه‌ای بود با دیوارهای ترک‌خورده و پنجره‌هایی که هرگز به نور باز نمی‌شدند. پدرم... او بیشتر یک سایه بود تا یک پدر. همیشه خشمگین، همیشه با چشم‌هایی که رد سیلی درونش بود. مادرم؟ زنی خسته، شکسته، ساکت. او نه صدایم را می‌شنید، نه اشک‌هایم را می‌دید. فقط زنده بود، فقط می‌سوخت، بی‌آنکه بسوزاند.

چند بار شده بود که با عروسکم گوشه‌ی اتاق پنهان می‌شدم و خودم را در آغوش می‌گرفتم؟ چند بار دعا کرده بودم که کاش خانه‌مان آرام باشد؟ که کاش روزی برسد که پدر لبخند بزند و مادرم بی‌دلیل گریه نکند؟

یادم هست شب‌هایی را که از صدای شکستن ظرف‌ها بیدار می‌شدم... یا ساکت می‌نشستم گوشه‌ی حیاط و منتظر بودم کسی بیاید و نجاتم دهد. اما هیچ‌کس نیامد.

همه‌ی آن تلخی‌ها، تمام آن دردها، مثل باری سنگین روی شانه‌هایم مانده بود. شاید برای همین است که حالا، وقتی کسی دوستم دارد، وقتی آریان نگاهم می‌کند، انگار با تمام وجود می‌ترسم... می‌ترسم از دستش بدهم. می‌ترسم دوباره تنها بمانم. می‌ترسم که خوشبختی، فقط یک رویاست... نه چیزی واقعی برای دختری مثل من.

آن شب، کنار پنجره نشستم، زانوهایم را در آغوش گرفتم و آرام زمزمه کردم:

"کاش کسی آن روزها کنارم بود. کاش کسی می‌فهمید، کاش یکی می‌پرسید که تو چی می‌خواهی، حفصه؟"

اما حالا... شاید دیر شده باشد برای مرهم، برای جبران. فقط مانده‌ام من، با گذشته‌ای که همیشه دنبالم می‌آید، و عشقی که نمی‌دانم آینده‌ای دارد یا نه.

آریان

شب، آرام نبود. هرچه چشم‌هایم را می‌بستم، تصویرش، صدایش، آن نگاهِ پر از دردش از ذهنم بیرون نمی‌رفت. در اتاق تنها بودم، ولی انگار هزار خاطره با من نفس می‌کشیدند. حفصه… این اسم، حالا نه فقط یک واژه، که زخمی در قلبم شده بود، زخمی که خودم بازش کرده بودم.

دست‌هایم را پشت سرم قلاب کردم و به دیوار تکیه دادم. بوی بیمارستان هنوز در لباس‌هایم مانده بود. پدر… وقتی دیدمش با آن لوله‌ها و دستگاه‌ها، چیزی درونم شکست. دیگر آن مرد قوی گذشته نبود. پوستش رنگ باخته بود، نفس‌هایش سنگین و کند شده بود. دکتر گفت امیدی هست، اما من در چشمان پدر چیزی دیدم که با واژه‌ها نمی‌شود توصیفش کرد: وداع.

می‌خواستم با حفصه صادق باشم. می‌خواستم بگویم که چقدر به او نیاز دارم، اما کلمات گیر کردند. فقط گفتم که حال پدرم خوب نیست. اما درونم، یک آشوب بود. من فقط از مرگ پدر نمی‌ترسیدم… من از مرگ خودم بدون حفصه می‌ترسیدم. از اینکه روزی برسد که دیگر فرصتِ دوست‌داشتن‌اش را نداشته باشم.

او، حفصه… دختری با آن چشم‌های پرحرف، آن سکوت‌های سنگین، آن لبخندهایی که همیشه پشتشان دردی پنهان بود. از همان روز اول فهمیدم که زخم‌هایی در دلش دارد که هیچ‌وقت نگفته. نگاهش، رفتارش، همه فریاد می‌زدند که عمرش را با ترس و بی‌پناهی گذرانده. اما با وجود تمام آن دردها، هنوز می‌توانست عاشق شود. و حالا… حالا شاید از همه بیشتر، من زخمش کرده بودم.

به پنجره نزدیک شدم. چراغ‌های شهر مثل خاطرات، دور و محو بودند. با خود گفتم:

"چی می‌شد اگر همه‌چیز ساده‌تر بود؟ اگر پدرم بیمار نبود؟ اگر خانواده‌اش قبولم می‌کردند؟ اگر حفصه گذشته‌ای روشن داشت؟"

اما زندگی هرگز ساده نبوده… نه برای من، نه برای او.

دستم را به شیشه‌ی سرد پنجره گذاشتم و زمزمه کردم:

"حفصه… کاش بدانی که هنوز هم تو را می‌خواهم. نه فقط برای روزهای خوب، که برای شب‌های بی‌پناهی، برای لحظه‌هایی که هیچ‌کس جز تو نمی‌فهمد."

نمی‌دانم باید چه کنم. فقط می‌دانم اگر دوباره فرصت دیدنش را داشته باشم، این‌بار دیگر سکوت نمی‌کنم. این‌بار می‌خواهم بگویم که عشق، اگر واقعی باشد، در سخت‌ترین روزها هم زنده می‌ماند… درست مثل ما.


#رمان_پژواکِ_عشق
#قسمت_بیست‌ویکم
#نویسنده_فَریوش

چند روز شده بود که حتی صدای پای آریان ره هم نشنیده بودم. صنف می‌رفتم، کتاب می‌خواندم، لبخند می‌زدم، اما هیچ‌کدام واقعی نبود. روزها یکی‌یکی تیر می‌شدن، ولی دلم هنوز گیر مانده بود جایی بین دیروز و یک حرف ناتمام.
امروز هوا ابری بود، مثل دل خودم. باران نم‌نم می‌بارید و هر قطره‌اش، مثل خاطره‌ی تازه‌ای از آریان بود که بر دلم می‌نشست. وقتی از کتابخانه برآمدم، اصلاً توقع نداشتم او ره ببینم او هم در پوهنتون. اما دیدمش، ایستاده کنار درختی.
لباس خاکستری به تن داشت و نگاهش مثل همیشه عمیق بود. قلبم بی‌اراده شروع به تپیدن کرد، اما خودم را جمع‌وجور گرفتم. نمی‌خواستم دوباره همان حفصه‌ی بی‌پناه باشم.
آهسته صدا زد:
"حفصه... یک لحظه می‌شه بیایی؟"
مکث کردم. چشم‌هایم در چشم‌هاش گره خورد. سر تکان دادم و به طرفش رفتم.
ایستاده بود، دستانش در جیب‌هایش، انگار دنبال واژه می‌گشت.
"می‌فهمم که حق نداشتم ای‌طور خاموش بروم... ولی این چند روز به چیزی فکر می‌کردم که شاید گفتنش برایت سخت باشه."
نگاهش از صورتم سر خورد به زمین. من هم ساکت بودم، منتظر.
"حفصه، تصمیم گرفتم که برگردم افغانستان."
دنیا دور سرم چرخید. کلمه‌هاش مثل باران ناگهانی بر سرم ریخت.
"چی گفتی؟"
آه کشید.
"پدرم مریض است. خانواده‌ام به کمک ضرورت دارن. حس می‌کنم که باید در کنارشان باشم. نمی‌تونم این‌جا بمانم، وقتی که قلبم آن‌سوست."
دستم بی‌اختیار حلقه را لمس کرد. قلبم از جایش تکان خورد، اما سعی کردم آرام باشم.
"و من؟" پرسیدم با صدایی که شاید از بغض می‌لرزید.
نفس عمیقی کشید و گفت:
"تو همیشه در دلم هستی، حفصه. اما نمی‌دانم آینده چی می‌سازد. شاید راه‌ ما سخت‌تر شد، شاید فاصله بیشتر... اما هیچ چیزی احساسم ره نسبت به تو کم نمی‌سازه."
دلم می‌خواست که بگویم با او می‌روم. اما نه می‌شد، نه می‌توانستم. هنوز هزار دیوار بین ما بود.
فقط نگاهش کردم. باران روی صورتم می‌بارید، یا شاید هم اشک‌هایم بودند.
"برگرد، آریان. ولی اگر روزی برگشتی... و هنوز دلم برایت می‌تپید، آن‌وقت قصه‌امان ره از نو می‌نویسیم."
لبخند محوی زد. چشماش برق زد، آن برق تلخِ وداع.
"قول می‌دهم که می‌برگردم."
و بعد، آرام از کنارم گذشت. قدم‌هایش در باران گم شد. من ماندم و یک حلقه که حالا بیشتر شبیه به یک نشانی از دلی شکسته بود تا وعده‌ای برای آینده.
اما در دل همان بغض، جرقه‌ی امیدی روشن مانده بود... شاید روزی، وقتی که همه‌چیز آرام‌تر باشد، دوباره برگشتن ممکن شود.


از وقتی آریان رفت، همه‌چیز در زندگی‌ام خاموش شده بود. حتی صدای خنده‌های صنفی‌هایم، صدای استاد، یا خش‌خش برگ‌هایی که از درخت می‌افتاد... انگار دنیا رنگش را از دست داده بود. شب‌ها دلم از غصه لبریز می‌شد و خاطره‌های آریان، بی‌دعوت، در ذهنم برمی‌گشتند.

یک شب، وقتی کنار پنجره نشسته بودم و نور کمرنگ مهتاب روی صورتم افتاده بود، گوشی‌ام زنگ خورد. شماره ناشناس بود. قلبم لرزید. وقتی تماس ره جواب دادم، صداش را شنیدم. آریان بود.

"حفصه... خوب هستی؟"

نفس در سینه‌ام بند شد. چند لحظه سکوت کردم. فقط صدای نفس‌های هر دوی ما شنیده می‌شد.

او ادامه داد:
"رسیدم کابل... خانه پُر از سکوت است. اما این سکوت، با صدای سرفه‌های پدرم شکسته می‌شه. وضعیتش خوب نیست، حفصه... اصلاً خوب نیست."

دلم لرزید. صداش گرفته بود. مثل کسی که بغضش را به زحمت قورت میته.

"دیروز داکتر گفت که باید فوراً بستری شود. نفس‌کشیدن براش سخت شده. هر شب که می‌خوابم، می‌ترسم فردا صبح چشماش ره نبینم."

اشک در چشم‌هام حلقه زد. نمی‌دانستم چی بگویم. فقط گفتم:
"آریان... همه‌چی خوب می‌شود مطمئن باش."

او نفسش را با درد بیرون داد.
"دلم می‌خواست وقتی این‌همه سختی را می‌بینم، دست‌هایت را بگیرم، صدایت را بشنوم. اما حالا باید قوی باشم... برای پدر، برای مادرم، برای یگانه خواهرم و شاید برای آینده‌ای که نمی‌دانم چقدر دور شده."

اشک‌هایم بی‌صدا جاری شد. هیچ کلمه‌ای برای تسکینش نداشتم، فقط می‌خواستم کنارش باشم.

او گفت:
"حفصه... می‌خواستم بگویم که اگر روزی برگشتم، اگر این روزهای سخت گذشت، باز هم به تو فکر می‌کنم. چون هیچ‌کس مثل تو در قلبم نقش نزده."

بعد از تماس آریان، گوشی را کنار گذاشتم و مدت‌ها فقط به سقف خیره ماندم. صدایش هنوز در گوشم بود... خسته، گرفته، پر از بغض. دلم برایش تنگ شده بود، اما بیشتر از او، دلم برای خودم می‌سوخت... برای آن دختری که هنوز نتوانسته بود زخم‌های گذشته‌اش را فراموش کند.

بلند شدم، پرده را کنار زدم. شب، ساکت و بی‌روح بود. ستاره‌ها در آسمان چشمک می‌زدند، انگار می‌خواستند چیزی بگویند، چیزی که من سال‌ها بود از شنیدنش فرار می‌کردم.

چشم‌هایم را بستم. بوی نم‌زده‌ای از گذشته در مشامم پیچید. ناخواسته، ذهنم به سال‌هایی برگشت که هیچ‌کس نپرسیده بود: "حفصه، خوبی؟"


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
پدرش دجال‌ست...😂💔


پارت هدیه 🎁

📖 فصل اول
قسمت نهم

رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️

صبح مثل هر روز با صدای پدر بیدار شدم که می‌گفت سهیل جان بلند شو امروز باید بار از شهر بیاری

پدرم مردی بود که هیچ‌گاه بیکار نمی‌نشست هرچند موهایش سفید شده بود اما هنوز قامتش راست بود و غرورش خم نشده بود

سهیل برادرم مثل پدرم ساکت بود اما با قلبی پُر از غیرت هر روز با بایسکل یا با گادی می‌رفت این‌جا و آن‌جا کار می‌کرد کمک می‌کرد هرجا که لازم بود بی‌صدا و بی‌منت

مادرم هم بیکار نبود شیر گاو را در بوتل‌ها می‌ریخت و صبح زود خانه‌به‌خانه می‌برد

اما هیچ‌کس در خانه تنها نبود همه دست به دست هم داده بودیم هرکس به اندازهٔ خود سهم داشت در ساختن نانی که بر سفره می‌آمد

خانه‌ٔ ما خانه‌ای بود ساده با دیوارهای گلی اما دل‌هایی گرم و صادق


در همسایگی ما خانهٔ مصطفی بود خانه‌ای کلان و نو با دیوارهای رنگ‌خورده و پنجره‌های بزرگ

پدر مصطفی تاجر بود در شهر دوکان بزرگی داشت و مادرش زنی خوش‌لباس بود که همیشه با چادر ابریشمی در حویلی می‌چرخید

برادر کلان مصطفی در دانشگاه بود و خواهرش در کورس زبان خارجی درس می‌خواند

زندگی‌شان بوی رفاه می‌داد اما با همهٔ این‌ها مصطفی مغرور نبود

با آن‌که همه چیز داشت اما هیچ‌گاه به نداشتن دیگران نخندید همیشه ادب داشت و آرامی

و مه همیشه این تفاوت‌ها را می‌دیدم اما هیچ‌گاه حس نکردم که میان ما دیوار باشد چون مصطفی از جنس نرمی بود نه از جنس غرور


اما در مکتب هنوز دلم می‌لرزید از آن تهمت ناحق

دخترها کم کم گپ می‌زدند که شاید صنم واقعاً آن برگه را نوشته باشد شاید مه حالا آن دختر سابقه نباشم

و فقط اسما بود که کنارم ماند گفت صنم جان صداقت هیچ گاه خاموش نمی‌ماند بگذار زمان خودش حق را روشن بسازد

مه فقط لبخند می‌زدم و سکوت می‌کردم اما در دلم هزار بار از خود پرسیده بودم چرا هیچ‌کس نگفت که مه چنین کاری نکرده ام


آن روز زن کاکایم دوباره آمد این بار چهره اش خشک تر بود اما لحنش ملایم‌تر

آمد نشست و چای نوشید گفت هیچ چیز نگفته نمی‌ماند فقط وقت می‌خواهد

با مادرم آهسته گپ زد و رفت نه چیزی وعده داد نه چیزی خواست فقط رفت

و مه ماندم با هزار سوال


عصر وقتی دروازهٔ خانه را بستم صدای علی را شنیدم که از پشت دیوار با کسی گپ میزد

حرف هایش پُر از خستگی بود گفت مه هم دلم نمی‌خواهد کسی را برنجانم اما مه را هم بفهم

صدایش مثل دستی بود که پنجره‌ٔ دلم را تکان داد نه از محبت بلکه از چیزی که نمی‌فهمیدم چه بود

و مصطفی وقتی مرا دید لبخند زد آرام گفت همه چیز خوب میشه صنم فقط باید خودت باشی

و مه سر تکان دادم و در دل گفتم ای کاش می‌دانستی من کی‌ ام


ـ ادامه و قسمت بعدی فردا




📖 فصل اول
قسمت هشتم

رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️


صبح با صدای گریهٔ طفل همسایه بیدار شدم آفتاب هنوز به لب بام نرسیده بود اما دلم پُر بود مثل آسمانی که هیچ ابری در آن نیست اما حس می‌کنی باران می‌خواهد ببارد

مادرم در آشپزخانه بود صدای قاشق‌ ها و بخار چای فضای خانه را نرم کرده بود

مه چادر سفیدم را پوشیدم و کتاب‌ هایم را جمع کردم اما حس کردم امروز مثل روزهای دیگر نیست دلم سنگینی می‌کرد

در راه مکتب اسما پرسید چرا امروز خاموشی گفتم من هیچ خاموش نیستم فقط در فکر درس‌ها هستم اما خودم می‌دانستم که دروغ می‌گویم

وقتی رسیدیم به مکتب خانم سلیمه با چهرهٔ عبوس وارد صنف شد گفت همه گوش کنید امروز قرار است استاد ناظر از ریاست بیاید اگر کسی اشتباه کند به ضرر همهٔ ما تمام می‌شود

صدای نفس‌ها کند شد همه نشسته بودند مثل شاگرد هایی که از ترس چیزی را پنهان کرده باشند

من هم مثل همیشه دفترم را باز کردم و قلمم را روی میز گذاشتم اما دلم با من نبود

استاد ناظر وارد شد مردی بلندقد و خشک با عینک ته استکانی که حتی نگاهش هم نظم می‌خواست

همه چیز به ظاهر آرام بود تا وقتی که یکی از دخترها برگه‌ای را زیر میز دیگری دید و صدایش بلند شد

گفت خانم این دختر تقلب می‌کند استاد ایستاد گفت کی برگه دارد همه جا سکوت شد

همه به هم نگاه می‌کردند و مه بی‌خبر از همه جا فقط نگاه می‌کردم که ناگهان کسی گفت برگه مال صنم است

صدایم خشک شد نگاه‌ ها سوی من چرخید و لب هایم قفل شد

استاد گفت صنم بایست مگر تو تقلب می‌کنی گفتم نه استاد مه چنین کاری نکرده ام اما کسی حرفم را نشنید

خانم سلیمه گفت صنم همیشه شاگرد خوب بودی چرا امروز چنین شده گفتم باور کنید این برگه از مه نیست اما سکوت صنف گواهی نمیداد

دلم سوخت نه برای گپ استاد نه برای تهمت بلکه برای آن نگاه‌ ها که دیگر مثل دیروز نبود


وقتی از مکتب برگشتیم آفتاب در حال افتادن بود مادر دم در ایستاده بود گفت زن کاکایت آمده

مه بی درنگ به درون خانه رفتم خانم بزرگ با او نشسته بود

اما این بار در چهره اش لبخند نبود چیزی نگفت فقط گفت آمدم دیدن کنم همین و دیگر چیزی نگفت

با خود گفتم شاید چیزی شده شاید گپ خواستگاری بی‌نتیجه مانده باشد یا شاید علی خودش مخالفت کرده باشد

نه چیزی گفت نه از علی پرسان کرد فقط چای نوشید و رفت

مه نگاهش را دنبال کردم آرامی در رفتنش بود اما نه آن آرامی که از رضایت باشد شاید خاموشی از دل گیر بودن


در حویلی علی نشسته بود و کتابی در دست داشت مه از کنارش تیر شدم چیزی نگفت اما نگاهم کرد

نه مثل دشمنی و نه مثل دوستی مثل کسی که گم شده باشد در خود

و مصطفی در خانهٔ‌ شان دروازه را می‌شست وقتی من را دید گفت سلام گفتم سلام و لبخند زدم اما نگاهش غمگین بود

مثل کسی که گپ‌ هایی برای گفتن دارد اما نمی‌خواهد بگوید


☘️🍃🥀

من آن برگم که افتاده ست
نه از باد
بلکه از خستگی شاخه‌ ها

من آن نگاهم
که لبخند دارد
اما در پشت آن
دل بی صدا فریاد می‌زند


ادامه دارد...




📖 فصل اول
قسمت هفتم

رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️

خانه‌ٔ ما پر است از صداهایی که گاه خنده می‌شوند و گاه سکوتی پنهان در میان واژه‌هایی بی‌معنا

مه هر روز بیشتر از پیش به گوشه‌ٔ اتاقم پناه می‌برم اما نمی‌توانم چشم از آدم‌هایی بردارم که با مه از یک خون اند

خواهرم زهرا همیشه مصروف خود است کتاب‌ هایش را با دقت می‌خواند و انگار آینده‌اش را میان خط‌های آن جست‌وجو می‌کند

مرسل پرخاشگر نیست اما حرف هایش مثل نیشِ گل رز است نرم می‌زند و زود فراموش می‌شود با آنکه دو سال از مه کلان‌تر است اما همیشه با مه قهر و آشتی دارد

گاهی می‌گوید تو زیادی خیال‌ باف شده‌ای صنم چرا همیشه در فکر هستی مگر چیز خاصی شده و من با تبسمی خاموش می‌گویم نی فقط گپ‌های روزمره است

اما در دلم می‌دانم این روزمره نیست چون هیچ چیز معمولی نیست وقتی دلت بی سبب سنگین باشد

سهیل برادرم است ساکت و غرق در دنیای خودش

او کمتر گپ می‌زند و بیشتر به آهنگ گوش میدهد گاه در حویلی راه می‌رود و لب هایش را آرام تکان می‌دهد نمی‌دانم شعر می‌خواند یا فقط با فکر هایش خلوت می‌کند

وقتی از کنارش می‌گذرم گاهی می‌گوید صنم جان زیاد به چیزی فکر نکن آدمی که زیاد فکر کند زود پیر می‌شود و مه در دل می‌گویم شاید پیر شدن دل هم از همین‌جا آغاز می‌شود

و یوسف

برادر کوچکم با آن همه کودکانه‌گی‌ اش با صدای خنده و دویدن های بی دلیلش روشنی خانه است

او بی‌خبر از آن همه چیزی ست که در این خانه می‌گذرد او هنوز نمی‌داند که پشت هر سکوتی شاید طوفانی نهفته باشد


دیروز وقتی در حویلی بودم صدای علی را شنیدم که با سهیل شوخی می‌کرد

مه آهسته به سوی کلکین رفتم دیدم که علی لبخند بر لب دارد و چشم‌ اش روشن است اما وقتی نگاهش به پنجره‌ٔ ما افتاد لبخندش محو شد

در دلم گفتم شاید از بودن من خوشش نمی‌آید شاید مه همان کسی ام که باید نباشد

و باز همان سوال های همیشگی آمدند در دلم نشستند بی پاسخ رفتند و مه خاموش تر شدم


🍃

هیچ‌کس نمی‌داند در نگاه کی چه چیزی خوابیده است
شاید کسی با تبسمی کوتاه
خودش را از هزاران گفتنی نجات دهد
اما دل
دل هیچ گاه خلاص نمی‌شود از نخواستن چیزی که می‌خواهد


امروز مرسل گفت زن کاکای ما باز هم خواهد آمد گفتم برای چی گفت شاید برای گپ های که ناتمام ماند

مه خاموش شدم چون نمی‌دانستم چه گپی مانده و چرا در دلم این‌همه آشوب هست

اگر هیچ اتفاقی هم نیفتاده باشد دلم چرا این‌گونه بی‌قرار است

شاید چون هنوز چیزی نیامده اما در راه است

ادامه دارد...




📖 فصل اول

قسمت ششم

رمان: #قلب_صنم
✍️ نوشتهٔ : #قلم_خاموش 🖋️

گاهی دلم می‌خواهد هیچ‌کس در جهان نباشد نه خانه باشد نه مکتب نه کوچه نه  انسان فقط خودم باشم و دلم که هزار گپ دارد اما زبان ندارد

روزها می‌گذرد و مه بیشتر به سکوت پناه می‌برم بیشتر کنار کلکین می‌نشینم و به آسمان نگاه می‌کنم به ابرهایی که خاموش می‌گذرند مثل بعضی آدم‌ها

گاهی با خودم گپ می‌زنم بی صدا می‌گویم صنم تو کی هستی دلت چرا این‌گونه بی‌قرار است مگر چیزی شده

به خودم می‌گویم نه مه خوب استم اما دلم نمی‌پذیرد چون هیچ‌کس خوب نیست وقتی هر شب پیش از خواب فقط به یک نفر فکر می‌کند

و مه نمی‌دانم آن یک نفر کیست فقط می‌دانم که وقتی اسم مصطفی را می‌شنوم آرام می‌مانم اما وقتی نگاه علی را حس می‌کنم دلم پُر می‌شود

اما چرا نمی‌دانم چرا علی اگر فقط بگذرد چرا حس می‌کنم باید چیزی بگوید اگر حرف نزند چرا فکر می‌کنم خالی مانده‌ام

و چرا مصطفی اگر چیزی بگوید با احترام و سکوت چرا حس می‌کنم باید بیشتر نگوییم

نه که از مصطفی بدم بیاید نه ولی دلم دنبال او نمی‌ دود

او شاید در چشم من یک دوست است شاید یک تکیه‌ گاه مثل دیواری در آفتاب اما نه پنجره‌ای که دلم را باز کند

🌿

نه هر دل لرزه به نام عشق است
نه هر تپیدن به معنی دل دادگی
گاهی فقط دلت از یک نگاه می‌ترسد
بی‌آنکه بداند چرا


در خانه کسی چیزی نمی‌گوید اما مه حس می‌کنم گپ‌ هایی هست که هنوز گفته نشده

مادرم بیشتر خاموش است پدرم دیر به خانه می‌آید خانم بزرگ هم گاهی نگاهش پُر از گفتنی‌ست

اسما می‌گوید وقتش می‌رسد که همه چیز روشن شود اما مه از آن روشنی می‌ترسم

چون شاید این خاموشی که حالا هست کمتر زخم بزند تا آن چیزی که بعداً می‌آید و دلم را بی صدا می‌شکند

گاهی در دل شب وقتی همه خواب‌ اند من بیدارم بیدار با فکری که مثل بادی در شاخه های ذهنم می‌پیچد

اسم‌ها می آیند و می‌روند مصطفی علی زن کاکا خواهرانم مکتب

و بعد دلم خسته می‌شود و خاموشی را برمی‌گزیند چون هیچ پاسخی برای پرسش‌های بی زبانم نمی‌یابد.

ادامه دارد...




• لیان:
دفتر رسیدیم. پدرم و بیدرم و مه… هر کس مصروف کار خود بود. مه دلم به کار نبود.
چشمم به موبایل بود که باز خبر لیلا بیایه یا نی.

الیاس هم آمد. مثل همیشه پر حرف و شوخ.
چند دقیقه نیامده، گفت:
«ببینمت! ای موبایل از دستت جدا نمیشه. مه خو می‌فامم چرا!»

لبخند زدم، گفتم:
«چرا؟ بگو بشنوم.»
گفت:
«خو معلومه هست به خاطری که منتظر مسج او دختر استی.»
چشم‌هایم تنگ شد:
«کدام دختر؟»
گفت:
«همی که همیشه به چت استی، همی لیلا… مگر نامش نی؟»
مه ساکت شدم.
چی بگویم؟ دروغ بگویم؟ یا بگویم بلی، اوست.

الیاس خندید و گفت:
«رفیق، ساده نگذر. واضح است که دل بستی. خو اعتراف کو، عاشقش شدی.»
یک لحظه ساکت شدم، اما زبانم باز شد:
«مه عاشق نیستم. فقط… نمیفامم چرا دلم میشه گپ بزنم. نمیفامم چرا انتظارش میکشم.»
الیاس دستم را زد و گفت:
«همی تعریف عشق نی دیگه، که خودت نمیفامی چی وقت افتیدی.»

حرفش مرا به فکر برد.
آیا واقعاً عشق است؟ یا فقط یک عادت؟
خودم را قانع می‌کنم که عادت است، اما قلبم میگه نی.
چیزی که دلم آرام میشه وقت صدایش یا مسجش میایه… این عشق نیس؟
نیستم مطمین…
اگر عشق باشه چی ؟
اگر واقعا وابسته اش شدیم
و خودم نمیخایم قبول کنم چی ؟


لیلا:

امروز حال خیاطی نداشتم. وقتی صبح از خواب بیدار شدم، حس کردم یک روز آرام و بی‌کار لازم دارم. همیشه کورس خیاطی می‌رفتم، اما امروز دلم نمی‌خواست.

تبسم اول از من پرسید:
«لیلا، خیاطی نمی‌ری؟»
گفتم:
«نه، امروز استراحت می‌کنم.

خالیم هم که بود، گفت:
«سهراب میخایه شار بره مه هم میرم شما هم بیاین یکجای بیریم
تبسم بدون ایکه صبر کنه گفت:
«مه حتماً میام!»
من هم تصمیم گرفتم برم، فکر کردم شاید هواخوری حال آدم رو بهتر کنه.

خارج شدیم، سهراب راننده بود، خالیم هم کنارش نشسته بود. تبسم و من پشت سر. سهراب فکرش بیشتر به جاده بود، ولی گهگاهی نگاهی به من می‌انداخت. احساس کردم نگاهش خاص است، اما سعی کردم بی‌خیال باشم.

شار که رسیدیم، قدم زدیم و کمی خرید کردیم. خالیم چند تا چیز برای خانه گرفت. تبسم از فروشنده‌ها پرسید و با آنها گرم گرفت. من بیشتر آرام بودم، فقط نگاه می‌کردم.

سهراب در طول راه چند بار تلاش کرد با من حرف بزند، اما من فقط لبخند می‌زدم و گوش می‌دادم. نمی‌دانم چرا، اما آن روز حس کردم نگاه سهراب مثل همیشه متفاوت است. قسمکه دلش می‌خواست چیزی بگوید، اما نمی‌دانست چطور.

در آخر راه، وقتی سوار موتر  شدیم، سهراب ناگهان یک جعبه کوچک کوکا  به من داد. لبخند زدم و گفتم:
«تشکر ، نیازی نبود.»
اما او با جدیت گفت:
«نی باید به تو می‌دادم. برایت است.»

ساکت شدم و به کوکا  نگاه کردم. آن لحظه در دلم هزار فکر بود، اما چیزی نگفتم.

وقتی به خانه برگشتیم، تبسم با نگاهی کنجکاو پرسید:
«لیلا، سهراب دوباره توجه‌اش به تو زیاد شده؟»
لبخند زدم و گفتم:
«  تبسم، بد هست

اما خودم میفامیدم که هر روز مسج‌های لیان شده مهم‌ترین اتفاق زندگی‌ام، حتی اگر خیلی کوتاه و ساده باشند.


- ادامه و قسمت بعدی فردا


• رمان :#آرامش_ابدی
• نویسنده - #هیلنا_علی
• قسمت • سی هفتم


یک ماه تیر شد…
روز و شب‌هایش یکی نبود، اما یک چیز ثابت داشت: پیام‌های لیلا.
نمیفامم  چی شد، چی قسم شد، اما حالا روزی که پیام نته، دلم خالی میشه.

اوایل فکر می‌کدم فقط شناخت است، صرف یک گفت‌وگوی ساده. اما حالا…
به خود شک می‌کنم.
گاهی میشینم، موبایل به دست، میگم:
«نشه که وابسته شدم؟ نه، امکان نداره، مه که هیچ‌وقت به دختری دل نبستم، چی قسم حالا دلم بند شده باشه؟»
اما باز وقت یادش می‌کنم، همین سوال بی‌معنی میشه.
چون حس می‌کنم آرام آرام در وجودم جا گرفته.

هر دفعه که صدای زنگ مسج می‌آیه، امید دارم که او باشه.
وقتی نیست، دلم مچال میشه.
وقتی هست، دلم آرام میشه.

چقدر احمقانه.
همی دیشب، قبل خواب، موبایل در دستم بود.
منتظر مسج لیلا.
وقتی نامد خوابم نبرد.
به خود خندیدم:
«واقعاً طفل شدی لیان… منتظر یک پیام ساده!؟»

اما این طفل شدن بد نیست. حداقل در این دل بی‌حس، یک چیزی پیدا شده که  جوانه می‌زنه.
یک حسی که هنوز اسمش ره نمی‌فامم.

⸻

- لیلا:
همه چیز به حالت اول برگشته.
همو خانه، همو  روزهای تکراری.
صبح‌ها بیدار می‌شم،  کورس خیاطی بعد از چاشت خانه و کارهای همیشگی.
خالیم همرای سهراب هنوز خانه ماست، مثل این‌که حال  تصمیم ندارن  که آلمان برن
مادرم خوش است که خالیم خانه ما هست مه… زیاد برم فرق نمی‌کنه.

کورس خیاطی خوب پیش میره. یاد گرفتم دامن بُدوزم، چپنک بسازم.
همی روزا زیاد مصروف استم، اما…
اما باز هم وقت پیدا می‌کنم که با لیان مسج بتم.

او همیشه مسج میکنه . مه هم گاهی وقت، اگر حوصله داشته باشم، جواب میتم.
اما راستش…
دلم میشه همیشه زودتر جواب بتم.
یگان وقت موبایل در دستم می‌گیرم، منتظر مسج استم، اما وقتی نمی‌نویسه، به خود میگم:
«چرا مه باید پیش‌قدم شوم؟ او که مرد است، اگر خواست خود زنگ میته.»

تبسم هم این روزا پرسان می‌کنه:
«چی گپ است، چقدر موبایل در دستت است؟ کسی پیدا شده یا نی؟»
مه می‌خندم، میگم:
«نی خواهر، خو یک نفر است، گپ میزنیم.»
تبسم چشم‌هایش ره تنگ می‌کنه:
«لیلا جان… خو بگو که لیان است نی؟»
لبخند می‌زنم، میگم:
«تو چرا اینقدر مشکوک استی؟»
او میگه:
«آخیر، مه خو می‌فامم، یک وقتی باز میگی مه نفامیدم چی وقت عادتش شدم.»

راست میگه… خودم هم نفامیدم.

⸻

- لیان:
امروز صبح زود بیدار شدم.
پدرم گفت با و بیدرت میریم دفتر.
تا آماده شدم، سرم پر از فکر لیلا بود.
گفتم:
«چطور شد که اینقدر زیاد با او گپ می‌زنم؟»
یگان وقت دلم میشه بگویم:
«چرا اینقدر خشک استی در مسج، خو یک ذره گرم‌تر باش.»
اما باز میگم شاید عادتش است.

همی دو روز پیش، وقتی یک‌بار خودم دو روز مسج ندادم، خودش سلام گفت.
همین برم کافی بود.

باز میگم:
«نه لیان، ای وابستگی نیس. تو فقط به گپ زدن عادت کدی.»
اما قلبم چیز دیگه میگه.
چیزی که هنوز نام نداره.


- ⁠- لیلا:
روزهایم همی قسم عادی است، اما دلم…
هر بار که موبایلم صدا میته، میگم شاید او باشه.
همی دیشب قبل خواب یک مسج داد، وقت جواب دادم، یک لبخند احمقانه زدم.
تبسم دید و گفت:
«خو خندیدی، بگو کی است؟»
گفتم:
«خو لیان است، چرا همیشه پرسان می‌کنی؟»
گفت:
«اگه به دلت نی چطور لبخند می‌زنی؟»
ساکت شدم.
یگان وقت می‌ترسم… می‌ترسم که وابسته شوم.
چون دلم نمی‌خواه به چیزی دل ببندم که آخرش دلسردی است.

اما لیان…
با آن لحن سرد و مغرور، باز هم یک چیز دارد که دلم ره آرام می‌سازه.

20 last posts shown.

4 201

subscribers
Channel statistics